Review: In The Mandalorian and Grogu staat er niets op het spel

Aan het einde van het derde The Mandalorian-seizoen ging Din Djarin - de titulaire Mando, gespeeld door Pedro Pascal - verder als freelancer voor de New Republic, voor wie hij samen met zijn adoptieve zoon Grogu nu de overblijvende krijgsheren uit het vergane Empire opjaagt. Een reden daarvoor is ook om die kleine muppet de fijne kneepjes van ‘the Way’, de Mandalorian-credo, bij te brengen. Binnen die context vinden we Djarin dan ook in The Mandalorian and Grogu.

Het probleem is echter dat het daar wel zo ongeveer bij blijft voor hem. De film hint hier en daar naar een aantal innerlijke conflicten voor Din, zoals zijn gewelddadigheid als resultaat van de Mandalorian-opvoeding, en het feit dat zijn zoon Grogu vele eeuwen langer gaat leven dan hijzelf. Deze ‘problemen’ worden echter vrij laat in de film opgezet, en ze hebben nauwelijks echte pay-off. Het voelt niet alsof de Mandalorian echt groei doormaakt in deze film - hij doet wat anderen van hem vragen en daar blijft het bij.

Het verhaal van The Mandalorian and Grogu mist motivatie. Er staat gevoelsmatig vrijwel niets op het spel, wat in principe geen probleem hoeft te zijn voor een meer pulpy, adventure-of-the-week-plot - in dat opzicht vergelijkbaar met de eerste seizoenen van de serie. Het recentelijk uitgekomen Maul: Shadow Lord, bijvoorbeeld, is een relatief kleinschalig verhaal dat uitermate meeslepend is gemaakt door hoe de personages worden neergezet, en de conflicten waar zij tegenaan lopen. De manier waarop zij daarmee omgaan informeert hun karakter, waardoor je een band met ze opbouwt.

The Mandalorian and Grogu faalt hierin. Mando zelf pakt problemen vrijwel altijd hetzelfde aan - met een blaster of vlammenwerper - en wordt nooit op écht unieke manieren uitgedaagd. Grogu krijgt wel een wat meer specifiek obstakel voorgeschoteld, maar zelfs dat lost zichzelf redelijk op. Het is alsof de personages nauwelijks invloed hebben op het verhaal.

Op zijn best maakt dat de film weinig meeslepend om naar te kijken, op zijn ergst is het actief frustrerend. Het is gewoon erg teleurstellend dat er niet zoveel onder de motorkap van het verhaal zit, want we weten dat regisseur Jon Favreau en producent Dave Filoni iets grandioos neer kunnen zetten met deze personages. De twee hebben deze film samen met Noah Kloor - The Mandalorian, The Book of Boba Fett - geschreven, en het doet mij als megafan oprecht pijn dat het zo leeg voelt.

Ik heb de film inmiddels twee keer gezien, en zie prima in dat dit allerminst een 'grootschalige' Star Wars-film is. Dat is echt geen probleem, Solo was dat ook niet en was nog steeds erg vermakelijk. Maar Solo had personages die groeiden en veranderden door de dingen die om hen heen gebeurden, en je kreeg een gevoel bij hun verleden. Op basis daarvan maken ze weer eigen keuzes.

De eerste twee seizoenen van The Mandalorian deden dat ook, met Din die zich aan moet passen aan Grogu, over zijn angst voor droids heen moet stappen en uiteindelijk zijn helm afzet en daarmee de Mandalorian credo verbreekt. De schrijvers kunnen interessante conflicten bedenken die personages laten groeien, maar die zitten niet in The Mandalorian and Grogu.

Vergeet ook niet dat we deze personages al zeven jaar kennen. The Mandalorian op Disney+ begon in 2019, een paar weken voordat The Rise of Skywalker in de bioscoop draaide. Dat eerste seizoen was magisch: we zagen de geharde Mandalorian worstelen met zichzelf en zijn drang om voor Grogu te zorgen, terwijl hij daar eigenlijk totaal niet voor gemaakt was. Stukje bij beetje leerde je meer over zijn levenswijze, de reden dat hij zijn helm nooit afzet en waarom hij zo heilig in het credo van de Mandalorians gelooft.

