Wist je dat je met Netflix je (televisie)scherm kunt kalibreren? In dit artikel leggen we uit waar je deze goed verborgen functie vindt en hoe je daarmee je scherm instelt!

Zit je al klaar voor die nieuwe episode van je favoriete serie? Op de populaire videostreamingdienst Netflix, kijk je allerlei films, series en documentaires. Maar die content komt het beste tot z’n recht wanneer je de televisie (of het scherm waar je op kijkt) optimaal instelt. Je kunt natuurlijk zelf de tv-instellingen aanpassen en bijvoorbeeld googelen wat de beste opties zijn, maar Netflix kan je hierbij ook assisteren. De dienst biedt namelijk een schermkalibratietool aan waar nog maar weinig mensen van af weten.

Onthoud daarbij wel: je optimaliseert het scherm in principe voor Netflix. Het kan dus zijn dat andere content minder mooi oogt dan voorheen, of er ook juist beter uit gaat zien. Elke videostreamingdienst hanteert weer andere regels en richtlijnen als het om filmen en produceren gaat. Is het je wel eens opgevallen dat shows op Amazon Prime Video net even wat donkerder ogen bijvoorbeeld? Ben je een fervente Netflixkijker, dan maakt het allemaal niet zo veel uit en kun je de tv daarvoor net zo goed optimaliseren. Ook kan dit een startpunt zijn voor betere beeldkwaliteit in het algemeen.

©Wesley Akkerman

Je scherm kalibreren met Netflix in 8 stappen

Je kunt de kalibratietool van Netflix gebruiken voor het instellen van allerlei schermen, mits ze die optie hebben. We nemen in dit artikel een tv-scherm als voorbeeld, maar je kunt ook de monitor van je computer instellen. Smartphones en tablets bieden helaas geen uitgebreide opties voor scherminstellingen. Mocht je dus al je Netflixseries bingen op dat kleinere scherm, dan vis je helaas achter het net. Hoewel, misschien kunnen third-party apps helpen, zoals de Color Calibrator voor Androidtelefoons. Maar we gaan aan de slag: volg de 8 stappen hieronder om je scherm te kalibreren via Netflix.

Stap 1: ga naar Test Patterns op de Netflixwebsite

Eerst ga je naar de Netflixwebsite en log je in met je eigen account (delen zit er waarschijnlijk niet meer in). Daarna ga je naar de 'serie' Test Patterns (je kunt ook inloggen via deze link), dit biedt het testbeeld dat je nodig hebt om het scherm op de juiste manier in te stellen. De volgende stap wordt ingewikkeld, dus let goed op.

Stap 2: zoek de resolutie en verversingssnelheid van je tv

Bij Test Patterns zoek je het juiste testbeeld dat past bij de resolutie en verversingssnelheid van je televisie of beeldscherm. Het aantal fps (frames per second) is gelijk aan het aantal Hertz. 60 fps is dus 60 Hertz, terwijl 30 fps gelijk is aan 30 Hertz. Selecteer de zogeheten Multipurpose Chart die past bij de specificaties van je scherm.

Stap 3: kies je testbeeld uit

Kies een testbeeld uit de lijst bij Test Patterns. Het kan zijn dat je een ander seizoen moet selecteren om de beeldopties te zien. Maar je kunt in dat dropdownmenu ook Alle afleveringen selecteren, om alle mogelijkheden overzichtelijk onder elkaar te zien staan. Voeg de gekozen aflevering toe aan de kijklijst door hem bijvoorbeeld alvast af te spelen. Dan vind je hem het snelst terug in de Netflixapp op de televisie. Je kunt ook de serie via de plusknop toevoegen aan je persoonlijke lijst en dan de aflevering daarna opnieuw opzoeken.

Stap 4: speel het testbeeld af

Open nu de Netflixapp op je tv en selecteer de content die je zojuist aan de lijst toegevoegd hebt. Speel de content af en schrik niet van het harde geluid. Zorg er ondertussen voor dat je weet hoe je bij de beeldinstellingen van de televisie of monitor komt.

©Wesley Akkerman

Stap 5: onderscheid de tinten grijs

Dan is het nu tijd voor het echte werk: de kalibratie. Op het scherm zie je een afbeelding, verschillende lijnen en wat blokken. Voor het eerste deel van de kalibratie is het belangrijk dat je je op de zwarte doos links bovenin focust. Het is de bedoeling dat je goed onderscheid ziet tussen de lichtgrijze, donkergrijze en zwarte delen van dat blokje. Dat doe je door de helderheidsinstellingen van de tv aan te passen. Die staan bij de beeldinstellingen van je televisie. Omdat per model kan verschillen waar je die vindt, raden we je aan hiervoor de handleiding te gebruiken.

Stap 6: stel het contrast in

De volgende stap gaat over de witte doos rechts bovenaan. Met deze box kunnen we de contrastinstellingen instellen. Ook nu is het de bedoeling dat je heel goed onderscheid moet kunnen maken tussen lichtgrijs, donkergrijs en dit keer wit. Dat doe je door wederom naar de beeldscherminstellingen te gaan en dit keer voor de optie contrast te kiezen. Hopelijk overlapt de interface van je televisie, mediaspeler of monitor het blokje niet, anders moet je het menu telkens openen en afsluiten.

Stap 7: beken kleur

Dan kijken we naar de saturatie van de kleuren. Rechts in beeld zie je drie blokken staan: rood, groen en blauw (ook wel RGB, voor rood, groen en blauw). Wanneer je de kleurinstellingen van de tv of monitor aanpast, dan veranderen de kleuren van de dozen tegelijkertijd, let dus goed op. Het is de bedoeling dat je het blokje in het midden van de dozen goed kunt zien. Vraag je je af over welk blokje we het hebben? Dan is het sowieso tijd om dat scherm eens aan te passen!

©Vasiliy

Stap 8: stel de scherpte in

Tot slot stellen we de scherpte van het scherm in. Wellicht is het je nog niet opgevallen, maar soms kom je – veelal rondom lijnen – een soort gloed of waas tegen die het beeld kan vervormen. Dat betekent dat het scherm te scherp ingesteld is. Voor deze test is het belangrijk dat je je concentreert op de resolutiebalk in het midden van het scherm. Dat is die grote, horizontale balk die lijkt op een liniaal. Het is de bedoeling dat de cijfers er scherp en solide uitzien. Ook de opties voor scherpte vind je binnen de beeldinstellingen.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.