Aldi bracht naast zijn grote broertje, de Wolfgang AT-AS45IPS, ook de AT-AS40SE in de schappen. Een smartphone, uitgerust met Android 4.0, voor slechts 119 euro. De vraag is wat je kan verwachten van zo’n budget-toestel. Wij hebben dat uiteraard getest en onze bevindingen lees je in deze review.

Zodra je de doos openmaakt, zie je een smartphone met een 4 inch-scherm en de bekende Android touch-toetsen liggen. Het toestel is eenvoudig zwart, maar de zijkant heeft een bronsachtige kleur. Dit zorgt ervoor dat hij er toch net wat beter uitziet, het doorbreekt het standaard uiterlijk van het toestel.

©PXimport

De achterkant van het toestel is erg besmettelijk, je ziet er alles op.

De achterkant lijkt op die van de oudere iPhone 3: een plastic plaat waar je werkelijk alles op ziet. Al heb je hem net schoongemaakt, je hoeft hem maar aan te raken of de achterkant zit alweer onder de vingerafdrukken. Doordat de achterkant glad is, ligt hij ook wat minder stevig in de hand. Hij is daarbij vrij dik en met zijn 140 gram ook zeker geen lichtgewicht. Door zijn iets afgeronde hoeken ligt het toestel wel lekker in de hand.

De bekende volumeknoppen vinden we aan de linkerkant van het toestel. Aan de bovenkant bevindt zich de aan-/uitknop en de ingang voor de koptelefoon. De knoppen voelen vrij robuust aan en zijn gemakkelijk te bedienen. Opvallend is dat de micro-usb-aansluiting aan de rechterkant van het toestel te vinden is. Dit is in de praktijk wel wat onhandig, zeker als je hem wilt gebruiken terwijl je het toestel oplaadt. Het kabeltje zit dan in de weg waardoor je de telefoon lastig met één hand kan bedienen. Aan de onderkant van het toestel zit de microfoon.

Dual-Sim functie

Het is toch wel een kenmerk van Wolfgang geworden, de mogelijkheid om twee simkaarten in je toestel te stoppen om deze zowel privé als zakelijk te gebruiken. Ideaal als je niet continu met twee toestellen wilt rondlopen. Ook met de AT-AS40SE heb je deze mogelijkheid. Je kan bij het bellen, bij het sms’en en bij het browsen kiezen welke simkaart je hiervoor wilt gebruiken. Zo houd je mooi die scheiding tussen je twee simkaarten, maar gebruik je slechts één telefoon. Het bellen verloopt verder goed. Het geluid is prima en je bent ook voor je gesprekspartner goed te verstaan.

Het scherm van deze budget-Wolfgang is geen uitblinker. Het display heeft een resolutie van 480 × 800 pixels die alles prima weergeeft. Het toestel laat de kleuren echter erg flets uitkomen. Er hangt een lichte blauwe gloed over het scherm waardoor alle kleuren lichter worden weergegeven. Daarnaast is de kijkhoek een probleem. Wil je het beeldscherm goed kunnen zien moet je het toestel recht voor je houden. Draai je hem naar je buurman toe, dan zie je zelf niet meer wat er op het scherm staat. In direct zonlicht spiegelt het scherm ook nog eens enorm.

©PXimport

Het beeldscherm spiegelt flink en de kijkhoek is beperkt.

Prestaties

Het toestel draait op een zo goed als kale versie van Android 4.0 en beschikt over een 1Ghz dualcore-processor. Dit is genoeg om het toestel lekker soepel te laten lopen. Zeker in deze prijsklasse is dit echt een toptoestel als het gaat om de snelheid. Zelfs vergeleken met zijn grote broer, de AS45IPS (review), loopt hij nog goed mee.

Het gamen gaat prima. Het toestel heeft wat moeite met de zwaardere 3D-spellen (het opstarten duurt lang en af en toe loopt het wat stoterig) maar dat is niet raar voor een toestel in dit prijssegment. De wat minder grafische spelletjes draaien perfect.

Camera

Deze Wolfgang AT-AS40SE beschikt over zowel een camera aan de achterkant van het toestel als eentje aan de voorkant. De camera achterop heeft 5 megapixels en die aan de voorkant 0.3 megapixels. De laatstgenoemde maakt het zogenoemde videobellen mogelijk via bijvoorbeeld Skype. Van de camera aan de achterzijde hoef je niet veel te verwachten. Hij maakt de foto’s die hij moet maken, maar voor het scherpstellen neemt hij uitgebreid de tijd. Een snel moment vastleggen wordt met dit toestel dus al wat lastiger. Als je inzoomt, wordt het beeld ook snel korrelig en wazig.

©PXimport

De Wolfgang beschikt over een 5 megapixel-camera die aardige foto’s maakt.

Zoals al eerder aangegeven draait dit toestel op een zo goed als kale versie van Android 4.0 (Ice Cream Sandwich). Dat betekent dat ook de muziekspeler er vrij standaard uitziet. Deze muziekspeler werkt perfect en bevat geen overbodige poespas. Ditzelfde geldt voor de videospeler. Verder beschikt het toestel ook nog over een FM radio.

Bij de telefoon krijg je erg simpele in-ear oordopjes, waar je niet veel van moet verwachten. Toch ben je bijna wel genoodzaakt om deze te gebruiken. Het toestel werkt namelijk niet goed met oordopjes die een bedieningspaneel voor een Apple product bevatten. Ook blijft niet elk type headset goed in de telefoon zitten, waardoor de jack-aansluiting er soms uit vliegt en het contact verloren gaat.

