Review: Marvel Tōkon: Fighting Souls maakt knokkende Marvel-helden weer sexy

Ocharm, wat zijn die Marvel-minnende vechtspellenjunkies toch verwaarloosd de afgelopen jaren. Marvel vs. Capcom: Infinite stelde in 2017 behoorlijk teleur door zijn wispelturige visuele stijl en een crimineel incomplete line-up van personages. Helden van het eerste uur zoals de X-Men en de Fantasic Four - voorheen vaste gasten - ontbraken volledig door gedoe met licenties. Die game ging als een nachtkaars uit en sindsdien was het angstvallig stil rondom Marvel in vechtspellenland.

Arc System Works, bekend van razendsnelle en complexe anime fighters als Guilty Gear, Blazblue en Dragon Ball FighterZ, doorbreekt die stilte. Dat doet het met het geluidsniveau van een kanonslag, want Marvel Tōkon: Fighting Souls slaagt er glansrijk in om de knokkende Marvel-helden weer sexy te maken. De 4v4-tag fighter klopt niet aan de deur, maar stampt hem in met de visuele flair en diepgang die wordt verwacht van de Japanse ontwikkelaar.

Van de animestijl tot de energieke soundtrack: als je er al aan moet wennen, dan gebeurt dat in kwestie van minuten. Het werkt, en hard ook. Iron Man ziet eruit als een lenige mecha anime-robot, Hulk is daadwerkelijk een destructieve reus en Loki oogt als een geweldige schurk uit een Atlus-game. Het anime-sausje komt Marvel Tōkon: Fighting Souls alleen maar ten goede, zeker als je de game in het Japans speelt.

Het wennen is wel anders voor de gameplay die Arc System Works te berde brengt. Games van die ontwikkelaar staan bekend om hun diepgang en het plafond reikt tot aan de pieken van Mount Fuji als het gaat om vaardigheid. Wie de tijd en moeite in deze game wil steken, combo’t tegenstanders tegen de randen van het scherm en houdt ze hoog totdat de levensbalk leeg is. Wie daar geen zin in heeft haakt voortijdig af, maar daar heeft de ontwikkelaar goed over nagedacht. Meer dan ooit is een Arc System Works-titel benaderbaar voor nieuw (en vooral westers) publiek, een noodzaak bij zo’n populaire IP als Marvel.

Want waar Marvel Tōkon: Fighting Souls een 4v4-opzet heeft, kunnen potjes in wezen gespeeld worden als een 1v1-game. Elk team deelt één enkele levensbalk en de teamleider begint als eerste in het veld. De overige drie personages kunnen met één druk op de knop inbreken om assisterende aanvallen te doen, en net zo simpel neemt een assist-personage de hoofdrol over om verder te vechten. Daarmee worden zowel spelers bedient die één moveset van hun favoriete personage willen gebruiken, als de anime fighter-junks die hun tegenstanders tot wanhoop willen drijven door middenin een combo van personage te wisselen en vrolijk door te meppen.

Superaanvallen en speciale moves zoals finishers zijn desgewenst ondergebracht in simpele toetsencombinaties, min of meer hetzelfde voor elk personage, zodat ook de minder vaardige spelers van begin af aan vette dingen kunnen doen. Wie echter de standaard inputs voor aanvallen in vechtspellen wil oefenen, zal ontdekken dat ze veel beter uit de voeten kunnen en meer controle hebben over hun speelstijl. Zo wordt oefenen in de basis leuker voor iedereen die de game morgen voor het eerst op zou starten, maar gelukkig zijn er ook genoeg spelmodi die beginners op hun wenken bedienen. Daarover straks meer.

Het ritme van een potje Marvel Tōkon: Fighting Souls voelt zelfs voor de doorgewinterde vechtspellengod uniek; potjes beginnen altijd met één assisterend personage, waarna de rest stuk voor stuk volgt naarmate de assistbalk volloopt. Dat doe je uiteraard door aanvallend te spelen en tegenstanders door de barrières van vechtarena’s heen te stampen. Zo krijg je alle pracht en praal van de heerlijke levels te zien, maar belangrijker: voordat je het weet heb je drie extra personages om reeksen aanvallen aan elkaar te rijgen. Zijn alle drie de assists klaar om in te grijpen, dan kunnen oogverblindende teamaanvallen voor de genadeklap zorgen.

