Review: 007 First Light is de beste James Bond-game sinds NightFire

“Elke gek heeft z’n gebrek.” Ook bij mij is die uitspraak van toepassing: elke keer, de dag dat hier een gloednieuw stuk hardware wordt bezorgd, maakt een vlaag van dwangneurose zich van mij meester. “Oké, de bezorger is hier tussen twaalf en drie. Tegen die tijd is de tent brandschoon”, commandeer ik mezelf. Noem het ‘welkomst-OCD’, of zoiets. Die PS5 Pro wordt hier straks uitgepakt in een brand-, maar dan ook brandschoon huis. Alles moet in kannen en kruiken, alsof ik straks bezoek ontvang. Krankzinnig, eigenlijk. Het voorgaande had ik dus ook met de reviewcode van 007 First Light, totaal niet tastbaar en mijn gestoorde ritueel eigenlijk niet waard, toch?

Nee, ik verwacht James Bond en die man ontvang je natuurlijk met alle egards. Het moge duidelijk zijn: ik ben fan in hart en nieren. Als kind verslond ik de films, recent las ik een paar van Ian Flemings verhalen en natuurlijk speelde ik wat voorgaande games om in de stemming te komen. En nu ik de game na zo’n vijftien uur heb uitgespeeld, kan ik niet anders dan IO Interactive complimenteren. Ze hebben een puik Bond-avontuur afgeleverd, maar na de aftiteling voel ik toch: die gameplay, daar had meer ingezeten.

Om mijn mede Bond-fans gerust te stellen: 007 First Light is goed. IO Interactive brengt een stijlvol, zelfverzekerd en consistent spannend Bond-verhaal dat het bronmateriaal en het titelpersonage respecteert. Dat alleen al is fantastisch, want het is bijna vijftien jaar geleden dat we de geheim agent in een game hebben gezien. Die desbetreffende game - 007 Legends - was zo slecht, dat Activision de licentie ontnomen werd. Producent EON was blijkbaar zo getraumatiseerd dat ze de IP uit handen van ontwikkelaars hielden. IO Interactive doorbreekt dat sentiment met een game die zijn missie begrijpt en goed uitvoert, maar deze nooit echt overstijgt.

In de meest recente films met Daniel Craig volgden we Bond vanaf het moment dat hij 00-status bereikt, terwijl 007 First Light nog wat verder teruggaat in Bonds carrière. Als soldaat van de Britse luchtmacht wordt hij gerekruteerd door de Britse geheime dienst, waarna hij op een globe trotting avontuur gaat om het Verenigd Koninkrijk te behoeden van een samenzwering die zijn weerga niet kent. Onderweg infiltreer je allerlei luxueuze en exotische locaties, gebruik je gadgets om tegenstanders te slim af te zijn en wanneer het nodig is gebruik je gepast geweld om je doel te bereiken. Gepast is in de context van Bond natuurlijk rekbaar, want meer dan eens betekent het dat je hele gebieden vernietigt, al dan niet aan boord van een voertuig.

Het tempo van het verhaal volgt het bekende ritme dat je kent uit de Bond-films, de set pieces bevatten het spektakel dat je verwacht en de gameplay heeft duidelijke focus: stealth, gunplay en problemen oplossen met gadgets. IO Interactive giet ze in een gameplay-loop die begint met een sandbox-gebied waarin je infiltreert en spioneert, waarna je een stealth-segment doorloopt en uiteindelijk naar de big guns grijpt voor een spectaculaire afsluiting van de missie.

Op die momenten kruip je ook vaak achter sturen van voertuigen die lekker besturen, maar ze zijn ook dusdanig geënsceneerd dat het vaker niet dan wél fout kan gaan. Ook in stealth-situaties kun je desgewenst escaleren naar geweld, maar als je dat doet ontstaat er een soort onzichtbare arena waarbinnen je vijanden moet uitschakelen met je vuisten om de situatie onder de controle te houden. Grijpt je tegenstander naar een vuurwapen, dan mag jij ze ook gebruiken.

IO noemt dat laatste de License to Kill-fase, het moment in de combat waarop kogels ook mogen. De gunplay voelt gewichtig en mikken is soepel. Je kunt wapens uit de handen van vijanden schieten of knieschijven kapot knallen om een finisher te geven met je vuisten. De animaties die daarmee gepaard gaan zijn schitterend: Bond wipt sprintend wapens van de grond met zijn voeten, en ontwapent vijanden voor zijn neus, dan grijpt hij hun wapens uit de lucht. Het voegt karakter toe aan de actie en wekt de indruk dat Bond daadwerkelijk een one man army is, zeker wanneer je een vijand hoort zeggen dat hij als enige over is wanneer je al zijn maatjes hebt uitgeschakeld.

Het einde van een missie gaat altijd gepaard met de AAA-bombast die we kennen uit de films, maar in gaming is de vergelijking met Uncharted ook snel gemaakt. Qua actie bestrijd ik die overeenkomst, want die is onmiskenbaar Bond. Hij gaat echter wel op voor de manier waarop IO Interactive beklimbare onderdelen accentueert: met felblauwe en gele elementen in de spelwereld voelt dat onderdeel van de game wat gedateerd aan.

