Netflix staat boordevol films en series, en op de Nederlandse versie kun je ook genieten van een paar pareltjes die alles - of een klein beetje - met Kerstmis te maken hebben, of gewoon ideaal zijn voor kerstavond. Deze dertien films en series zijn rond de kerst op Netflix te vinden.

Home Alone

Een van de bekendste kerstfilms aller tijden. Een negenjarig jongetje wordt tijdens Kerstmis per ongeluk alleen thuis achtergelaten door zijn ouders en moet zijn huis zien te beschermen tegen een stel inbrekers.

Christmas Cupid

Het aloude verhaal van de drie kerstgeesten uit het boek A Christmas Carol van Charles Dickens, maar dan in een nieuw jasje. Een PR-consulente wordt bezocht door een aantal geesten die haar helpen haar egoïstische levensstijl te beteren.

Beethoven's Christmas Adventure

Beethoven is een van de bekendste filmhonden die er zijn. In dit heuse kerstavontuur komt moet hij een elfje redden dat in een klein dorpje is neergestort en daarbij een tas met magisch speelgoed is kwijtgeraakt.

Mickey's Mooiste Kerst

Een van de kerstverhalen uit de Disney-studio's. Eigenlijk is het een verzameling van verhalen, waarin zowel Minnie Mouse, Donald en Katrien Duck, de neefjes, Goofy en natuurlijk Mickey zelf de hoofdrollen vertolken.

Frozen

Toegegeven, het is niet écht een kerstfilm, maar de Disney-kaskraker over sneeuw, ijs en familie mag in een winters lijstje als dit natuurlijk niet ontbreken.

Santa Baby 2: Christmas Maybe

Het vervolg op Santa Baby. De Kerstman ziet zijn eigen pensioen wel zitten en wil graag dat zijn dochter de boel overneemt. Er is echter nog iemand anders die wel het middelpunt van de decembermaand wil zijn.

The Christmas Bunny

Kerstmis is niet alleen maar om te lachen. In deze film vindt een eenzaam meisje op kerstavond een gewond konijn in het bos. Samen met een oudere vrouw, die vaker konijnen redt, probeert ze het dier weer gezond te maken.

Lang niet alle bekendere Kerstfilms zijn op Netflix te vinden. Gelukkig zijn er ook genoeg andere films die je met de hele familie op Kerstavond kunt kijken. Een aantal daarvan vind je op de volgende pagina.

Monsters en co.

Monsters en co., of Monsters Inc., zoals de film in het Engels heet, is een verzameling van gezellige griezels. In de film draait alles op energie die wordt opgewekt uit de angstschreeuwen van kinderen, maar die kinderen zijn tegenwoordig niet zo makkelijk bang meer te maken.

©PXimport

Zijn kinderen nog bang voor monsters, of zijn monsters eigenlijk banger voor kinderen?

Het hek is helemaal van de dam als een van die kinderen een monster achterna weet te glippen en terechtkomt in de fabriek waar de energie wordt opgewekt. Het is de taak van de twee hoofdrolmonsters om haar weer veilig in haar bedje te krijgen.

Fantasia

Fantasia is een van Disney's vroegere animatiefilms. In de film zijn de tekeningen op muziek gezet, waardoor het zowel voor de jongste als de oudste generatie leuk en begrijpelijk is.

©PXimport

Mickey Mouse op klassieke muziek? Dat is in een notendop (of Notenkraker?) wat Fantasia is.

De film bestaat eigenlijk uit acht losse verhalen. Zoals het een Disney-productie betaamt, ontbreekt ook Mickey Mouse niet, maar ook dinosauriërs en de Olympische goden komen aan bod. Klassieke muziek met een Disney-tintje, het is een goed geslaagd experiment.

Shrek

Kerstmis heeft met The Grinch al een groene griezel, maar deze mag er ook zijn. Shrek is een van de bekendste animatiefilms en het succes leverde twee vervolgfilms op. In dit eerste deel maak je kennis met de groene oger.

©PXimport

Shrek is een groen monster, maar hij heeft stiekem een hartje van goud.

Shrek wil de opgesloten prinses Fiona helpen niet meer elke nacht in een oger te veranderen, maar daarvoor moet ze wel de boze koning Farquaad kussen. Gaat alles zoals gepland, of heet het lot nog een grote verrassing in petto?

Cars

Cars is een supersnelle animatiefilm over de raceauto Bliksem McQueen. Bliksem eindigt in de belangrijkste race van zijn leven precies gelijk met zijn grote concurrent, waardoor een nieuwe race nodig is. Tijdens het ritje naar Los Angeles raakt Bliksem echter verdwaald en komt hij in een klein dorpje terecht, waar hij per ongeluk de hoofdstraat sloopt.

©PXimport

Per ongeluk de weg slopen is niet handig als je haast hebt en een wedstrijd wil winnen...

Bliksem heeft een week de tijd om de weg te repareren, naar Los Angeles te gaan en alsnog de race te winnen, maar makkelijk wordt dat zeker niet. Heb je na Cars nog tijd over? Dan kun je gewoon verder gaan met het vervolg, Cars 2.

Babe

Babe is misschien wel de bekendste decemberfilm die er is. Babe is een varkentje dat is voorbestemd te eindigen als maaitijd, maar door een speling van het lot komt hij bij een schapenhouder terecht.

©PXimport

Babe is grotendeels gefilmd met echte dieren.

Babe leert steeds meer van het leven op het platteland en mag uiteindelijk meedoen met een wedstrijd schapendrijven. Kan Babe het varkentje wassen en de wedstrijd winnen?

Matilda

Matilda is gebaseerd op het gelijknamige boek van Roald Dahl. Matilda is een superslim meisje, zo slim zelfs dat haar ouders haar bijna negeren. Op school krijgt ze echter les van juffrouw Engel, die paranormale gaven bij Matilda ontdekt.

©PXimport

Matilda is niet alleen slim, ze heeft ook nog eens paranormale gaven.

Dat is maar goed ook, want de school wordt geleid door de gemene juffrouw Bulstronk. Kunnen Matilda en juffrouw Engel Bulstronk wegjagen en zorgen dat het weer leuk wordt om naar school te gaan?

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.