Niet iedereen heeft plek om een grote tv neer te zetten. Of misschien wil je wel OLED-beeldkwaliteit, maar dan in een kleiner formaat zodat het scherm niet domineert of mooi tot zijn recht komt in de slaapkamer. Panasonic laat met de 42-inch TX-42MZW984 zien dat je niet aan beeldkwaliteit hoeft in te boeten wanneer je voor een kleiner formaat kiest.

Deze 42-inch-tv noemen we ten overstaand van de meest verkochte televisies inmiddels klein. Hij oogt neutraal en zelfs wat saai. De zwarte tv past weliswaar in elk interieur, maar mist toch uitstraling. Dat is voornamelijk te wijten aan zijn vrij dikke profiel. Het OLED-scherm zelf is nog steeds erg dun, maar je ziet dat eigenlijk niet omdat de behuizing achteraan ongeveer even groot is als het scherm. Over de afwerking echter geen slecht woord, die is prima. De tv staat op een centrale voet.

©Eric Beeckmans

Groot of klein, dat maakt wat de aansluitingen betreft geen verschil. Alle MZW984-modellen beschikken over twee HDMI 2.0-aansluitingen en twee HDMI 2.1-aansluitingen met 40Gbps bandbreedte. Er is ondersteuning voor 4K120, ALLM, HDMI VRR, AMD FreeSync en NVIDIA G-Sync, en ARC/eARC. X Box Series X-gamers kunnen in Dolby Vision gamen, maar dan wel maximaal in 4K op 60Hz. Dat de tv ook een prima keuze is voor gamers blijkt uit de input-lag van 6,5 ms in 2K120 en 10,5 ms in 4K60. Drie usb-poorten, composiet video met stereo cinch audio ingang (via verloopstekker), optische digitale audio-uitgang en hoofdtelefoonaansluiting maken de lijst met aansluitpoorten compleet. Op die laatste kan je een subwoofer aansluiten, wel eerst even via de menu’s de functie omschakelen. Bluetooth gebruik je om audio naar de tv te sturen, of een draadloze hoofdtelefoon aan te sluiten. Op dit kleinere model staan een deel van de aansluitingen naar achter gericht, dat is een aandachtspunt als je wandmontage overweegt.

Prachtige OLED-beelden

Verwacht geen piekhelderheid die kan concurreren met het topmodel van Panasonic, de TX-65MZW2004, want alleen dat topmodel heeft een nieuw paneel met microlens-laag. Maar voor een 42 inch die door zijn hoge pixeldensiteit wat voorzichtiger moet omspringen met warmte zijn de resultaten uitstekend. We meten 720 nits op een 10% venster, en 132 nits op het volledig witte scherm. Het kleurbereik is 96% P3. Prima cijfers, vooral omdat je ook op middelgrote testvensters relatief veel licht overhoudt. Het paneel heeft een uitstekende uniformiteit.

We kiezen de Filmmaker-mode, en merken onmiddellijk dat die bijzonder nauwkeurig gekalibreerd is. Hij is vrij donker, maar dat is makkelijk op te lossen, zet de Verlichtingssterkte wat hoger en activeer de lichtsensor. Je geniet dan van natuurlijke kleuren, en quasi perfect beeld. Er ontbreekt een minimum aan zwartdetail. Dat kun je verhelpen door de ‘Dark visibility Enhancer’ te activeren. Doe dat in beperkte mate zodat je het prachtige OLED-contrast niet te hard benadeelt.

©Panasonic

Voor HDR kun je rekenen op Dolby Vision IQ en HDR10+ Adaptive, naast standaard HDR10 en HLG. Ook hier is de kalibratie van de Filmmaker Mode nagenoeg perfect. De tv geeft voorrang aan correcte kleurweergave, eventueel ten koste van wat helderheid, maar de beelden behouden heel goed hun HDR-karakter, met rijke kleuren en helder maar genuanceerd witdetail. Net als in SDR kan je met een weinig ‘Dark visibility Enhancer’ het schaduwdetail nog wat verbeteren. Voor gamers is er de de ‘True Game’-mode, die heeft een perfect gekalibreerd beeld en lage input-lag.

Beeldverwerking

Dit model gebruikt dezelfde processor als het topmodel en hoeft op dat vlak dan ook niet onder te doen. Panasonic hanteert daarnaast een vrij voorzichtige aanpak zodat de kans op overmatig bewerkte beelden klein is. Upscaling is zacht en als je wat verder van dit kleine scherm zit, kan het wat extra scherpte gebruiken via de instelling ‘Resolutie Remasteren’.

