De Shokz Openfit is een opmerkelijke set oordoppen. Ze hebben een haakje dat je achter je oren plaatst. En ze zitten ook niet ín je oren, zoals dat bij het gros van de producten binnen deze categorie wel het geval is. De kosten: 199 euro. Hoe bevallen ze?

Het merk Shokz staat vooral bekend om oordoppen die gebruikmaken van botgeleiding. De muziek wordt dan niet direct de gehoorgang in gestuurd, maar met een omweg kun je toch alles goed horen. Nu heeft het merk iets traditionelere oordoppen uitgebracht met de Shokz Openfit. Ook nu plaats je niet direct kleine speakertjes in je oren, maar laat je ze er een beetje boven hangen. Ze beschikken over zachte haken die om je oren schuiven, waardoor ze goed blijven zitten. Het voordeel van dit design is dat je altijd in contact blijft met je omgeving en je dus nooit afgesloten bent.

Dat is vooral voor sporters ontzettend handig. Je wilt misschien tijdens het hardlopen of wielrennen naar wat muziek of podcasts luisteren, terwijl je ook wilt letten op wat er om je heen gebeurt. Zo hoor je alsnog een auto aankomen die je wellicht over het hoofd gezien hebt of iemand toeteren of bellen.

De Shokz Openfit zijn geen nieuwe soort oordopjes. Eerder kwam onder meer de Sony Linkbuds uit en anders kun je voor een soortgelijke ervaring terecht bij de Aftershokz Aeroplex (die toevallig gebruikmaakt van botgeleiding). Beide producten zijn tevens ook wat goedkoper.

Shokz Openfit doen pijn aan de oren

Het design, waarbij er dus een deel om je oren krult, doet ons onder meer denken aan de Skullcandy Push Active-oordoppen. In beide gevallen komen we tot dezelfde conclusie: de oordoppen zitten niet lang lekker en gaan pijn doen. Vooral achter de oren wordt het oncomfortabel, omdat er een flinke bubs aanwezig is waar de accu in verwerkt zit. Het ontwerp zorgt er wel voor dat je er moeiteloos mee kunt sporten. Ook kun je behoorlijk veel snelle hoofdbewegingen maken, voordat ze ook maar een beetje verplaatsen. Ze zitten dus redelijk strak om de oren en dat is zowel positief als negatief.

Op de Shokz Openfit-oordoppen zitten aan beide kanten knoppen. Je kunt binnen de gratis en tevens overzichtelijke app instellen wat die knoppen moeten doen. Het bedienen van de aanraakgevoelige omgeving gaat echter onhandig. Je moet de dopjes namelijk vasthouden met twee vingers, terwijl je de actie uitvoert met je duim - want anders schuiven de oordoppen snel van hun plek en moet je ze daarna weer goed positioneren. En aangezien de speakertjes geluid in de gehoorgang sturen en er dus niet in zitten, luistert het behoorlijk nauw allemaal. Voor je het weet lekt er een hoop geluid weg.

Maar ze klinken eigenlijk goed

Het is logisch dat er wat geluid wegebt op het moment dat de oordoppen boven de gehoorgangen hangen. Daardoor kunnen mensen om je heen ook wat beter meegenieten van je muzieksmaak, wanneer je ze bijvoorbeeld in het openbaar vervoer zou gebruiken. Hoewel de oordoppen echt als sportaccessoires in de markt worden gezet, kunnen we ons toch voorstellen dat dit gebeurt. Niet iedereen koopt een nieuwe set oordoppen voor specifieke situaties, maar hoopt één setje juist voor alles in te kunnen zetten. Ook tijdens het bellen moet je daar rekening mee houden.

Over het algemeen zijn we tevreden over de audiokwaliteit. Binnen de app kun je een geluidsprofiel uitkiezen middels vooraf ingestelde equalizeropties. Standaard klinkt behoorlijk… standaard, en presenteert een neutrale sound, zonder duidelijke bas. Stemgeluid is bedoeld voor podcasts, terwijl Bas juist de missende laag warmte en diepte toevoegt die je elders niet aantreft. Met Treble verdwijnt die baslaag waar, en gaan de oordoppen meteen de hoogte in. Met de optie Aanpassen kun je voor jezelf een aangenaam klinkend profiel instellen. Het betreft een equalizer met vijf punten.

We hebben de Shokz Openfit voornamelijk in de basstand gebruikt. Hoewel er dan al meer warmte aanwezig is, moet je er ook rekening mee houden dat ze qua audiokwaliteit bijna niet vergelijkbaar zijn met concurrerende modellen op of onder dit prijspunt. Want je oren zijn niet afgesloten. Ook drukt het formaat van je oor en gehoorgang zijn stempel op de algemene ervaring. Het kan zijn dat de speakertjes te ver boven de opening hangen, waardoor je dus minder diepte, breedte of hoogte meekrijgt. De Shokz Openfit zijn niet voor iedereen; met een beetje pech passen ze niet bij jou.

De auteur van deze review moest de muziek bijvoorbeeld best hard zetten (rond de zeventig procent) om een aangename soundstage te horen. Dan is de muziek goed hoorbaar. Over het algemeen klinkt de muziek helder en neutraal, zelfs met de equalizer aan. Maar van een echte onderdompeling is geen sprake. Niet vreemd, gezien het ontwerp van de oordoppen, maar we willen het toch vermelden. Je haalt oordoppen in huis die bewust een open design aanhouden, dan kun je geen kwaliteit verwachten die je elders wel op dit prijspunt aantreft. Maar het klinkt dus ook zeker niet slecht.

Prima batterijduur ook

De Shokz Openfit gaan ongeveer zeven uur mee op een volle accu. En wanneer je de oordoppen in de meegeleverde (en vrij logge) case plaatst, dan kun je die tijdsduur oprekken tot 28 uur. Dat is behoorlijk gemiddeld. De accuduur is in elk geval uitstekend voor tijdens het sporten. Ga je aan het einde van de dag nog even een rondje fietsen? Of wil je in de ochtend hardlopen? Dan weet je zeker dat de oordoppen vol zijn. En via de app kun je de batterijduur altijd in de gaten houden, dus je komt niet zomaar voor verrassingen te staan. Opladen kan overigens alleen via usb-c en niet draadloos.

Shokz Openfit kopen?

Een aantal nadelen die we benoemen in deze recensie kun je het beste bekijken als kanttekeningen. Dat komt doordat het product net even anders en daardoor slecht vergelijkbaar is. Dat de audiokwaliteit niet op gelijk niveau is met concurrerende modellen is iets dat je moet verwachten, vanwege het open ontwerp van de Openfit. Het product is vrij prijzig, zit niet comfortabel (maar wellicht zijn jouw oren beter geschikt) en lekken wat geluid. Maar voor sporters kunnen ze toch heel handig zijn. Ze klinken over het algemeen goed en vallen immers niet snel van je oren af. Je koopt ze onder meer bij Bol.com. Kijk sowieso eerst even hier voor de beste deal!

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.