Windows Taakbeheer is zo’n tooltje waar de meeste gebruikers van Windows 10 zich nauwelijks mee bezig zullen houden. Best jammer, want soms kun je er verdraaid interessante informatie uit halen!

Windows Taakbeheer geeft niet alleen een overzicht van alle draaiende processen weer, maar ook hun relatieve belasting, verdeeld over diverse categorieën. Denk aan CPU, netwerk en schijf. Je kunt daardoor razendsnel zien of een proces wellicht veel te veel (continu) processor- of schijfbelasting veroorzaakt. En daarmee heb je dan in een handomdraai dé verklaring te pakken voor die constant loeiende laptop ventilator. Ook vastgelopen processen zijn eenvoudig te herkennen, terwijl de echte speurneuzen ook ongewenste processen er snel uitpikken. Denk in dat geval aan bijvoorbeeld adware. Verder kunnen processen in geval van nood afgesloten worden middels de rechter muisknop, al moet je daar een beetje mee uitkijken. Een systeemproces afsluiten kan leiden tot een niet meer werkend Windows. Gebruik Taakbeheer in eerste instantie vooral als een soort van patiënt-monitor, dat is veilig en praktisch.

Gebruik

Om Taakbeheer te starten, klik je met de rechter muisknop op een leeg stukje taakbalk. Klik dan in het geopende contextmenu op Taakbeheer. Zeker als je dit programma nog nooit hebt gebruikt staat dit ongetwijfeld in de meest minimalistische weergave waarin je weinig interessante informatie aantreft. Klik in het venster Taakbeheer dan ook als eerste op het knopje voor Meer details. Sleep het venster vervolgens groter, zodat – qua breedte – alle kolommen op het standaard geopende tabblad Processen zichtbaar zijn. Je kunt nu per kolom op- of aflopend selecteren; telkens als je op de kolomtitel klikt verandert de sorteervolgorde. Als je bijvoorbeeld de kolom CPU aflopend hebt gesorteerd, zie je de meest belastende processen bovenaan. In een Windowssysteem waar geen verdere programma’s geopend zijn, hoort de totale belasting veelal niet meer dan 1…3% te bedragen, op een ouder systeem misschien net ietsje meer. Zie je hier belastingen van continu meer dan 10%, dan is er iets geks aan de hand. Check in zo’n geval welk proces de meeste belasting vormt. Blijkt dat je virusscanner te zijn die net met een achtergrondscan of een update bezig is, dan heb je alvast een logische verklaring gevonden! Je zult in dat geval zien dat na een tijdje de belasting weer zakt. Processen die continu een hoge belasting vormen is meestal iets mis mee. Check dan eens of er een update voor het getroffen programma is. Of kijk of er op de Systeemwerkbalk rechts onderin beeld een tool staat die continu draait. Sluit je die tool daar af en daalt de processorbelasting dan weet je de oorzaak. Het is dan aan jou om te beslissen of je die tool (continu draaiend) op je systeem wilt hebben.

Let op de uitschieters

Eenzelfde check kun je doen bij schijfactiviteiten, netwerkverkeer en – tegenwoordig – zelfs de GPU. Kijk er vooral naar gekke uitschieters die langdurig zichtbaar blijven. Af en toe een piek van een paar seconden van een of ander proces is geen probleem; soms moet er wat gebeuren. Wil je liever een grafische weergave van de belastingen van de diverse onderdelen, dan kan dat ook. Klik in het venster Taakbeheer op Prestaties. Nadeel is dat je dan de afzonderlijke processen niet meer ziet. Wil je én grafieken én gedetailleerde informatie, klik dan op Broncontrole openen onderaan deze tab. Een oude bekende opent dan: Broncontrole. Met inderdaad een combi van alle mogelijkheden.

©PXimport

Meer tabbladen

Taakbeheer biedt nog andere tabs. Onder App-geschiedenis vind je de gebruikstijd van Windows-apps, mocht je daar geïnteresseerd in zijn. De tab Opstarten is interessanter, hier vind je de processen/programma’s die samen met Windows gestart worden. Als het een beetje meezit zie je er ook een tijdsindicatie achter staan betreffende de opstarttijd. Als die erg lang is, zou je kunnen overwegen om het betreffende programma niet meer automatisch te laten starten. Onder Gebruikers vind je het percentage dat een gebruiker aan belasting vormt en onder Details is gedetailleerde informatie betreffende lopende processen te vinden, inclusief het PID ofwel Process Identification. Dat heb je soms nodig als je ergens in een crashlog alleen een PID van een proces tegenkomt; hier kun je achterhalen om welk proces het dan gaat. Let wel: die PID verschilt per Windows-sessie, dus na herstarten van je systeem heb je niks meer aan een PID uit de sessie voor de herstart. De laatste tab Services geeft een overzicht van alle lopende en gestopte Windows services. Met een rechter muisklik kun je services handmatig stoppen of starten, maar dan moet je wel heel precies weten waar je mee bezig bent!

©PXimport

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.