Voor zowel iOS/iPadOS en Android is een uitstekende Office-suite beschikbaar in de vorm van Collabora Office. Helemaal gratis en gebaseerd op LibreOffice. Door deze tips ontdek je wellicht handige functies waarvan je het bestaan nog niet kende.

Als je op zoek bent naar een echt bruikbare en uitgebreide versie van Office voor met name je tablet, dan is Collabora Office wel heel interessant. Deze app bevat een tekstverwerker, spreadsheet en presentatieprogramma. Alles is gebaseerd op LibreOffice, met een voor de tablet geoptimaliseerde gebruikersinterface.

We adviseren je echter voor serieus gebruik een muis en een toetsenbord aan je apparaat te hangen, zeker als je langere lappen tekst gaat tikken. 

Voor tablet en smartphone

Vorig jaar schreven we al een keertje over Collabora Office, dat inmiddels de kinderziekten alweer een tijd ontgroeid en zeer bruikbaar is. We focussen ons in de dit voorbeeld op de iPad-versie, maar onder Android werkt ’t allemaal nagenoeg hetzelfde. En ja: je kunt het geheel ook op een smartphone gebruiken, maar het kleine scherm daarvan maakt echt serieus werk natuurlijk wat onpraktisch. 

Wél handig is, dat je bijvoorbeeld een presentatie maakt op je tablet en deze meeneemt op je smartphone. Scheelt weer een apparaat meezeulen en de presentatie draaien vanaf de telefoon is geen probleem. Mits je de HDMI- of VGA-dongle om je toestel aan een beamer of grootbeeld-tv te koppelen niet vergeet.

©PXimport

Teksten, spreadsheets en presentaties

De centrale aankomsthal van Collabora Office op de iPad is feitelijk de app bestanden van iPadOS. Met als enig verschil dat er nu een snelkoppeling in de vorm van Nieuw document aanwezig is. Tik of klik hierop en kies het soort bestand dat je wilt gaan maken: Tekstdocument, Werkblad of Presentatie. Wil je de tekstverwerker starten, kies dan voor Tekstdocument. 

Om over te schakelen naar de bewerkingsmodus tik je op het pennetje rechtsonder in beeld. Ineens zie je een lint met een uitgebreid arsenaal aan knoppen en gereedschappen: een zeer uitgebreide tekstverwerker. Deze heeft zonder meer méér te bieden dan bijvoorbeeld de vrij beperkte Word/Office-app van Microsoft!

Vaak zijn lang niet alle knoppen van dat lint te zien. Je kunt het geheel heen-en-weer schuiven, zodat meer inhoud verschijnt. Dat is bijvoorbeeld goed te zien op de ‘tab’ Start, dat kun je nog een eind naar rechts vegen. Dat er meer te zien is, zie je aan de vage grijze afscheiding helemaal aan de rechterkant (of links, als je helemaal naar rechts hebt geschoven).

Veel finetune-mogelijkheden

Bij veel opties verschijnt ofwel een paneel aan de rechterkant ofwel een compleet zwevend venster. Daarmee is de betreffende optie naar wens aan te passen. Tik bijvoorbeeld maar eens op Invoegen en dan op de knop Diagram. Een standaard voorbeeldgrafiek wordt ingevoegd, maar daar zit je (natuurlijk) niet aan vast. 

In het paneel rechts klik je daarvoor op Bewerk diagram. Kies uit een van de beschikbare grafiektypen, die je vervolgens eventueel ook nog een mooi 3D-effect mee kunt geven. Mogelijkheden genoeg! Om de voorbeeldwaarden aan te passen dubbeltik je op de ingevoegde grafiek (als je de aanpassingsmodus alweer verlaten hebt), daarna druk je lang op het blokje met de legenda (Rij 1…4 in het standaardvoorbeeld). