Onderdelen aan elkaar verbinden is een vast onderdeel van het klussen. Maar wanneer je gebruik je lijm en wanneer tape? Om het nog moelijker te maken zijn er ontzettend veel soorten. Geen paniek, want we leggen het allemaal uit in deze handleiding!

Wanneer gebruik je lijm?

Lijm zorgt voor een onzichtbare verbinding. Dat is een groot voorbeeld ten opzichte van tape. Let er wel op dat je de goede lijm kiest voor je klus. Houd rekening met het materiaal, de structuur, vereiste flexibiliteit en de omstandigheden waaraan je project wordt blootgesteld.

Secondelijm

Deze lijm wordt ook wel een wondermiddel genoemd. Op zich logisch, maar secondelijm heeft ook nadelen. Het is ideaal om kleine delen van verschillende materialen snel aan elkaar te verbinden, bijvoorbeeld bij een reparatie van een vaas of plastic speelgoed. Zoals de naam doet vermoeden, droogt deze lijm uitzonderlijk snel. Secondelijm is minder geschikt voor het verbinden van grotere oppervlakten.

©noprati somchit

Epoxylijm

Dit is een tweecomponentenlijm. Dat betekent dat epoxylijm in twee tubes wordt opgeslagen en je het voor gebruik zelf moet mengen. Een ander nadeel is de wat langere droogtijd. Maar verder is dit een erg krachtige en veelzijdige lijm die je gebruikt voor onder andere steen, glas, kunststof, aardewerk, hout en staal.

Houtlijm

Het is geen mysterie waar deze lijm voor geschikt is: het verbinden van houten onderdelen. Staat je project buiten? Kies dan voor watervaste houtlijm.

©gdvcom - stock.adobe.com

Montagelijm

Dit type lijm heeft een dikke, pasta-achtige structuur. Daardoor heeft het opvullende eigenschappen voor wanneer iets net niet helemaal past of onderdelen poreus zijn, zoals bij een muur. Handig om iets op te hangen zonder te boren.

Constructielijm (bruislijm)

Krachtige lijm die bedoeld is om zware onderdelen aan elkaar te verbinden. Constructielijm heeft bovendien opvullende kwaliteiten. Het wordt veel gebruikt voor houten constructies, maar het is ook geschikt voor steen, beton en metaal.

Pvc-lijm

Deze lijm is gemaakt om de pvc-onderdelen in een leidingnetwerk aan elkaar te verbinden. Pvc-lijm kan eveneens kleine spleten opvullen. Het zorgt voor een waterdichte verbinding, maar is alleen geschikt voor pvc en niet voor andere soorten kunststof.

Wanneer gebruik je tape?

Plakband lijkt lekker makkelijk. Op zich is dat waar, als je het maar secuur en precies recht plakt. Zorg er bovendien voor dat de ondergrond vuil- en vetvrij is.  

Duct tape

Niet voor niets wordt duct tape ook wel klustape genoemd. Het is enorm sterk en heeft aanzienlijk kleefkracht. Duct tape wordt ingezet voor allerlei reparaties in en rond het huis. Denk aan het afdichten van een lekkage, het bundelen van een groep kabels of het repareren van een regenjas of schoen. Klinkt leuk, maar iets repareren met duct tape is over het algemeen een tijdelijke oplossing.

Dubbelzijdige/montagetape

De voordelen van dubbelzijdige tape zitten in de naam verwerkt. Het wordt bij het klussen gebruikt om een ondervloer vast te zetten of iets snel aan de muur te bevestigen. Kies altijd voor montagetape, en niet voor standaard dubbelzijdig plakband. Montagetape past zich namelijk aan de structuur van het oppervlak aan, zodat het ook goed hecht aan stenen muren en houten planken.

Teflon tape

Teflon tape is ongelooflijk dun en dat is meteen de belangrijkste eigenschap. Je gebruikt het om een lekkende schroefdraadverbinding te repareren, bijvoorbeeld van een radiator. Maar wij zijn van mening dat een plukje hennepdraad en fitterskit een beter resultaat geeft.

Verpakkingstape

Dit doorzichtige plakband wordt volop gebruikt als verpakkingsmateriaal. Het lijkt veel op standaard plakband, alleen is het een stuk breder. Je hebt er weinig aan tijdens het klussen, maar het is wel handig om dozen mee dicht te plakken.

Schilderstape

Deze tape is bijzonder omdat de kleefkracht bewust laag is gehouden. Je scheurt het bovendien erg makkelijk af omdat het van papier gemaakt is. Schilderstape is vaak crèmekleurig, van papier gemaakt en ongeveer 2 cm breed. Je gebruikt het om delen die je niet wilt schilderen af te plakken, bijvoorbeeld deurposten, kozijnen, stopcontacten of een deel van de muur dat een andere kleur moet krijgen. Je haalt ze na het schilderen probleemloos los en de plakrand laat geen sporen achter. Doe dat wel als de verf nog nat is om onregelmatige scheurranden te voorkomen!

©yuriygolub - stock.adobe.com

Isolatietape

Dit is een dikke tape om kieren en naden af te sluiten en de isolatie in je woning te verbeteren. Er zijn verschillende soorten, onder andere van aluminium. Denk eraan dat je het niet verwart met elektriciteitstape.

Elektriciteitstape

Het verwarrende is dat elektriciteitstape ook isolatietape wordt genoemd. Maar het isoleert niet tegen kou en warmte. Dit type tape is gemaakt voor beschadigde elektriciteitsdraden. Het is handig om een rolletje achter de hand te houden om een elektriciteitskabel met kapot omhulsel te repareren.

©Yurii Demko

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.