Review: The Punisher: One Last Kill schetst een tragisch beeld met begrip

Mijn eerste aanraking met de Punisher was in een van de oude Spider-Man-comics die mijn vader aan mij had gegeven toen ik rond de 12 jaar oud was. Het ging om Peter Parker: Spectacular Spider-Man #82, met de cold open van Punisher die het vuur opent op een koppel in de straten van New York. Waarom? Omdat ze de krant die hen van de regen beschermt op straat gooien, en “vervuiling een misdaad is”. De taxichauffeur die vervolgens door rood rijdt om van het geweld te ontsnappen krijgt daarom juist ook de volle laag. Heftig, zeker voor een Spider-Man-comic. Maar ik ben er niet minder normaal door geworden… toch?

Door de jaren heen is Frank Castle steeds complexer geworden, al heeft hij volgens maker Gerry Conway - een legendarische comic-schrijver die ons recentelijk helaas heeft verlaten - altijd symbool gestaan voor de systematische barsten in het recht binnen onze maatschappij. Marvel heeft het personage dan ook vaak gebruikt om verhalen te vertellen rondom het verwerpen van oorlogsveteranen na hun dienst door een gebrek aan een sociaal vangnet.

De nieuwe Disney+ Special Presentation speelt zich af na de gebeurtenissen van het eerste Daredevil: Born Again-seizoen en tijdens het tweede seizoen, waarvan vorige week een fantastische finale online werd gegooid. Frank is ontsnapt uit de cellen van burgemeester Wilson Fisk - ook wel bekend als Kingpin - nadat hij verschillende agenten had vermoord die zijn schedel-logo gebruikten. Zij zagen Frank als inspiratiebron, die hen motiveerde om terreur los te laten op wie zij maar wilden. Dat is ook een stukje kritiek op echte agenten die de Punisher werkelijk als inspiratiebron zien.

Nu Frank vrij is en wraak heeft genomen op de laatste mensen die verbonden waren met de executie van zijn gezin, probeert hij zich gedeisd te houden. Maar al snel wordt hij gekweld door herinneringen en de gedachten van kameraden uit zijn verleden. Ook herinneringen aan zijn vermoorde familie trekken hem weer over de gewelddadige streep. Ja, het is best ‘standaard’ Punisher-materiaal, zeker als je zijn soloserie al hebt gezien, maar deze 44 minuten durende special verpakt daarmee wel de belangrijkste aspecten van het personage in één compact verhaal.

Dat is niet heel verrassend, wetende dat Punisher-acteur Jon Bernthal - ook bekend van The Bear, check ook de plots uitgebrachte Gary-aflevering - de special ook heeft geproduceerd én geschreven. De beste man heeft veel passie voor dit personage, wat ook continu zichtbaar is via zijn acteerprestaties.

Zeker de eerste helft van de special toont Frank in zijn meest kwetsbare vorm, dus hoewel we deze verhaalopzet eigenlijk al een aantal keer hebben gezien, blijft het fascinerend om naar te kijken. Hij worstelt met de eed die hij af heeft gelegd toen hij zich aansloot bij de Marine, en de eenzaamheid nu zijn familie op brute wijze is vermoord na terugkomst.

Het is een duik in de psychische staat van veteranen, en hoe die na hun dienst geheel veranderd terugkeren - en genegeerd worden door de wereld om hen heen. Net als de comics wil de special niet dat je Franks daden goedkeurt, maar brengt het wel nuance en begrip aan voor zijn situatie. Hij heeft het voor de zoveelste keer afgezworen, maar zodra die schedel weer op zijn borstkas pronkt snap je wel waarom.

“I call bullshit,” was mijn eerste gedachte toen de titel van deze special bekend werd gemaakt, en warempel: ik had gelijk. Naast de emotionele diepgang van Punisher brengt Bernthal ook nogmaals het fysieke, gewelddadige aspect van het personage naar voren. Frank legt wel meer dan één persoon om gedurende deze 44 minuten. Ik heb geprobeerd te tellen, maar na een tijdje waren er geen vingers meer over.

De eerste helft van One Last Kill is relatief intiem, om vervolgens in regelrechte chaos te zakken. Een hele wijk in New York City staat in vuur en vlam, en Frank vecht zich daar op brute wijze doorheen. De choreografie van de gevechten met blote vuisten is rauw, en logischerwijs iets meer gegrond dan bijvoorbeeld een John Wick-vuurgevecht. Nog steeds heerlijk overdreven, maar Franks verleden als soldaat zit geheel verwerkt in de manier waarop hij beweegt. Het is nog een prijswaardig punt aan Bernthals vertolking.

Een tikkeltje opmerkelijk aan deze actievolle sectie van de special vond ik echter wel het gebruik van heavy metal-muziek tijdens de gevechten. Ik snap het, actie is cool en metal onderstreept dat, maar het valt toch een beetje uit de toon met de rest van de vrij introspectieve special.

The Punisher: One Last Kill schetst een meer genuanceerd en tragisch beeld van Frank Castle, en maakt hem een relevanter personage dan degenen die de straten van New York terroriseerden in de pagina’s van Peter Parker: Spectacular Spider-Man #82. Het is geen ontzettend vernieuwende take op de Punisher, maar wel een goede uiteenzetting van waar hij voor staat. Oh, en deze special zou ik absoluut niet aan een twaalfjarige laten zien…

The Punisher: One Last Kill is nu te streamen op Disney+.