’s Avonds een bakje chips bij je favoriete serie, of elke vrijdag bitterballen bij de borrel. Nederlanders houden van snacken. Lekker, maar helaas niet erg gezond. Met wat simpele tweaks kun je blijven genieten van tussendoortjes, maar maak je net wat gezondere keuzes.

Chips bestaan voor 34 procent uit vet en een bitterbal voor 18 procent. Dat klinkt als een hele verbetering, maar wie eet er nu maar eentje? Een verantwoord tussendoortje zou uit ongeveer 100 calorieën moeten bestaan: een half bakje chips of anderhalve bitterbal. Wil je gezonder eten, dan kies je beter wat vaker voor een minder vet alternatief en beperk je uitbundig snaaien tot eens per maand.

Beter dan chips: noten

Een handje nootjes is superlekker, maar wacht even met de zak openscheuren. Noten zijn gezond en bevatten waardevolle eiwitten en vetten. Dan hebben we het wel over ongezouten, ongebrande noten. Niet de gefrituurde (want dat is wat de notenboer ermee doet). Gelukkig kun je de smaak oppeppen door ze zelf te roosteren. Dat doe je op 180 graden in de airfryer of op een bakplaat met bakpapier. Rooster de noten tot ze goudbruin zijn en kijk uit voor verbranden. Voor wat extra smaak kun je er een klein beetje zout overheen strooien of natuurlijk een kruidenmix. Zo is madraskerrie is lekker bij veel noten. Let wel op: vooral cashewnoten en macadamia’s bevatten heel veel vet.

©Olga Kochina 5ph - stock.adobe.com

Smeren en dippen

Stokbroodje brie of kruidenboter: lekker, maar boordevol vet. Roomboter omwisselen voor halvarine kan, maar dat is niet zo heel erg lekker. Beter is het om dan een totaal ander smeersel te kiezen, zoals hummus. In de supermarkten liggen allerlei merken met verschillende samenstellingen. Traditioneel wordt hummus gemaakt met kikkererwten en tahin (sesampasta). Kies de variant met de meeste kikkererwten en het minste vet. Eventueel kun je er zelf knoflook aan toevoegen of andere smaakmakers, zoals hete saus of garam masala voor een Indiaas accent.

Zelf hummus maken

Hummus kun je zelf ook maken als je een goede keukenmachine hebt. Je maalt de kikkererwten dan zó fijn dat je een smeuïg smeersel krijgt. Het voordeel van zelf maken is dat je precies weet wat erin gaat. Goedkoper is het niet altijd, omdat je natuurlijk de basis-ingrediënten wel in huis moet hebben. Wil je het uitproberen? Miljuschka heeft een goed recept, gebaseerd op dat van Ottolenghi.

Zelf tzatziki maken

Tzatziki is ook lekker om te dippen en als je hem zelf maakt, kun je de hoeveelheid knoflook aanpassen. Meng een aantal eetlepels Griekse yoghurt met een fijngeraspt teentje knoflook (of meer). Extra lekker is door er wat gedroogde dille (als je dat nog niet hebt in je kruidenrekje, dan is dit hét moment) en geraspte, uitgeknepen komkommer doorheen te roeren. Laat een paar uur in de koelkast staan voor extra smaak.

©A_Lein - stock.adobe.com

Gezonder: slanke roomkaasspread

Ben je gek op toastjes met salade? Kant-en-klaar zitten ze vol vet. En dat terwijl je een lekkere spread zelf heel snel mengt en daardoor verantwoorder bezig bent. Meng bijvoorbeeld gelijke delen Griekse yoghurt en roomkaas. Je krijgt dan een neutrale spread die je zelf op smaak brengt met bijvoorbeeld fijngeknipte bieslook, komkommer, peper of bijvoorbeeld kerrie. Ook lekker als dipje voor bijvoorbeeld komkommer. Vervang de toastjes dan meteen door de volkoren variant, kleine stapjes maken uiteindelijk het verschil!

©Oleksandr Prokopenko alex9500 - stock.adobe.com

 En airfryersnacks dan?

Wie op zijn eetpatroon let, heeft misschien interesse in een airfryer. Immers: je maakt er van alles in zonder toegevoegd vet. Voor het snacken kan dit zeker een rol spelen, maar snacks voor de oven of airfryer zijn niet altijd meteen gezonder. Je zult op de verpakking moeten kijken naar de hoeveelheid vet en calorieën en dit vergelijken. Een normale frituurkroket van een van ’s lands bekendste merken bevat per 100 gram vóór het frituren 13 gram vet. Daar komt dus nog wat frituurolie bij. De airfryervariant bevat 15 gram vet. Dat scheelt dus bijna niks, als zal het totale vetgehalte wel lager uitkomen vergeleken met de friteuse-keuze.

©Grandbrothers - stock.adobe.com

Wat ook kan: even níet snacken

De snacks en gerechtjes die je hier ziet, zijn gezondere alternatieven voor bekende snack-caloriekanonnen als chips, dipsausjes en toastjes met allerlei heerlijke volvette kazen. Wat dat betreft ben je dus al goed bezig met deze eetwissels (meer van zulke wissels vind je trouwens bij het Voedingscentrum). Maar ook in de lijnvriendelijkere hapjes in dit artikel zitten natuurlijk wel calorieën. Ben je net begonnen met afvallen, dan kun je er ook voor kiezen om te proberen zo min mogelijk te snacken of om bijvoorbeeld snoeptomaatjes of een appel te pakken wanneer je lekkere trek hebt.

Ook interessant voor jou: Afvallen? Zo pas je je eetpatroon aan.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.