Filmreview: Hoppers draagt zijn hart op de mouw

Pixar staat niet meer zo bekend om baanbrekende meesterwerken als Toy Story, Wall-E en Up, maar weet verschillende filmmakers in recente jaren schijnbaar toch de vrijheid te geven om verhalen als Coco, Luca, Turning Red en Elemental te vertellen. Totdat films wat inclusiever worden, blijkbaar.

Hoppers is verder qua opzet een best progressief verhaal, over de jonge dierenliefhebber Mabel Tanaka (Piper Curda) die met behulp van hopping-technologie als namaakbever de dierenwereld betreedt om haar favoriete plekje natuur te beschermen. Het lijkt erop dat dit geen probleem was voor de hoge piefen bij Disney, want anders dan het omgebouwde Elio heeft Hoppers duidelijk iets te zeggen.

Bewust omgaan met de natuur om ons heen ligt ten grondslag aan Hoppers’ opzet en boodschap, en regisseur Daniel Chong schetst dan ook een kritisch beeld van hoe sommigen in hoge posities dat aan hun laars lappen. Mabel wordt gepositioneerd als iemand met veel woede jegens die mensen, waarmee ook snel en effectief duidelijk wordt gemaakt dat deze gevoelens afkomstig zijn van verschillende jeugdervaringen. Ze heeft het hart op de goede plek, maar zit ook overduidelijk met problemen die haar doen overkomen als iemand die haar draai in het leven niet lekker kan vinden.

Dat Mabel rommelig is als persoon maakt haar ook een gelaagd personage, en ik verwacht dat veel mensen zich goed in haar angsten en boosheid kunnen verplaatsen. Zeker gezien de huidige stand van zaken met onze planeet. Dat is ook wel nodig, gezien de film niet ontzettend veel tijd spendeert aan hoe dat haar algemene leven en keuzes tijdens het verhaal beïnvloedt.

Het tempo in Hoppers is genadeloos, met nauwelijks momenten om even te ademen en te verwerken wat er is gebeurd. Aan de ene kant is het fijn dat Pixar geen continue expositie en uitleg van Mabel in onze oorschelpen dramt over waarom ze bepaalde keuzes maakt, maar we krijgen vervolgens niet genoeg tijd om te zien wat de consequenties daarvan met haar doen. Het is er wel, maar voelt niet voldoende om de rauwere, emotionele momenten die de derde akte inluiden zo hard aan te laten komen als waarschijnlijk de bedoeling is.

Zonde, want de film werkt naar een uniekere resolutie toe dan je wellicht van zo’n ‘mens-versus-natuur’ verhaal verwacht. Het is uiteindelijk meer een mens-met-natuurverhaal, dat individualisme en hebzucht veroordeelt en naar elkaar luisteren - hoe hevig je het ook met elkaar oneens bent - aanspoort.

Ik liep de voorstelling daarom uit met een hoopvol gevoel, vergelijkbaar met James Gunns Superman van vorig jaar. Ook deze film stelt dat communicatie en empathie de bouwstenen van onze samenleving zijn. Het is niet de meest baanbrekende boodschap, maar Hoppers brengt het bijzonder oprecht. Dat geeft het verhaal een waardevolle kwaliteit.

Cynici zullen met tanden knarsen door zo’n idealistisch geheel. Maar wie een beetje hoop heeft voor een wereld waarin we écht naar elkaar durven te luisteren, voelt deze film als een warme, harige knuffel. Ik kijk Oppenheimer en de Dune-films graag nog duizenden keren, maar een film met zo’n warme boodschap als Hoppers is net zo welkom. Alleen had die dus nog sterker overgebracht kunnen worden als we er wat langer mee konden zitten.

Uiteindelijk brengt Daniel Chong dit geheel wel op uiterst vermakelijke wijze over. Uiteraard kun je blijven ‘awww’-en over de überschattige dieren die Mabel tegenkomt - en zelf wordt. Pixar heeft het zelfs voor elkaar gekregen slangen in sommige scènes een soort van aandoenlijk te maken, en dat zijn zonder twijfel de engste, naarste wezens op onze aardbol. Naar mijn bescheiden mening dan.

De animatoren halen namelijk een leuk trucje uit, waarbij de ogen van dieren vanuit het perspectief van mensen kleine zwarte stipjes zijn. Zodra we Mabel in de dierenwereld volgen, krijgen de beesten echter 'menselijke' ogen en zijn ze stukken expressiever.

Naast de absurde details - ik durf te wedden dat je alle haren van iedere bever zou kunnen tellen - is de wereld van Hoppers ook ontzettend mooi weergegeven. Grappig genoeg zijn de natuurlijke omgevingen over het algemeen juist wat simpeler en minder gedetailleerd weergegeven. Toch voelt het bos groots aan, gezien je het bekijkt door de ogen van - grotendeels - kleinere diertjes.

Er is dan ook een fijne balans gevonden tussen stijl en realisme. The Wild Robot van Dreamworks was twee jaar terug opmerkelijk om hoe realistisch die film het natuurlijke ecosysteem in beeld brengt. Hoppers laat dergelijk realisme achterwege om een meer stilistisch beeld van de dierenwereld te scheppen, die op bijna menselijke wijze functioneert. Het resultaat is in beide films echter hetzelfde: je wordt helemaal opgeslokt in de wereld van deze beesten.

Maar om The Wild Robot nog eens aan te halen - de twee films hebben nu eenmaal een aantal fundamentele raakvlakken - DreamWorks’ film is net als vele animatiefilms tegenwoordig hevig geïnspireerd door de Spider-Verse-aanpak van verschillende kunststijlen en -vormen combineren met CG-animatie. In vergelijking met voelt Hoppers op visueel vlak wat tam. Begrijp me niet verkeerd: niet iedere Pixar-film ziet er ‘hetzelfde’ uit, en ook Hoppers is visueel bijvoorbeeld niet vergelijkbaar met Toy Story. Maar in een steeds diverser animatielandschap hoop ik dat de studio binnenkort ook op ingrijpende manieren durft te innoveren.

Dat terwijl de film op een conceptueel niveau juist veel gekker gaat met waar de dieren zoal toe in staat zijn - zonder te veel weg te geven: je gaat een beest dat totaal niet in de lucht thuishoort zien vliegen.

Enfin, toen ik na de voorstelling naar het treinstation liep, deed ik dat met een opgelucht gevoel. Niet alleen omdat Daniel Chong voor zover te zien is daadwerkelijk zijn ideeën uit heeft mogen werken - hoewel dat dus stukken uitgebreider had gekund - maar ook omdat Hoppers doet wat alle goede films doen: je even meenemen naar een andere wereld, en je vervolgens terugbrengen met het gevoel dat wat je hebt gezien geen fictie hoeft te zijn.

Hoppers (Jumpers* in Nederland) draait vanaf 4 maart in de bioscoop.

*Hoppers wordt in Nederland ‘Jumpers’ genoemd, zowel de Nederlandstalige als Engelse versie.