Review: Daredevil: Born Again seizoen 2 verspilt geen tijd

Het was namelijk eenvoudig om verzeild te raken in ‘de grote terugkeer’ van Daredevil. Sinds het inluiden van MCU-series vroegen fans namelijk al om de terugkeer naar de rauwe stijl van het Netflix-universum. Born Again – vernoemd naar één van de belangrijkste comicverhalen ooit – belichaamde die terugkeer naar het oude. Maar wie kritischer naar dat eerste seizoen kijkt, ziet ook duidelijk de hand van Disney erin terug. Het is nét wat minder grof, de humor is typischer ‘Marvel’ en na wat onnodige uitstapjes wist de seizoensfinale het geheel niet helemaal te landen.

Als ik één ding mag meegeven over het tweede seizoen van Born Again, dan is het de constante focus. De acht afleveringen voelen meer dan elke andere MCU-serie als één compact verhaal, dat in een rap tempo op z’n doel afstevent. Matt en Karen zijn ondergedoken voor Fisk en z’n Anti-Vigilante Task Force en vechten terug vanuit de schaduw. Fisk is namelijk nog steeds burgemeester, houdt iedereen met een masker flink onder de duim, en weet zelfs de rode duivel te framen voor zijn illegale handel.

Dat laatste is een excuus voor veel van de gebeurtenissen in het seizoen, maar voelt wel een beetje knullig. Rationeel gezien is het natuurlijk ongehoord dat de burgemeester van New York een illegale lading wapens smokkelt voor zijn persoonlijke strijdkracht, maar het is 2026 – ik kijk nergens meer van op. Het is dan ook meer een opzet voor een persoonlijkere strijd tussen Matt en Fisk, die binnen en buiten de publieke sfeer wordt gevoerd.

Het eerste seizoen van Born Again deed al z’n best om de overeenkomsten tussen Fisk en Matt bloot te leggen, maar die gelijkenissen komen eigenlijk nu pas tot uiting. Aan de ene kant heb je Matt Murdock, die koste wat het kost geen dodelijk geweld probeert te gebruiken maar tegelijkertijd steeds minder opties heeft. Zelfs Karen, wederom fantastisch gespeeld door Debora Ann Wol, begint te beseffen dat er maar één manier is om onschuldige burgers uit de handen van Fisk te houden. Matt is een wandelende paradox, maar vertrouwt nog altijd dat het rechtssysteem standhoudt. Hoeveel kogels, messen en klappen hij er ook voor moet opvangen.

Aan de andere kant heb je Wilson Fisk, die de ‘Kingpin’ in hem onderdrukt, maar ook z’n grip op de inwoners verliest. Ook hij probeert binnen de lijntjes te kleuren, maar schiet dit seizoen steeds vaker uit. Vincent D'Onofrio, één van de redenen waarom Daredevil per definitie een niveau beter is dan andere Marvel-series, zet daarmee een werkelijk schitterende en bijzonder emotionele rol neer in seizoen 2. We kijken al vijf seizoen naar Fisk, maar hij blijft verrassen.

De beste afleveringen jongleren bovenstaande met scènes uit het verleden, die onthullen wat er in de hoofden van de protagonisten speelt. Het gebruikt zelfs een aantal zijpaden uit het eerste seizoen om personages een grotere rol te geven, zoals het trauma van therapeut Heather. Er is intussen al een hoop gebeurd in dit kleine universum, en al die bagage zorgt voor extra emotionele lading en een vrijwel constante spanning. Het blijft een superheldenserie, maar in Daredevil kunnen de meeste personages zomaar sterven.

Het bewijst dat showrunner Dario Scardapane de kern van de serie goed heeft bestudeerd. Kijken hoe Fisk en zijn Taskforce alsmaar wegkomen met hun misdaden is frustrerend om te zien, zeker gezien de parallellen met de werkelijkheid. Anderzijds besef je: dit kan niet langer goedgaan, wat inderdaad uitmondt in een aantal explosieve momenten.

Matt is namelijk minder ‘gebroken’ dan in de originele serie, maar straalt tijdens de knokpartijen nog altijd een grenzeloze woede uit. Born Again seizoen 2 trakteert je op een aantal ouderwets goede actiescènes, met wederom imposant camerawerk. Het is niets wat je nog nooit hebt gezien, maar persoonlijk kan ik oneindig kijken naar een schreeuwende, bebloede Daredevil of een Bullseye die een groep soldaten op de meest creatieve wijze omlegt. Bovendien kan de serie bij vlagen nog steeds keihard zijn – er zijn brute executies, messteken en een héle hoop bloed.

Niet álles werkt in seizoen 2. Je hebt nog altijd de verhouding tussen journalist BB Urich en Fisks rechterhand Daniel, die vaak ongeloofwaardig voelt. Ook blazen de trailers hoog van de toren rondom bepaalde cameo’s, maar zijn ze eigenlijk niet essentieel voor het verhaal. Dat ze überhaupt spaarzaam zijn is dan weer een compliment, want zo blijft het behapbaar voor de gemiddelde kijker.

Heel veel werkt ook wél in Born Again, en daarmee is het met recht een van de beste Marvel-seizoenen van de afgelopen tijd. Het kent misschien niet een weergaloze dialoog tussen Frank Castle en Matt Murdock, maar wel tal van andere emotionele hoogtepunten en wendingen. De serie is vele malen consistenter dan voorheen en voor je het weet ben je bij de absurde finale die je tevreden achterlaat.

Daredevil: Born Again seizoen 2 verschijnt vanaf 25 maart wekelijks op Disney Plus.