De nieuwe Wolfgang AT-AS40D3, die uiteraard weer verkocht wordt door Aldi, richt zich helemaal op de basis-smartphonegebruiker. Met de lage prijs van tachtig euro kan deze smartphone al van jou zijn. Maar of dit wel zo'n goede deal is...

Eindelijk een nieuw Wolfgang design

Wolfgang heeft de nieuwe AT-AS40D3 eindelijk een vernieuwd design meegegeven. Er zijn al heel wat Wolfgangs verschenen die allemaal veel op elkaar leken, maar Wolfgang heeft ervoor gekozen om dit toestel te voorzien van een nieuw uiterlijk. Dit zie je vooral terug in de hoeken. Eerdere toestellen hadden ronde hoeken, maar deze zijn nu een stuk spitser. Daarnaast zijn de onder- en bovenkant niet kaarsrecht, maar hebben een lichte buiging. Het toestel ziet er hierdoor wat zakelijker en serieuzer uit.

©PXimport

Het toestel heeft een wat zakelijker en serieuzer design in vergelijking met eerdere Wolfgangs.

Verder doet het toestel erg goedkoop aan: het heeft dikke randen om het beeldscherm heen wat de behuizing vrij groot maakt. Daarnaast is het toestel dik (11 millimeter) en is de behuizing gemaakt van een goedkoop aanvoelend plastic. Eén voordeel: de telefoon wordt geleverd met een vooraf geplaatste screenprotector.

©PXimport

Deze Wolfgang is vrij dik en voelt goedkoop aan.

Ook de AT-AS40D3 heeft het kijkhoek-probleem

Duidelijk is dus dat er bezuinigd is op het design van de telefoon. Uiteraard is dit niet het belangrijkste onderdeel van een smartphone. Eén van de onderdelen die de laatste jaren wel heel belangrijk is geworden, is het beeldscherm. Deze valt helaas ook wat tegen bij deze Wolfgang AT-AS40D3.

Een probleem dat we al eerder gezien hebben bij Wolfgang, is de kijkhoek. Hoe lager de prijs van de Wolfgang-telefoon, hoe slechter de kijkhoek, zo blijkt. Het werd mij al snel duidelijk dat de kijkhoek van deze telefoon te wensen overlaat. Je hoeft het scherm maar iets te kantelen en het scherm wordt al slecht leesbaar. De resolutie van 800 x 480 pixels is prima voor een telefoon in deze prijsklasse, maar het is zeker geen uitblinker.

©PXimport

De kijkhoek van deze Wolfgang is erg slecht.

Helaas houdt het hier niet op. Het touchscreen is namelijk ook vrij beroerd. Je moet echt lange vegen maken en je vinger redelijk hard op het scherm leggen voordat het touchscreen precies zo werktals jij wilt.

©PXimport

Heel erg vervelend: het touchscreen reageert niet goed bij lichte aanrakingen.

Prima prestaties

De prestaties van de telefoon vallen gelukkig niet tegen. Deze zijn voor een telefoon in deze prijsklasse prima te noemen. Hij kan een gemiddelde games aardig afspelen en je kan er ook prima een beetje mee multitasken. Ga hier uiteraard niet de zwaarste applicaties op draaien, maar voor die toepassingen heeft Wolfgang het toestel ook niet bedoeld.

De accu is niet heel groot. Met slechts 1350 mAh kom je met een gemiddeld gebruik net een volle dag door. Bij intensief gebruik wordt het lastig om het eind van de dag met één acculading te halen.

Het laatste onderdeel is de camera. Als je de kwaliteit van de camera belangrijk vindt, moet je deze Wolfgang overslaan. Je beschikt namelijk over slechts 2 megapixels in de camera. Ook de camera aan de voorkant is belabberd: die beschikt over slechts 0,3 megapixel. Dat zorgt ervoor dat apps als Instagram al gelijk een stuk minder leuk worden, en je denkt wel twee keer na voordat de deze telefoon pakt om een foto te maken.

©PXimport

De camera is wel heel erg verouderd: slechts 2 megapixels.

Conclusie

Wolfgang brengt met de AT-AS40D3 een smartphone op de markt die qua prestaties prima is. Helaas zorgt het slechte beeldscherm ervoor dat deze telefoon geen tachtig euro waard is. Zo reageert het touchscreen niet goed en is de kijkhoek nog steeds erg slecht. Het is logisch dat Wolfgang ergens op moet bezuinigen, maar helaas gaat dit ten koste van de bruikbaarheid van de telefoon. Erg zonde dus. Als laatste beschikt deze Wolfgang ook nog over een verschrikkelijk verouderde camera met slechts twee megapixels.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.