Het kan natuurlijk nuttig zijn dat je een oogje in het zeil houdt wat het netwerkverkeer betreft. Een firewall zoals die van Windows biedt weliswaar beveiliging naar binnenkomend verkeer toe, maar standaard blijft het uitgaand netwerkverkeer buiten schot. GlassWire kan een nuttige instrument zijn.

Wie thuis de computers en het netwerk onder zijn beheer heeft moet een beetje van alle markten thuis zijn en oog hebben voor heel wat aspecten van het computergebeuren. Je moet zorgen dat de software en drivers overal up-to-date zijn, dat er een degelijk antivirusprogramma draait, dat je snel kunt reageren op (aanstaande) problemen, dat er regelmatig back-ups worden genomen, dat je een gecrasht systeem snel weer kunt terugzetten, etc. In het tweede deel van deze zevendelige serie geven we inzicht in hoe je het beste je netwerk kunt monitoren.

Eerste deel nog eens teruglezen? Klik hier!

GlassWire houdt al het netwerkverkeer bij en visualiseert alles op een zeer bevattelijke manier. Bovendien monitort het programma dat verkeer en attendeert je wanneer er DNS-wijzigingen optreden, wanneer een malafide host wordt gecontacteerd of wanneer die verdacht verkeer detecteert, zoals bij ARP spoofing. Een ingebouwde firewall laat je toe dat specifieke verkeer meteen te blokkeren.

GlassWire notificaties

De installatie van GlassWire vergt weinig meer dan enkele keren op een knop drukken. De kans is groot dat er na de installatie meteen al een paar meldingen opduiken in een pop-upvenster nabij het Windows-systeemvak. Je krijgt hiervan een chronologisch overzicht op het tabblad Alerts van het hoofdvenster, maar via het menu kun je die ook per applicatie (Apps) of soort (Type) groeperen. Wat deze laatste betreft: via de knop Glasswire / Settings / Security / Unlock bepaal je geheel zelf welke type alarmmeldingen je te zien wilt krijgen. Het is bijvoorbeeld mogelijk je te laten waarschuwen zodra de pc binnen een zekere periode een bepaalde hoeveelheid data van een specifiek type overschrijdt.

©PXimport

GlassWire brengt je op de hoogte van verdacht of ongewenst netwerkverkeer.

GlassWire datatransfers

Het tabblad Graph is handig als je wilt weten hoeveel data er op elk moment over je netwerkkaart gaan, zowel van het binnenkomende als het uitgaande verkeer. Standaard toont GlassWire je het verkeer van de laatste vijf minuten, maar dat is instelbaar. De ronde knoppen onderaan laten je inzoomen op een specifieke periode. Klik op de grafiek om te weten welke programma's voor het verkeer verantwoordelijk waren en welke servers erbij betrokken zijn. Nog meer details krijg je door de naam van een applicatie of host aan te klikken. Dit netwerkverkeer kun je trouwens ook per applicatie (Apps) of netwerkprotocol (Traffic) bekijken. Het tabblad Usage geeft je een mooi totaaloverzicht van je netwerkverbruik, opgedeeld volgens applicatie, host en type.

Zoals gezegd bevat Spiceworks ook een firewall, maar die is weinig meer dan een grafische interface rond de ingebouwde Windows-firewall. Wel is het vanaf het tabblad Firewall mogelijk met één muisklik het verkeer van een specifieke app te blokkeren.

©PXimport

Je krijgt een goed overzicht van en inzicht in al je netwerkverkeer.

Remote

De betaalde versie van Spiceworks kun je ook vanaf een 'centrale' computer verbinden met de Spiceworks-applicaties op andere systemen in je netwerk (circa 44 euro voor drie externe verbindingen). Dat vereist echter je expliciete toelating evenals enige voorbereiding via het Settings-paneel, zowel aan de kant van de centrale computer als op de andere toestellen. Je leest er meer over op in de handleiding.

©PXimport

Afhankelijk van de gekozen formule kun je meerdere toestellen op afstand monitoren.

Gezondheidsmonitoring

De veiligheid van de systemen in je netwerk is ongetwijfeld één van je grootste aandachtspunten. Uiteraard heb je overal een antivirustool draaien (zie ook verder voor een gratis gecentraliseerde oplossing), maar je wilt bijvoorbeeld ook (op elk moment kunnen) weten hoe het op die systemen met de status van de firewall zit, of Windows Update wel actief is, of de back-up nog wel draait, of er geen publieke bestandsdeling actief is, en of de antiphishingbeveiliging op de browsers wel is ingeschakeld. Dit alles en net iets meer maakt de tool Opswat Metadefender Endpoint je duidelijk vanuit één centrale beheermodule in de cloud.

Veiligheidsscore

Net als bij GlassWire dien je ook hier op de gewenste systemen een desktopprogramma te installeren (een client), die we via een cloudservice zo dadelijk centraal gaan beheren. Dat kan gratis tot 25 toestellen. Je vindt deze tool hier, waar je Download aanklikt bij Download Metadefender Endpoint. Nadat je je e-mailadres hebt ingevuld, kun je het programma downloaden voor Windows of OS X. De installatie vergt enkele muisklikken.

Enige tijd na de installatie begint het programma aan een lokale scan om na te gaan hoe veilig je systeem wordt geacht. Begint die scan niet automatisch, dan vind je het programma Gears.exe standaard in de map C:\Program Files(x86)\OPSWAT\GEARS Client. Deze scan resulteert in een globale veiligheidsscore. Wanneer je hierop doorklikt, krijg je die score uitgesplitst in een aantal deelrubrieken, waaronder Firewall, Patch Management, Backup, Antivirus en Antiphishing. Elk van deze rubrieken kun je ook weer aanklikken voor meer detailinformatie, en bij sommige rubrieken verschijnt rechtsonder nog eens een paginering (bijvoorbeeld wanneer je verschillende back-uptools hebt geïnstalleerd).

©PXimport

Een veiligheidsscore van 80% ... niet zo slecht (aangezien we geen schijfencryptie willen).

Centrale cloudservice

Zoals gezegd kun je tot 25 computers toevoegen aan één centrale beheermodule. Daar heb je echter een account voor nodig. Surf naar http://go.opswat.com, open het tabblad Register en vul de gevraagde gegevens in (desnoods met enige fantasie). Even later ontvang je een bevestigingsmail en na je activatie kun je je aanmelden bij de OPSWAT Portal. Bij Metadefender Endpoint Management klik je op het plusje zodat de licentiesleutel zichtbaar wordt. Die noteer je, waarna je de lokaal geïnstalleerde tool opstart en daar de rubriek Manage My Device opent. Hier vul je dan de licentiesleutel in en bevestig je met Add to GEARS Cloud.

De applicatie uitrollen naar je andere pc's en die aan je cloudportal koppelen kan echter ook makkelijker. Meld je aan bij je portal en klik bij Metadefender EndpointManagement op Login. Vervolgens klik je op +Devices en klik je op één van beide links: op deze manier krijg je een aangepaste installatie van de tool die de computer automatisch aan je portal koppelt. Open je in deze portal de rubriek Devices, dan krijg je een overzicht van alle aangekoppelde systemen. Klik op zo'n systeem om (veel) meer details te zien over de veiligheidsstatus, vergelijkbaar met wat je via de lokale client te zien krijgt.

We raden je echter zeker aan ook door de rubriek Configure te lopen: hier kun je onder meer instellen wat de tool zoal moet controleren en hoe vaak je welke rapporten via e-mail wil toegestuurd krijgen.

©PXimport

Een beheermodule in de cloud toont je de veiligheidsissues in één oogopslag.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.