Review: Scream 7 klampt zich met zweethandjes vast aan de formule

Na het overlijden van horrorlegende Wes Craven (A Nightmare on Elm Street, Scream) was de Scream-franchise even zoek. Na de vierde film - tevens de laatste van Craven - kregen we een prima MTV-serie, maar een nieuwe film liet alsmaar op zich wachten.

Meer dan een decennium na Scream 4 pakte regisseursduo Radio Silence (Ready Or Not) de draad op voor twee heerlijke vervolgen, waarvan de laatste bewees dat het ook best anders dan normaal kon: het ‘kleine dorpje’ werd ingeruild voor New York City en franchise-icoon Sidney Prescott was zelfs helemaal afwezig. In plaats daarvan hadden we een nieuw centraal viertal, de ‘core four’, bestaande uit het acteertalent van Jenna Ortega, Melissa Barrera, Jasmin Savoy-Brown en Mason Gooding.

Na deel zes vond Radio Silence het wel goed geweest, dus werd het stokje voor de regie overgedragen aan Christopher Landon (Happy Death Day), maar al gauw barstte de storm achter de schermen los.

Nadat Melissa Barrera zich uitsprak tegen de genocide in Gaza, gooide Spyglass haar contract in de prullenbak en mocht ze vertrekken. Daarna vertrok ook Jenna Ortega, waarmee de helft van de nieuwe cast (die zó goed werkte) plotseling ontbrak.

Vervolgens kreeg Christopher Landon een storm over zich heen, omdat hij van fans de schuld kreeg van het uit elkaar vallen van de cast: hij en zijn familie kregen doodsbedreigingen en zelfs de FBI werd ingeschakeld. “Het is een droombaan die in een nachtmerrie veranderde”, zei Landon over Scream 7.

Toch heeft Spyglass een zevende Scream-film weten neer te zetten, met een unieke taakverdeling: de regisseur is nu Kevin Williamson - ja, die schrijver. Hij was verantwoordelijk voor het script van Scream 1, 2 en 4 - toevallig mijn favoriete delen van de franchise - en neemt nu plaats in de regiestoel.

Ook hebben ze Neve Campbell waarschijnlijk een flinke zak geld geboden, want die wilde tóch wel weer terugkeren als Sidney Prescott. Het resultaat is een Scream-film die zich lekker op het verleden richt. Voor de zesde keer in de franchise beweren de personages dat het deze keer écht anders is dan normaal. De Ghostface uit Scream 7 doet namelijk een belofte: ditmaal trekt ie zélf z’n masker af.

We keren terug bij Sidney Prescott, die nu ergens anders woont met haar dochter Tatum (Isabel May) en haar echtgenoot Mark (Joel McHale). Ghostface heeft het wéér op haar gemunt, dus lopen dochterlief en haar vriendinnen gevaar.

Het klinkt als een vrij standaard opzet, maar de nieuwe Ghostface heeft wel degelijk wat nieuws in petto. Dit zevende deel bevat nog altijd die speciale Scream-saus, al duurt het wel even voordat die begint op te warmen.

Dit gebeurt al helemaal wanneer oude gezichten terugkeren. Onder andere Gale Weathers (Courteney Cox) en de overgebleven leden van de Core Four zijn van de partij. Wat zijn ze een heerlijke aanwezigheid: met name Mindy en Chad - we moeten ze maar de Core Two noemen - zijn leuk in de rol van Scream-veteranen met teveel zelfvertrouwen.

De terugkeer van Gale en Sidney is wat stroever: het voelt ietwat geforceerd dat we voor de zevende keer zien hoe ze een slachtpartij proberen te overleven, terwijl er eigenlijk werkelijk niets verandert. Maar ja, als we weer even aan dat Spyglass-debacle denken, ís het ook geforceerd - de andere hoofdpersonen hebben ze afgedankt.

Scream 7 zet wederom vol in op de meta-behandeling van het horrorlandschap, maar weet zelf niet aan die pijnlijke clichés te ontsnappen. Hoewel het script geregeld de plank keihard raak slaat, zit er ook een stukje ongemak in: Scream maakt de horrorformule belachelijk, maar volgt inmiddels zelf net zo’n voorspelbare formule.

De franchise heeft ook een stukje kwetsbaarheid verloren: personages gaan nu als een soort held uit een videogame een knokpartij in. Het is nog steeds bloedstollend spannend,  maar ze incasseren een hoeveelheid klappen die Rocky Balboa nog zou doen duizelen.

Het is een pijnlijk feit: Scream 7 vertelt helemaal geen waardevol verhaal met Sidney en Gale. Zelfs nu Sidney een echtgenoot en een dochter heeft, voelt het als niets nieuws - drie films geleden bevatte de franchise al vergelijkbare verhaallijnen.

De film brengt wat twists toe aan de Scream-formule, maar doet daar weinig betekenisvols mee - terwijl één van die dingen zich juist uitstekend leent om een verhaal te vertellen over Sidney Prescott en hoe haar trauma haar heeft beschadigd. Maar nee, daar is geen ruimte voor: we hebben oppervlakkige tieners om af te slachten.

Zelfs in het Scream-universum zijn de Scream-films (daar Stab getiteld) al uitgemolken - ze maakten al in 2011 al grappen over dat het niet lang zou duren voordat ze gingen tijdreizen. Veel horrorfranchises evolueren namelijk in een over-the-top karikatuur van zichzelf, maar bij de best consistente Scream-franchise gebeurt er wat anders: ze spelen het veilig en klampen zich vast aan de formule. Het is de zevende film, moeten we echt nog een keer bijna dezelfde slachtpartij meemaken?

Hoewel de film de formule niet durft los te laten, blijft het wel een verdraaid leuke formule. Ondanks de bekende opzet was ik tóch weer aan het raden, vertrouwde ik niemand en is er een gevoel van spanning en verwondering dat alleen de Scream-franchise kan opwekken.

Als ik kritisch naar Scream 7 kijk, voel ik al de hierboven beschreven problemen - maar als ik er naar zit te kijken, boeit het me ineens geen zier. Scream 7 doet namelijk een hoop goed: humor en horror gaan lekker samen en er zit een handjevol práchtige kill sequences in de film.

Dit is overigens de allereerste keer dat ik goed heb geraden hoe de vork in de steel zit, wat misschien ook wel wat zegt over de voorspelbaarheid van de formule. Dit lukt me normaal namelijk nóóit. Scream 7 is niet het beste deel van de franchise - bij lange na niet. Toch mag het een klein wonder heten dan Kevin Williamson in korte tijd nog een vermakelijke film heeft neergezet.

Scream 7 is nu te zien in de bioscoop.