©Panasonic

Gebruik de Filmmaker-modus of True Cinema-modus voor het beste beeld, al kun je ook de AI-beeldmode gebruiken, die kiest instellingen aangepast aan wat je kijkt en je kan zelf regelen hoe sterk het effect is. De slimme lichtsensor past helderheid en kleurtemperatuur van het beeld aan, al raden we aan om dat uit te schakelen voor kleurtemperatuur. De bewegingsscherpte van OLED-schermen is zeer goed, een belangrijk pluspunt voor games en sport. Het enige zwakke punt van de processor is dat hij kleurbanden in zachte gradiënten niet kan wegwerken.

Als game-monitor

De verleiding is best groot om deze kleine OLED-tv op je bureau te plaatsen en als monitor te gebruiken, zeker als je een gamer bent. Er is geen DisplayPort aanwezig, maar de HDMI 2.1-poorten bieden wel alle gamerfeatures. Je moet de monitor ook ver genoeg van je af kunnen plaatsen om het overwicht te bewaren. Nog een reden, de WRGB-subpixelstructuur kan zichtbaar zijn op tekst als je te dichtbij zit. En waar veel monitoren de mogelijkheid bieden om de opstelling aan te passen in de hoogte, is dat op deze tv niet het geval. Wie daar doorheen kijkt, krijgt wel heel veel schermoppervlak, 4K-resolutie, prachtige OLED-beelden en een haarscherpe game-ervaring.

©Panasonic

Degelijke audio

De audioprestaties op kleinere tv’s laten vaak te wensen over. Maar ook op dat vlak zit het wel snor bij deze Panasonic. De 2x 15W luidsprekers leveren prima klank met een goed volume. De uitgebreide instellingsmogelijkheden bieden voldoende mogelijkheden om de audio naar eigen smaak te laten klinken.. Dat is zeker wat van je tijd waard, want het verschil kan vrij duidelijk zijn. Tot onze verrassing hoorden we zelfs een redelijk surroundeffect bij onze filmtracks. De subwoofer-aansluiting is een leuk extraatje, maar wie echt betere audio wil hebben, kan beter kiezen voor een soundbar. Ben je een gamer met kdie meer dan een 4K120-bron gebruikt, hou er dan rekening mee dat een soundbar een van je HDMI 2.1-aansluitingen inneemt zodat je op de tv nog maar één HDMI 2.1-poort overhoudt voor je gamingbronnen.

©Eric Beeckmans

My Home Screen 8.0

Het eigen smart tv-systeem van Panasonic vind je ook op de MZW984-reeks. Fire TV en Google TV vind je enkel op de lagere modellen. We houden van de eenvoud van My Home Screen. Een simpele balk met pictogrammen onderaan het scherm bevat apps, zenders en ingangen, en je kan hem personaliseren zodat jouw favorieten vooraan staan. Het hele smart tv-systeem reageert ook erg vlot, een troef voor het gebruiksgemak. Enkel het app-aanbod loopt een beetje achter.

De belangrijkste internationale streamingdiensten zijn er wel, en voor Nederland is de selectie lokale apps goed, maar in België is er geen enkele lokale app te vinden.

Op de uitrusting is niet bespaard. Een dubbele tv-tuner met twee CI+-slots maakt het mogelijk om live tv te kijken en iets anders op te nemen op een extern usb-apparaat. De afstandsbediening is geen toonbeeld van innovatie. Ze is groot en heeft erg veel toetsen, maar de layout is prima en de toetsaanslag uitstekend. De ‘My App’ toets kan je koppelen aan een app naar keuze, gamers kunnen die bijvoorbeeld binden aan het Game Dashboard.

Conclusie

De TX-42MZW984 is een kleine OLED-tv met de beeldkwaliteit en het gebruiksgemak van een groter model. Panasonic heeft nergens beknibbeld op uitrusting of kwaliteit. Je geniet dus van prachtige beelden met diep contrast, uitstekende helderheid en natuurlijke, rijke kleuren. De beeldverwerking is top en laat alleen, zoals alle Panasonic OLED tv’s, een steek vallen bij het wegwerken van kleurstroken in zachte gradiënten. Met zijn HDMI 2.1-poorten, True Game-mode en ruime game-features is deze tv niet alleen een fijne keuze voor sport en films maar ook voor gamers. De enige reden om wat van de totaalscore te halen is de opvallend hoge prijs van deze tv.

Energieopslag stond lang gelijk aan een technische puzzel van losse kastjes en kabels. De Hoymiles HiOne rekent daar definitief mee af. Dit systeem integreert krachtige prestaties in één strakke, modulaire zuil die gezien mag worden. Ben jij klaar voor de volgende stap in energieonafhankelijkheid? Wij doken in de specificaties van deze stille krachtpatser.

Partnerbijdrage - in samenwerking met Hoymiles

Geen kabelbrij, maar strak design

Wie zijn garage of technische ruimte netjes wil houden, zit niet te wachten op een wirwar van kastjes en leidingen. De HiOne lost dit op met een slim modulair ontwerp. De installateur stapelt de batterij- en omvormermodules simpelweg op elkaar.