Het toestel wordt geleverd met 4 GB aan geheugen, maar dit is eenvoudig uit te breiden tot 32 GB door middel van een microSD-kaart. Zo’n kaartje wordt overigens niet meegeleverd.

Batterij

In dit toestel zit een batterij van 1500 mAh welke het prima een dagje volhoudt. Bij heel intensief gebruik mag je hem wel direct aan de lader hangen zodra je ’s avonds thuis komt, maar bij normaal gebruik laad je hem pas op zodra je je bed in stapt. Elke dag aan de lader is dus wel nodig, maar dat is natuurlijk niets nieuws voor een smartphonegebruiker.

©PXimport

Een toptoestel qua prestaties, maar laat bij het beeldscherm en de aansluiting van de headset wat steken vallen.

Conclusie

Voor slechts 119 euro heb je qua prestaties een toptoestel in handden dat eenvoudig mee komt met smartphones uit een duurder segment. Van binnen is het echt een topper. Helaas merk je wel dat Wolfgang ergens op moest bezuinigen. Dit zie je vooral terug in het beeldscherm en in de aansluiting van je headset. Als je niet van plan bent je telefoon als mp3-speler te gebruiken en je genoegen kunt nemen met een beeldscherm dat nogal te wensen over laat, dan is de AT-AS40SE een hele goede keuze.

Wolfgang AT-AS40SE

Adviesprijs € 119,-

Besturingssysteem Android 4.0

Processor MT6577 1GHz dualcore

Simkaart 2 simkaarten (Dual Standby)

Geheugen 512 MB

Opslag 4 GB

Afmetingen 124 x 64 x 11 mm

Gewicht 140 gram

Accu 1500 mAh

Scherm 4 inch TFT (480 × 800)

Camera voorkant 0.3 megapixel

Camera achterkant 5 megapixel

Verbindingen Bluetooth 2.1, wifi 802.11b/g/n

Pluspunten

Prijs

Kale Android

Prestaties

Minpunten

Beeldkwaliteit

Ingang voor de koptelefoon

SCORE: 7 / 10

High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.

We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

©Squanch Games

Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.

Doe maar een grammetje van het gebruikelijke

High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.

Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.

Genoeg te lachen

Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.

©Squanch Games

De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.

Sneller, groter, Higher On Life

Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.

©Squanch Games

De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.

Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.

©Squanch Games

Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.

Een bad trip, technisch gezien

Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.

©Squanch Games

De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en  afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.

Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.

©Squanch Games

Stel deze trip nog even uit

De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.

Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.

High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.

Shadow and Order, de langverwachte nieuwe update voor Destiny 2, is enkele weken voor release met een ruime drie maanden uitgesteld.

Shadow and Order stond eigenlijk gepland voor een release op 3 maart, maar zal nu pas op 9 juni uitkomen. Een grote verrassing voor fans van de game is dat niet, want ondanks dat de releasedatum naderde bleef het stil rondom het spel. Daarbij brengt Bungie, de ontwikkelaar van Destiny 2, op 5 maart ook al de nieuwe multiplayershooter Marathon uit.

Bungie heeft inmiddels dus bevestigd dat Shadow and Order op 9 juni zal verschijnen. "De update wordt aangepast en uitgebreid om forse quality-of-life-verbeteringen door te voeren en zal ook een nieuwe naam krijgen."

Veel meer details werden niet gegeven, maar Bungie laat weten dat er dichterbij de releasedatum meer informatie bekend wordt gemaakt. Eerder werd al gemeld dat de dlc nieuwe 'Weapon Tier Upgrading' zal bevatten, alsmede Pantheon 2.0. Zover bekend wordt dit alles via een gratis update geleverd.

De uitbreiding maakt onderdeel uit van een vorig jaar begonnen, meerjarige verhaal-arc genaamd The Fate Saga. Bungie meldde daarbij dat Destiny 2 elk jaar twee betaalde verhalende updates en twee gratis updates krijgt. Shadow and Order - of hoe de update straks ook gaat heten - zal dus gratis zijn.

Destiny 2 kampt al geruime tijd met dalende spelersaantallen en veel klachten van fans. De hierboven genoemde nieuwe jaarlijkse structuur van de game was een poging van Bungie om fans weer tevreden te stellen, maar vooralsnog lijkt dat niet echt te lukken - en dit uitstel zal ook niet helpen.

Bungie komt binnenkort met Marathon

Zoals gezegd staat er binnenkort wel een nieuwe game van Bungie op stapel, namelijk Marathon. Dat is een player-versus-player extraction-shooter met een sciencefictionthema. In de game besturen spelers een soort futuristische huurmoordenaars die ook wel Runners worden genoemd. Spelers verkennen een verloren kolonie op de planeet Tau Ceti IV en vechten het tijdens het verzamelen van loot tegen elkaar uit. Er kan in teamsverband of alleen gespeeld worden.

De game komt op 5 maart naar PlayStation 5, Xbox Series X en S en Steam. De standaard editie gaat 39,99 euro kosten. Mensen die de game aanschaffen, krijgen het gehele jaar door nieuwe content voorgeschoteld, inclusief nieuwe maps en evenementen. Vanaf 26 februari tot en met 2 maart wordt er daarnaast een open bèta voor de game gehouden. Deze 'server slam' is bedoeld om de servers te testen voordat het spel uitkomt.