Het kostte me echt de nodige kruim om een lange combo te leren en dat is toch altijd wel het ding met anime fighters. Je moet volledig locked-in gaan en je hartslag naar een kookpunt brengen om online ook maar een beetje indruk te maken op andere spelers. De versimpelde besturing, waarbij personages van elkaar worden onderscheiden door unieke eigenschappen en speciale aanvallen, maakt het in het begin leuker om te spelen. Neem bijvoorbeeld de symbiote Carnage, die met zijn verreikende aanvallen doet denken aan Street Fighters Dhalsim, of Iron Man en Captain America die respectievelijk ballistisch vuur en het kenmerkende schild gebruiken.

Dat de makers oog voor detail hebben komt naar voren bij Carnage, een vijand van Spider-Man, die in een matchup tegen hem aanzienlijk nadeel heeft. Spider-Man heeft namelijk zijn kenmerkende Spidey Sense, waarmee aanvallen ontweken kunnen worden en direct een tegenaanval volgt. Volgens de comics is dat nutteloos tegen een symbiote-alien als Carnage en dat werkt dus ook niet in Marvel Tōkon: Fighting Souls. Als je het bronmateriaal kent, dan zul je dergelijke mechanieken herkennen en verwordt de gameplay zelf dus bijna tot easter egg. De zorg en respect waarmee Arc System Works de strips behandelt is prijzenswaardig, zo niet briljant. Dat sijpelt uiteraard ook door in de verhalende modus.

Je maakt kennis met alle personages aan de hand van Episodes, verhaallijnen die elk ruim een uur duren. In de basisgame vind je vijf verschillende varianten, die elk om een groep helden gaan. Mijn verwachting is dat er meer van zulke afleveringen volgen naarmate de line-up wordt uitgebreid, maar voor nu heb je er dus vijf. Elke episode worden verteld in een stijl die het meest past bij een visual novel, waar je aan de hand van stripvakjes doorheen wandelt. Alles is geheel voorzien van stemacteerwerk, waardoor je er helemaal inzit. De verhalen, gecentreerd rond unieke teams die zijn geïnspireerd op onder meer de Avengers en X-Men, zijn vrij basaal en laten zich zowat voorspellen.

Een intergalactische krijger genaamd The Champion gaat universa af om diens sterkte helden te bevechten in een toernooi. Bij verlies is de desbetreffende planeet onwaardig, en is het dan ook afgelopen met die plek. Een dreiging dus van ongekende proporties, die door de afzonderlijke teams moet worden afgewend. De episodes verlopen allemaal min of meer hetzelfde, behalve die van het schurkenteam met Doctor Doom. Gelukkig zijn de verhalen geen veredelde tutorials, maar eerder modi waarin je vrij kun experimenteren met personages. De toegewijde oefenmodus biedt alle ruimte om helemaal in de besturing te duiken en per personages zijn er uitgebreide tutorials te doorlopen waarmee je hele combo’s kunt oefenen.

Voordat je vol de online lobby’s bestiert, zou ik naast één personage helemaal de moeder trainen ook zeker naar de Survival-modus kijken. Dat is wat mij betreft de allerleukste singeplayermodus die de game te bieden heeft, met een reeks aan gevechten die elke vier à vijf potjes onderbroken worden met een baasgevecht. Uiteraard ligt de moeilijkheidsgraad in het eerste potje nog kinderlijk laag, maar in de latere gevechten legt de game je het vuur aan de schenen.

Overleef je de Survival-modus, dan zou ik eens gaan kijken of je potten kunt breken tegen anderen. Technisch klopt het online allemaal met strakke netcode die alle vertragingsproblemen als sneeuw voor de zon doet verdwijnen. Zelfs op een Wi-Fi-verbinding spelen potjes heerlijk soepel, waardoor je onder alle omstandigheden de vingers aflikt. O ja, en de wonden ook, want Marvel Tōkon: Fighting Souls is meedogenloos. Spelers toveren de meest krankzinnige trap, - stoot- en vuursalvo’s uit hun vingers en je gaat zweten om ze het hoofd te bieden.

Marvel Tōkon: Fighting Souls is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5 en pc.