Wolfgang is zeker niet meer zo onbekend als een paar jaar terug. Dankzij het brede scala aan telefoons, welke via de Aldi en hun eigen webshop verkocht worden, is de naamsbekendheid sterk aan het groeien. Opnieuw hebben ze een toestel aan hun assortiment toegevoegd: de Wolfgang AT-AS40D2.

De Wolfgang AT-AS40D2 is volledig van plastic. De achterkant is geribbeld zwart en aan de bovenkant en rondom de camera zien we zilverkleurige accenten terug. Deze accenten zorgen ervoor dat het design er voor een budgettoestel nog best leuk uitziet.

Voelt goedkoop

Helaas heeft Wolfgang niet zoveel tijd besteed aan de afwerking van de behuizing. Zo zie je in de zilveren lijn bovenop het toestel nog de randen zitten, wat een beetje goedkoop aandoet. Het relatief kleine stukje plastic is dus niet uit één geheel opgemaakt. Daarnaast zit er vrij veel ruimte tussen de volumetoetsen en de behuizing, waardoor er al snel stof in gaat zitten. Deze kleine details zijn niet heel storend, maar verraden wel de mindere bouwkwaliteit. Het toestel is redelijk dik, maar dankzij de plastic behuizing valt het gewicht mee.

De standaard aansluitingen zijn ook op deze smartphone aanwezig; de aansluiting voor je hoofdtelefoon en die voor de oplader zitten beiden bovenop het toestel. Daar zit tevens de vergrendelknop. Deze voelt wat goedkoop aan. Aan de linkerkant bevinden zich de volumetoetsen, die wel weer degelijk aanvoelen.

©PXimport

De behuizing voelt wat goedkoop aan door een niet zo'n goede afwerking en de wat gammele vergrendelknop.

Het beeldscherm

De AT-AS40D2 beschikt over een 4 inch beeldscherm met een resolutie van 800 x 480 pixels. Deze resolutie is prima voor een telefoon in deze prijsklasse. Helaas kleven er toch ook flink wat nadelen aan het scherm. Zo ligt hij wat dieper in de behuizing wat het lastiger maakt om het scherm af te lezen in de volle zon. Daarnaast is de kijkhoek erg slecht, zoals we dat bij veel andere Wolfgang-telefoons ook zijn tegengekomen. De kleuren zijn daarbij ook nog eens niet erg levendig.

©PXimport

De kijkhoek van de Wolfgang valt flink tegen.

Een ander nadeel is dat het aanraakscherm niet heel erg gevoelig is. Dit zorgt ervoor dat je bijvoorbeeld bij het scrollen tussen je apps lange veegbewegingen moet maken wil je naar de volgende bladzijde toe gaan. Ook moet je wat harder op de icoontjes drukken wil je ze openen. Door het niet gevoelige scherm in combinatie met de wat gebrekkige multi touch, gaat het typen heel lastig. Druk je op backspace, dan registreert de telefoon dat regelmatig als een M of zelfs een N als je je tweede vinger iets te dicht op het scherm houdt. Dit zorgt voor een hele hoop frustratie.

©PXimport

Het touchscreen werkt frustrerend.

Redelijk goede prestaties

Hoewel de telefoon amper 100 euro kost, vallen de prestaties niet tegen. Je kan redelijk vlot door de menu's heen. Uiteraard merk je dat hij niet zo vloeiend is als duurdere toestellen, maar daar is het toestel ook niet naar. Simpele spelletjes zijn geen probleem. Wil je wat zwaardere games spelen, dan heb je toch echt een toestel met betere specificaties nodig.

De telefoon draait op Android 4.2.2 met een eigen Wolfgang-skin die nauwelijks afwijkt van de originele Android interface. Wel zitten er een aantal apps op, die lang niet iedereen zal gebruiken. Deze kan je ook niet verwijderen, wat vervelend is aangezien de netto opslagcapaciteit slechts 1,32 GB bedraagt.

Je hebt met de Wolfgang AT-AS40D2 een 5 megapixel-camera aan boord. Van deze camera hoef je overigens niet veel te verwachten. De foto's zijn namelijk erg wazig. Een simpel kiekje kan, maar daar blijft het dan ook echt bij. Aan de voorkant bevindt zich een 0,3 megapixel camera, niet bepaald genoeg voor stijlvolle selfies.

©PXimport

Verwacht niet veel van de camera; de foto's zijn erg wazig.

De accu van de telefoon gaat bij normaal gebruik een dag mee, maar ben je een wat actievere smartphonegebruiker dan zal je moeite gaan hebben om de dag zonder oplader door te komen. Dit is ook geen wonder, aangezien de telefoon een accu van slechts 1400 mAh heeft.

Overigens heb je wel de beschikking over een dual-sim ondersteuning, zodat je dus twee simkaarten kan plaatsen. Dit is ideaal als je een nummer voor je werk gebruikt en een nummer voor privé. Deze kan je dus eenvoudig combineren in één telefoon.

Conclusie

Voor een telefoon van 99 euro is de snelheid prima. Lichte spellen spelen en multitasken is dan ook geen probleem. Helaas valt de rest een beetje tegen. Het meest frustrerende is het beeldscherm. Ook al koop je een telefoon van 99 euro, dan mag je verwachten dat het beeldscherm goed reageert op je aanrakingen. We communiceren veel via sociale media en diensten als WhatsApp, en daar is een prettig toetsenbord en accuraat touchscreen heel belangrijk bij. Veel telefoons van Wolfgang zijn het geld waard, maar helaas is dat bij deze AT-AS40D2 niet het geval.

©PXimport

Deze Wolfgang valt helaas in het niet bij de andere Wolfgangs.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.