De Aftershokz Aeropex lijkt misschien een beetje op een traditionele in-ear hoofdtelefoon, maar is dat absoluut niet. Deze hoofdtelefoon laat namelijk je oren geheel open en verstuurt de geluidsgolven via je botten naar je oren. In deze Aftershokz Aeropex review lees je hoe goed dat werkt en voor wie de hoofdtelefoon bedoeld is.

De productpagina en verpakking laten een duidelijke doelgroep zien: sporters. Op vrijwel elke afbeelding staat een sporter afgebeeld en alleen de specificaties die interessant zijn voor sporters worden groot weergeven. Denk dan aan de waterdichtheid, verbeterde alertheid en speciale vocht-sensor. Toch is dit niet de doelgroep waar we bij het gebruiken van de hoofdtelefoon als eerste aan dachten.

Design en comfort

De Aeropex is beschikbaar in vier smaken: zwart, grijs, rood en blauw. Wij hebben het grijze model getest, maar raden je aan om één van de andere kleuren te kiezen. De combinatie van het simplistische ontwerp met twee grijstinten doet namelijk erg veel denken aan een medisch hulpmiddel. Het lijkt in deze kleurstelling meer op een uit de kluiten gewassen gehoorapparaat of breinstimulator dan een (sport)headset. Een leuk kleurtje zoals het rode of blauwe model doet waarschijnlijk een hoop goed.

De bouwkwaliteit is wel vergelijkbaar met wat je verwacht van een hoofdtelefoon voor sporters. Het gebruik van rubber gecombineerd met soft-touch-plastic geeft een uitstekend gevoel van kwaliteit. Voor alle zekerheid hebben we het niet uitgeprobeerd, maar het moet geen probleem zijn om de hoofdtelefoon een paar keer te laten vallen. De afwerking had wel iets beter gekund met een duidelijk voelbare rand in het rubber van de hoofdband, maar gelukkig gaat dat niet ten koste van de kwaliteit of het comfort.

Bij het opzetten van de hoofdtelefoon merk je pas echt hoe anders dit apparaat is; er gaat namelijk niks in, op of over je oren. In plaats daarvan rust het deel dat het geluid produceert op het bot net onder je slaap en hangt de rest met een lus aan je oren. Door trillingen te produceren in het deel dat tegen je botten aandrukt moet het geluid naar je trommelvlies en slakkenhuis worden verstuurd. Het resultaat is redelijk comfortabel, maar er is een duidelijk drukpunt voelbaar bij de trillende delen. Daarnaast kan de productie van een aantal bastonen voor een kietelend gevoel zorgen. Bij hogere volumes zijn de trillingen zelfs zo hevig, dat het net lijkt alsof je een trillende smartphone tegen je hoofd drukt. Het gevolg is dat je, afhankelijk van het genre, het volume nooit harder wilt zetten dan 40 tot 50 procent.

©PXimport

Geluidskwaliteit

Dat het volume in de praktijk nooit voorbij de 50 procent gezet kan worden is erg jammer voor de liefhebber van luide muziek, maar zegt natuurlijk weinig over de kwaliteit van het geluid. Met de hoofdtelefoon correct gepositioneerd en op een comfortabel volume is de weergave van het geluid niet erg indrukwekkend. De basweergave is behoorlijk dof en hoewel de laagste frequenties voelbaar zijn, lijken deze in de oren niet goed tot hun recht te komen. Dit valt extra goed op bij de zeer zware nummers van Billie Eilish. Subtiele details in bijvoorbeeld Ninth Wave – Trifonic hebben ook moeite om de gehoorgang te bereiken. Het resulterende geluid is nauwelijks beter dan de veel goedkopere oortjes die je uit de budgetbakken grabbelt.

Opvallend genoeg krijgt de geluidskwaliteit een enorme boost wanneer je de uiteindes direct voor je gehoorgang houdt. Het apparaat weet dus wel degelijk een aardig geluid te produceren, maar een groot deel daarvan gaat verloren door het ontwerp.

Aftershokz levert een paar oorpluggen mee om alsnog het omgevingsgeluid te blokkeren, maar daarmee doe je het hele voordeel van deze hoofdtelefoon teniet (meer daarover later). Met de oordopjes ingebracht is het wel direct duidelijk hoe de hoofdtelefoon functioneert. Het gehoorkanaal fungeert als een soort klankkast voor de geluidsgolven die via het lichaam in het oor terecht komen. Het resultaat is een sterk verbeterde basweergave, maar van de hogere tonen blijft weinig meer over. De weergave is vergelijkbaar met het geluid dat je hoort als je buiten de gesloten deuren van een concertzaal staat. De hoofdtelefoon moet het dus niet alleen hebben van de transmissie door je botten – een deel van het geluid komt gewoon via de reguliere weg in je oren.

©PXimport

Doelgroep

Zoals we in de introductie al aangaven wordt de hoofdtelefoon door Aftershokz voornamelijk gericht op sporters, maar de reden daartoe is ons niet helemaal duidelijk. Door het open ontwerp is omgevingsgeluid nog net zo duidelijk als zonder hoofdtelefoon, ideaal dus voor op de openbare weg. Dat is in theorie handig tijdens het hardlopen, maar omdat de transmissie van het geluid afhankelijk is van een stabiel contact met de huid, gaat de geluidskwaliteit tijdens dergelijke oefeningen hard achteruit. Het feit dat je het omgevingsgeluid goed kunt horen tijdens het luisteren van muziek heeft echter ook in andere situaties grote voordelen.

Bijvoorbeeld op het werk, waar je makkelijk aanspreekbaar wilt zijn voor collega’s, is het fijn om daadwerkelijk te kunnen horen wanneer iemand een gesprek met je begint. De hoofdtelefoon geeft daarnaast een duidelijk minder asociale indruk dan een grote hoofdtelefoon op je oren. Op de openbare weg zijn er, naast hardlopen, ook andere voorbeelden te bedenken waarbij deze technologie goed tot zijn recht kan komen. Fietsers en automobilisten hebben er bijvoorbeeld baat bij om het overige verkeer te kunnen horen en tijdens die activiteiten beweegt je hoofd significant minder.

Zowel op kantoor en in de auto wil je echter ook goed verstaanbaar zijn tijdens telefoongesprekken, maar dat valt helaas tegen. De microfoons pikken veel omgevingsgeluiden op waardoor andere stemmen een grote stoorfactor zijn. Daarnaast moet het volume vrij hoog gezet worden om de beller duidelijk te kunnen verstaan, maar dat heeft weer de irritante trillingen als gevolg.

©PXimport

Conclusie

De Aftershokz Aeropex beschikt over een erg interessante technologie, maar wordt in onze ogen op de verkeerde markt gericht. De hoofdtelefoon is zeer geschikt voor op de openbare weg of een bedrijfsomgeving waar contact tussen collega’s belangrijk is, maar verliest effectiviteit bij de heftige bewegingen die tijdens het hardlopen worden veroorzaakt. Voor rond de 150 euro klinken de meeste traditionele hoofdtelefoons significant beter, dus betaal je voornamelijk voor het open houden van je oren. Of dat het voor jou waard is, zul je voor jezelf moeten afwegen. Minder open alternatieven voor sporters zijn de Sennheiser CX Sport, de Plantronics Backbeat Fit 3100 en de AKG N60NC Wireless.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.