Het kan natuurlijk nuttig zijn dat je een oogje in het zeil houdt wat het netwerkverkeer betreft. Een firewall zoals die van Windows biedt weliswaar beveiliging naar binnenkomend verkeer toe, maar standaard blijft het uitgaand netwerkverkeer buiten schot. GlassWire kan een nuttige instrument zijn.

Wie thuis de computers en het netwerk onder zijn beheer heeft moet een beetje van alle markten thuis zijn en oog hebben voor heel wat aspecten van het computergebeuren. Je moet zorgen dat de software en drivers overal up-to-date zijn, dat er een degelijk antivirusprogramma draait, dat je snel kunt reageren op (aanstaande) problemen, dat er regelmatig back-ups worden genomen, dat je een gecrasht systeem snel weer kunt terugzetten, etc. In het tweede deel van deze zevendelige serie geven we inzicht in hoe je het beste je netwerk kunt monitoren.

Eerste deel nog eens teruglezen? Klik hier!

GlassWire houdt al het netwerkverkeer bij en visualiseert alles op een zeer bevattelijke manier. Bovendien monitort het programma dat verkeer en attendeert je wanneer er DNS-wijzigingen optreden, wanneer een malafide host wordt gecontacteerd of wanneer die verdacht verkeer detecteert, zoals bij ARP spoofing. Een ingebouwde firewall laat je toe dat specifieke verkeer meteen te blokkeren.

GlassWire notificaties

De installatie van GlassWire vergt weinig meer dan enkele keren op een knop drukken. De kans is groot dat er na de installatie meteen al een paar meldingen opduiken in een pop-upvenster nabij het Windows-systeemvak. Je krijgt hiervan een chronologisch overzicht op het tabblad Alerts van het hoofdvenster, maar via het menu kun je die ook per applicatie (Apps) of soort (Type) groeperen. Wat deze laatste betreft: via de knop Glasswire / Settings / Security / Unlock bepaal je geheel zelf welke type alarmmeldingen je te zien wilt krijgen. Het is bijvoorbeeld mogelijk je te laten waarschuwen zodra de pc binnen een zekere periode een bepaalde hoeveelheid data van een specifiek type overschrijdt.

©PXimport

GlassWire brengt je op de hoogte van verdacht of ongewenst netwerkverkeer.

GlassWire datatransfers

Het tabblad Graph is handig als je wilt weten hoeveel data er op elk moment over je netwerkkaart gaan, zowel van het binnenkomende als het uitgaande verkeer. Standaard toont GlassWire je het verkeer van de laatste vijf minuten, maar dat is instelbaar. De ronde knoppen onderaan laten je inzoomen op een specifieke periode. Klik op de grafiek om te weten welke programma's voor het verkeer verantwoordelijk waren en welke servers erbij betrokken zijn. Nog meer details krijg je door de naam van een applicatie of host aan te klikken. Dit netwerkverkeer kun je trouwens ook per applicatie (Apps) of netwerkprotocol (Traffic) bekijken. Het tabblad Usage geeft je een mooi totaaloverzicht van je netwerkverbruik, opgedeeld volgens applicatie, host en type.

Zoals gezegd bevat Spiceworks ook een firewall, maar die is weinig meer dan een grafische interface rond de ingebouwde Windows-firewall. Wel is het vanaf het tabblad Firewall mogelijk met één muisklik het verkeer van een specifieke app te blokkeren.

©PXimport

Je krijgt een goed overzicht van en inzicht in al je netwerkverkeer.

Remote

De betaalde versie van Spiceworks kun je ook vanaf een 'centrale' computer verbinden met de Spiceworks-applicaties op andere systemen in je netwerk (circa 44 euro voor drie externe verbindingen). Dat vereist echter je expliciete toelating evenals enige voorbereiding via het Settings-paneel, zowel aan de kant van de centrale computer als op de andere toestellen. Je leest er meer over op in de handleiding.

©PXimport

Afhankelijk van de gekozen formule kun je meerdere toestellen op afstand monitoren.

Gezondheidsmonitoring

De veiligheid van de systemen in je netwerk is ongetwijfeld één van je grootste aandachtspunten. Uiteraard heb je overal een antivirustool draaien (zie ook verder voor een gratis gecentraliseerde oplossing), maar je wilt bijvoorbeeld ook (op elk moment kunnen) weten hoe het op die systemen met de status van de firewall zit, of Windows Update wel actief is, of de back-up nog wel draait, of er geen publieke bestandsdeling actief is, en of de antiphishingbeveiliging op de browsers wel is ingeschakeld. Dit alles en net iets meer maakt de tool Opswat Metadefender Endpoint je duidelijk vanuit één centrale beheermodule in de cloud.

Veiligheidsscore

Net als bij GlassWire dien je ook hier op de gewenste systemen een desktopprogramma te installeren (een client), die we via een cloudservice zo dadelijk centraal gaan beheren. Dat kan gratis tot 25 toestellen. Je vindt deze tool hier, waar je Download aanklikt bij Download Metadefender Endpoint. Nadat je je e-mailadres hebt ingevuld, kun je het programma downloaden voor Windows of OS X. De installatie vergt enkele muisklikken.

Enige tijd na de installatie begint het programma aan een lokale scan om na te gaan hoe veilig je systeem wordt geacht. Begint die scan niet automatisch, dan vind je het programma Gears.exe standaard in de map C:\Program Files(x86)\OPSWAT\GEARS Client. Deze scan resulteert in een globale veiligheidsscore. Wanneer je hierop doorklikt, krijg je die score uitgesplitst in een aantal deelrubrieken, waaronder Firewall, Patch Management, Backup, Antivirus en Antiphishing. Elk van deze rubrieken kun je ook weer aanklikken voor meer detailinformatie, en bij sommige rubrieken verschijnt rechtsonder nog eens een paginering (bijvoorbeeld wanneer je verschillende back-uptools hebt geïnstalleerd).

©PXimport

Een veiligheidsscore van 80% ... niet zo slecht (aangezien we geen schijfencryptie willen).

Centrale cloudservice

Zoals gezegd kun je tot 25 computers toevoegen aan één centrale beheermodule. Daar heb je echter een account voor nodig. Surf naar http://go.opswat.com, open het tabblad Register en vul de gevraagde gegevens in (desnoods met enige fantasie). Even later ontvang je een bevestigingsmail en na je activatie kun je je aanmelden bij de OPSWAT Portal. Bij Metadefender Endpoint Management klik je op het plusje zodat de licentiesleutel zichtbaar wordt. Die noteer je, waarna je de lokaal geïnstalleerde tool opstart en daar de rubriek Manage My Device opent. Hier vul je dan de licentiesleutel in en bevestig je met Add to GEARS Cloud.

De applicatie uitrollen naar je andere pc's en die aan je cloudportal koppelen kan echter ook makkelijker. Meld je aan bij je portal en klik bij Metadefender EndpointManagement op Login. Vervolgens klik je op +Devices en klik je op één van beide links: op deze manier krijg je een aangepaste installatie van de tool die de computer automatisch aan je portal koppelt. Open je in deze portal de rubriek Devices, dan krijg je een overzicht van alle aangekoppelde systemen. Klik op zo'n systeem om (veel) meer details te zien over de veiligheidsstatus, vergelijkbaar met wat je via de lokale client te zien krijgt.

We raden je echter zeker aan ook door de rubriek Configure te lopen: hier kun je onder meer instellen wat de tool zoal moet controleren en hoe vaak je welke rapporten via e-mail wil toegestuurd krijgen.

©PXimport

Een beheermodule in de cloud toont je de veiligheidsissues in één oogopslag.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.