Review: Star Wars-serie Maul: Shadow Lord kent geen rem

In alle eerlijkheid had ik bij de aankondiging van Shadow Lord zo mijn twijfels. Maul is een ontzettend intrigerend personage in de Star Wars-mythos, maar net als met figuren als Yoda en Boba Fett is dat mede dankzij een zekere mystiek en onduidelijkheid die om hem heen hangt. Maul heeft een explosief karakter, maar is desalniettemin merkbaar een gelaagd personage - zeker in de series Clone Wars en Rebels. Aan het einde van de dag is hij ook écht een bad guy die gekenmerkt wordt door woede en haat.

Maul werkt dan ook het beste in dat grijze gebied, tussen het meeslepende personage en de wreedheid van een gedreven moordenaar in. Dat maakt hem ook een lastig personage om een serie aan te wijden. Teveel van het ene, en je verliest zijn brute kant die, toegegeven, ontzettend cool is. Leun vooral op de actie, en je hebt maar weinig om je aan te binden. Gelukkig is die actie - en eigenlijk ieder aspect van de presentatie in deze serie - in ieder geval wel van de bovenste plank.

Het verrast me dan ook enigszins dat Maul: Shadow Lord bovenstaande balans intact houdt. De serie zit op een soort wipwap die precies weet wanneer het de focus moet leggen op Mauls gewelddadige neigingen, en wanneer dieper in te gaan op zijn mentaliteit, verleden en motivatiebronnen. Het verhaal schuwt niet dat Maul al van kinds af aan ondergedompeld is in duisternis door Darth Sidious, de meest kwaadaardige entiteit in het Star Wars-universum.

Daardoor kent Maul niets anders dan woede, en daar is hij zich dondersgoed van bewust. Dat maakt het zo interessant: Maul probeert voor zichzelf, en op een gestoorde maar toch begrijpelijke wijze ook anderen, een eigen leven in de Galaxy Far, Far Away op te bouwen. Maar uiteindelijk kan hij niet vrij zijn zolang Sidious - nu bekend als Emperor Palpatine - op de loer ligt. En hij bereikt zijn doelen op de enige manier die hij kent: met manipulatie en geweld. Stemacteur Sam Witwer verkoopt daarbij al deze facetten van Mauls personage fantastisch: de angst, woede en gedrevenheid barsten allemaal uit zijn acteerwerk.

Maar goed, in alle eerlijkheid vul je met al die innerlijke conflicten misschien… drie van de tien afleveringen in dit eerste seizoen van Shadow Lord? De manier waarop die eerder genoemde balans zo goed wordt behouden, is dat Maul zelf eigenlijk niet eens het personage is waar we de meeste tijd mee spenderen. In plaats van uitgebreide flashbacks en monologen over zijn verleden wordt er meer gehint en vaag getoond wat Maul zoal heeft doorstaan, waardoor dat kenmerkende mysterie wordt behouden. Dat klinkt misschien tegenstrijdig voor een serie die Maul: Shadow Lord heet, maar de uitvoering werkt.

De rest van de serie legt namelijk de focus op de voortvluchtige Jedi padawan Devon Izara, haar meester Eeko-Dio Daki en Brander Lawson - een politieagent die het niet zo heeft op de fascistische Galactic Empire. Maul schopt namelijk stennis op Janix - de planeet waar Lawson werkt en de Jedi zich schuilhouden – waardoor het gezelschap onlosmakelijk met hem verbonden is.

Dat wordt overtuigend overgebracht in het schrijfwerk, al is de wisseling tussen personages op technisch vlak soms hectisch aan elkaar geknipt. Je spendeert soms drie minuten met Maul die zijn jeugdtrauma’s herbeleeft, en springt ineens naar Lawson die bonje heeft met zijn baas. Er mist wat verhalende binding tussen hun plotlijnen, waardoor je wel continu mentaal moet schakelen. Dat is misschien wel het zwakste punt van de serie.