Het unieke hieraan is dat alle verbindingen intern lopen. Aan de buitenkant zie je dus geen kabels, wat zorgt voor een rustig en 'afgewerkt' beeld. De behuizing voelt niet aan als goedkoop plastic, maar als een solide apparaat dat tegen een stootje kan. Dankzij de IP66-certificering (water- en stofdicht) is het systeem zelfs robuust genoeg om buiten onder een overkapping geplaatst te worden, mocht je binnen ruimte willen besparen.

Klaar voor de moderne grootverbruiker

Dit systeem is specifiek ontworpen om de energiehonger van het moderne, duurzame gezin te stillen. Heb je een warmtepomp, een elektrische auto of een druk huishouden? Dan is de HiOne in zijn element.

De huidige line-up van de HiOne is geoptimaliseerd voor woningen met een 3-fase aansluiting (ondersteuning tot 33,3 A per fase), maar ook 1-fase varianten staan op de planning. Dit maakt het systeem enorm veelzijdig. Waar lichtere systemen vaak moeite hebben om meerdere zware apparaten tegelijk van stroom te voorzien, levert de HiOne onverstoorbaar door. De echte meerwaarde zit in de onafhankelijkheid. Dankzij de 'whole-home backup'-functie kan het systeem bij stroomuitval het hele huis draaiende houden. Dus niet alleen de wifi en de koelkast, maar ook het koken en verwarmen gaan gewoon door.

©Hoymiles / Jeroen Keep

Het brein: AI en dynamische tarieven

Een batterij is tegenwoordig meer dan een opslagvat; het is een slimme handelscomputer. De HiOne wordt aangestuurd door de S-Miles Cloud, een platform dat verder kijkt dan alleen 'vol' of 'leeg'. Met de ingebouwde 'Time-of-Use' modus kan het systeem slim inspelen op energietarieven.

Heb je een dynamisch energiecontract? Dan kan de software automatisch laden als de stroom goedkoop (of zelfs gratis) is en terugleveren of ontladen als de prijzen pieken. Zo verdien je de investering niet alleen terug door eigen gebruik, maar ook door slim te handelen op de energiemarkt. Bovendien leert het systeem jouw verbruikspatronen kennen, zodat er altijd voldoende buffer is voor jouw specifieke situatie.

Geen DIY, maar professionele zekerheid

Het is belangrijk om te benadrukken dat de HiOne geen doe-het-zelfproject is, zoals een eenvoudige balkon-set. Dit is hoogwaardige infrastructuur die naadloos geïntegreerd wordt in je meterkast en woning. Je koopt dit systeem dan ook via een gecertificeerde installateur.

Voor de consument is dat een groot voordeel: je hoeft je niet druk te maken over de techniek. De vakman zorgt dat de zuil op de juiste plek komt te staan, regelt de koppeling met je zonnepanelen en zorgt dat alles veilig draait. Jij bedient het systeem vervolgens simpelweg via de app.

Om deze krachtpatser veilig te houden, is een 5-laags veiligheidssysteem ingebouwd. Dit varieert van speciale drukkleppen en aerogel-isolatie tussen de cellen tot een actieve brandonderdrukkingsmodule die in noodsituaties binnen enkele seconden reageert. Daarnaast wordt de temperatuur op negen punten per cel continu gemonitord.

©Hoymiles / Jeroen Keep

Toekomstmuziek: je auto als batterij

Misschien wel het meest interessante aspect voor EV-rijders is de voorbereiding op V2X (Vehicle-to-Everything). Hoymiles heeft aangekondigd dat er een specifieke V2X-module aankomt voor de HiOne. Hiermee wordt het in de toekomst mogelijk om de enorme accu van je elektrische auto te koppelen aan je thuisbatterij. Je auto fungeert dan als een soort super-accu voor je huis, terwijl de HiOne de regie voert. Daarmee is dit systeem niet alleen een oplossing voor nu, maar ook een voorbereiding op de volgende stap in de energietransitie.

Conclusie

De Hoymiles HiOne is een premium keuze voor huiseigenaren die verder kijken. Het systeem combineert een strak design met de brute kracht die nodig is voor een huis vol warmtepompen en EV's. Door te kiezen voor een professioneel geïnstalleerd systeem met 5-voudige beveiliging en slimme AI-software, haal je niet alleen een batterij in huis, maar een complete energiemanager die klaar is voor de toekomst.

High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.

We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

©Squanch Games

Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.

Doe maar een grammetje van het gebruikelijke

High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.

Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.

Genoeg te lachen

Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.

©Squanch Games

De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.

Sneller, groter, Higher On Life

Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.

©Squanch Games

De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.

Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.

©Squanch Games

Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.

Een bad trip, technisch gezien

Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.

©Squanch Games

De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en  afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.

Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.

©Squanch Games

Stel deze trip nog even uit

De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.

Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.

High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.