The Mandalorian and Grogu gaat dan ook gebukt onder het feit dat dit een voortzetting van de serie is. Overigens dient het niet als einde. Dit is niet de film die een strikje maakt rondom het verhaal van Din en Grogu, maar eerder één van de hoofdstukken in hun saga. En omdat dit hoofdstuk voor een publiek is gemaakt dat mogelijk pas middenin het verhaal begint, voelt het allemaal erg uitgekleed ten opzichte van de serie. Daar was ik al een beetje bang voor, maar ik hoopte vurig dat Favreau nog iets achter de hand had. Een uniek verhaal, een nieuwe uitdaging voor onze personages, maar die blijft uit.

We krijgen platte versies van de personages te zien, aangevuld door een paar bekende gezichten als Zeb uit Star Wars Rebels - die hier simpelweg aanwezig is, verder heeft hij weinig te doen - Rotta the Hutt uit de originele Clone Wars-film en Sigourney Weaver als een nieuw, praktisch verwaarloosbaar personage. Het is mij dan ook een raadsel voor wie deze film is. Het biedt weinig vernieuwends voor fans van de serie en het bredere Star Wars-universum, en voor nieuwelingen die The Mandalorian en de rest van Star Wars niet zo goed kennen is er weinig om je aan te binden. Op de schattige Grogu en zijn toch nog altijd aandoenlijke band met de ruimteridder na dan.

Als er toch iets de moeite waard is in deze vertaling van Disney+ naar het witte doek, is het wel de muziek van tweemalig Oscar-winnaar Ludwig Göranssen. Het Mandalorian-themanummer die hij heeft gecomponeerd is een regelrechte banger, die met boxen in een IMAX-zaal fantastisch tot zijn recht komt, en de nieuwe muziek die hij heeft gecomponeerd verkennen elektronische beats en orkestrale keelgeluiden die niet eerder in Star Wars te horen waren. Over het algemeen zit het met de presentatie van The Mandalorian and Grogu wel snor.

Laat het duidelijk zijn dat ik het allerminst leuk vind om zo negatief over een Star Wars-film te praten, maar ik vind het lastig te bevatten dat de film op verhalend vlak zo bizar weinig te bieden heeft. Een gevoel dat nog meer steekt omdat ik wéét dat er echt liefde in The Mandalorian and Grogu is gestoken. Gelukkig is dat nog goed te zien.

Zo leunt de film op een gegeven moment een beetje achterover voor een The Dark Crystal-achtige sectie waarin Grogu op een kleine individuele spirit journey gaat en op eigen houtje moet zien te overleven. Hij waggelt door een prachtig vormgegeven jungle vol met - grotendeels met praktische effecten gemaakte - nieuwe wezens, en dit hele gedeelte van de film laat de merchmachine even écht op zijn eigen pootjes staan.

Dat gebruik maken van praktische elementen komt in meerdere aspecten van de film terug, zoals de duidelijk écht gebouwde sets vol details, en een aantal van de wezens waar het duo mee in aanraking komt. Grogu zelf is voor een groot deel van de film een fysieke pop. Erg indrukwekkend zijn de grote robots waar Mando het tegenop neemt: dat zijn voor zover ik kon zien miniaturen die met stop-motion tot leven zijn gewekt en in de scène zijn verwerkt.

Regisseur Jon Favreau heeft het budget voor de film misschien niet in het script gepompt, maar hij heeft duidelijk nagedacht over hoe hij het universum tot leven wilde wekken. Favreau heeft het vaak over het openmaken van de ‘speelgoeddoos’ wanneer het gaat over zijn aanpak met Star Wars, en er zijn dan ook een aantal vette deep cuts met wezens en facties als de Droid Gotra - een soort syndicaat met ‘vrije’ robots - die hun opwachting maken in de film. Het is niet genoeg om de film te voorzien van diepgang, maar desalniettemin leuk om te zien voor de fans.

De actiescenes zijn daarbij ook om van te smullen. Sommige sequenties bestaan voornamelijk uit cgi-monsters en worden dus al snel visuele drek, maar grotendeels zie je Mando als de Batman van het Star Wars-universum in meeslepende one-take-actiescènes. De camera beweegt vaak erg lekker in deze film, om het geheel dynamischer te maken dan je van de serie gewend bent.

Desalniettemin heeft deze gok van The Mandalorian op het witte doek zichzelf niet geheel uitbetaald. Ja, er is van de hogere productiewaarde gebruikgemaakt om de stijl van de serie uit te breiden, maar zonder een meeslepend verhaal of in ieder geval personages om je aan te binden voelt het aan als een leeg omhulsel. Voor de terugkeer van Star Wars in de bioscoop is dat wel het laatste wat je wil.

The Mandalorian and Grogu komt op 20 mei uit in de bioscoop.