Goed, Maul heeft Devon op het oog als een potentiële leerling, maar vindt het erg belangrijk dat zij de keuze heeft om bij hem aan te sluiten - een keuze die Maul zelf nooit heeft gekregen. Tegelijkertijd zaait hij wel verwarring in Devons hoofd rondom de levenswijze van de Jedi, waar Devon vervolgens mee worstelt. Zelfs wanneer de duivelse ex-Sith dus niet in beeld is, is zijn invloed op de overige personages voelbaar.

Maul is daarom het haakje voor alles; hij is een derde van de serie. Alles en iedereen om hem heen wordt door hem beïnvloed, maar staat relatief los van Mauls persoonlijke reis. Het zorgt ervoor dat de eerste paar afleveringen van Shadow Lord ook erg rustig de tijd neemt om alle schaakstukken op het bord te positioneren. De stroeve relatie tussen Daki en Devon bijvoorbeeld, en de drang van laatstgenoemde om meer te doen dan puur overleven na de uitroeiing van de Jedi. En Lawson, die graag gewoon zijn baan wil doen zonder dat de Empire continu over zijn schouders meekijkt en daardoor juist wetten breekt. Zodra al die stukken in positie zijn wordt het tempo opgevoerd, en daarna gaat de voet ook niet meer van het gaspedaal af.

Een nadeel van dat tempo is echter dat er bepaalde aspecten van het verhaal zijn die wel opgezet worden in de eerste helft, om vervolgens grotendeels irrelevant te zijn tot in de laatste afleveringen. Of natuurlijk bewaard worden om overgeheveld te worden naar het volgende seizoen. Dat al bevestigd is, overigens.

Het is geen probleem om niet direct al je kruit te verschieten, maar voor het grootste gedeelte van dit eerste seizoen vergat ik dat Mauls primaire doel eigenlijk is om een nieuw crimineel netwerk op te zetten. Een aantal zijpersonages dat daar relevant voor is heeft verder dan ook een vrij nietszeggende rol in dit verhaal.

Wat allesbehalve nietszeggend is, is de animatie in Maul: Shadow Lord. Fundamenteel is het nog steeds praktisch dezelfde stijl als die van de Clone Wars-film uit 2008, maar Lucasfilm Animation heeft zich door de jaren heen continu ontwikkeld - kijk alleen al naar The Bad Batch. Met Maul gaat daar nog een schepje bovenop. Nog nooit was de animatie zo ontzettend vloeiend, en zat er zo’n unieke saus overheen.

Nou ja, saus… het is eerder verf. Een van de meest unieke visuele aspecten van deze serie is het gebruik van een verfstructuur in de artstyle. Deze is vooral opmerkelijk op Mauls rode gezicht, achtergronden en wijde shots van Janix. Volgens de makers zijn dit veelal ook handgemaakte, matte schilderijen - wat doet denken aan hoe de eerste Star Wars-films dergelijke schilderijen ook gebruikten als achtergronden.

Naast dat het prachtig is, geeft deze artistieke keuze Janix op bepaalde momenten ook een soort droomachtige wazigheid en anderzijds bedrukkend karakter. Passend, zeker wanneer de Empire langskomt en de controle neemt over de planeet. Shadow Lord is ook een wat serieuzere Star Wars-serie dan je wellicht gewend bent, niet zoals Andor, maar zeker minder luchtig dan de meeste Clone Wars-afleveringen. Gelukkig is er Richard Ayoade’s Two-Boots, een robot die zowel als bron van komedie als conflict functioneert.

Ik had dus mijn twijfels bij Maul: Shadow Lord, maar de serie weet alle valkuilen rondom het uitwerken van een personage met Mauls status als brute badass vakkundig te omzeilen. Het diept hem meer uit dan ooit, zonder het mysterie te verliezen, en krijgt het voor elkaar om daar ook interessante nieuwe personages omheen te bouwen. Soms springt de serie wat van hot naar her, maar het blijft continu aangrijpend.

Het hele eerste seizoen van Maul: Shadow Lord is nu te streamen op Disney+. Een tweede seizoen is al bevestigd, al is daar nog geen releasedatum van bekend.