De grootse actie is dus flink doorspekt met Bond-DNA, maar ook in de infiltratie-segmenten levert IO goed werk. Elk level ligt bezaaid met potentiële Bond-momenten waar je uit kunt kiezen. Een simpel voorbeeld: in een discotheek moet je backstage zien te komen. Door iemand af te luisteren in de toiletten hoor je een naam op de gastenlijst, een gevonden notitie leert je dat er een technicus onderweg is om de belichting te fiksen en door je oortje hoor je dat er ook nog ventilatieschachten zijn om doorheen te kruipen. Kies maar!

Dat soort mogelijkheden keren in elk infiltratiesegment terug, vaak ontgrendeld door afluisteren. En hoewel dat gegeven ‘repetitief’ op het hoofd heeft staan, wordt het nooit saai. Steeds kiest de ontwikkelaar net voor een andere camerahoek en de dialoog is altijd interessant omdat er goed geacteerd wordt. Waar het bij mij juist schuurt is de illusie van vrijheid die de speler heeft. Bij infiltratie in 007 First Light wordt flink uit het Hitman-vaatje getapt, maar in tegenstelling tot de vrijheid van Agent 47 zijn de keuzes voor Bond eigenlijk best beperkt.

Het komt altijd neer op twee à drie bewandelbare paden tijdens een sandbox-infiltratie. Dat is een bewuste keuze omwille van het verhaal, en elk pad gaat dan ook gepaard met leuke dialogen en momentjes, maar het limiteert je in sommige gevallen ook op een frustrerende manier. Zo waren er meerdere momenten in mijn playthrough waarin Bond duidelijk de middelen had om voor een bepaalde aanpak te gaan, maar het verhaal me een andere richting in duwde. Tel daar wat rare ontwerpkeuzes, zoals het niet kunnen verbergen van lichamen en een wel heel beperkt gehoor van vijanden, bij op, en de illusie van vrijheid brokkelt steeds verder af.

Ware vrijheid voor de speler, waar bijvoorbeeld sprake van is in Indiana Jones and the Great Circle, vind je niet in 007 First Light. Dat maakt het verschil tussen voelen dat je in Bonds schoenen staat en voelen dat je hem daadwerkelijk bent, want als je het personage kent en denkt zoals hij zou denken, houdt het narratief je tegen. Daarmee berooft 007 First Light zijn eigen infiltratiegameplay van de diepgang die je in 2009 al aantrof in Batman: Arkham Asylum. Zeker wanneer de game in de laatste akte voor meer afgebakende segmenten kiest, gaat de diepgang verloren.

De grote tegenhanger van het bovenstaande vind je in de grootse actiescènes die de ontwikkelaars op je afvuren. De kwaliteit druipt af van de momenten waarin je op een vliegtuig vecht tegen groepen vijanden of in vrije val een tegenstander aanklampt om diens parachute te gebruiken. IO Interactive kiest zorgvuldig uit een rijke geschiedenis aan iconische Bond-film, van Connery’s Goldfinger tot Brosnans Goldeneye en Craigs Casino Royale. Je bezoekt luxueuze resorts, elegante gala’s en afgelegen, megalomane basissen.

Alle ingrediënten zijn er, inclusief een schitterende soundtrack en goede introsong, prachtig in beeld gebracht op de PS5 Pro. Pas in de laatste paar uur van de game kreeg ik echt last van bugs, met als dieptepunt twee crashes waarbij ik zelfs wat voortgang verloor. Het verhaal is geschreven met liefde voor de legacy van 007. Vooral wanneer je tussen missies door de tijd neemt om rond te lopen op de burelen van MI6, kom je allerlei toffe verwijzingen en herinneringen uit decennia aan Bond tegen. Het schrijf- en acteerwerk is van even hoog niveau met een verhaal dat Bond, gespeeld door Patrick Gibson, tegenover een gigantische dreiging zet en hem de ruimte biedt om te groeien naar de geliefde rol waarin we hem kennen.

Hij leert de kneepjes van het vak van John Greenway, geweldig gespeeld door Lennie James (Snatch, The Walking Dead). De levels waarin de twee samenwerken doen denken aan de escapades van Drake en Sully, maar de game leunt daar gelukkig niet al te veel op. Bond opereert vaak alleen en dat vergeet OI Interactive gelukkig niet. Gibsons Bond heeft het masculiene van Timothy Dalton, het katachtige postuur van Connery, de humor van Brosnan en héél af en toe het randje emotie van Craig. Dat, gecombineerd met de competente schurken die komen opdraven en een hoop gehint naar iconische vijanden die IO in eventuele vervolgen wil brengen, maken eindeloos enthousiast naar meer.

Onder de streep zie ik geen zwart gat nu 007 First Light achter me ligt. Ik heb enorm genoten van de achtbaanrit en ben absoluut hongerig naar meer. James Bond is terug in gaming en zijn nieuwste avontuur overtreft naar mijn mening alle voorgaande games, ook 007: NightFire. 007 First Light dient als het Arkham Asylum-moment voor James Bond, de boost in kwaliteit die de reeks in gaming zo hard nodig heeft. IO Interactive heeft goud in handen, maar moet net wat meer lef tonen en risico durven nemen om er het sieraad van de maken dat erin schuilt.

007 First Light verschijnt op 27 mei voor PlayStation 5, Xbox Series X en S en pc. Eigenaren van de Deluxe Edition kunnen op 26 mei al spelen via early access. De Switch 2-versie arriveert op een nog later, onbekend moment. Voor deze review is de game op een PS5 Pro gespeeld.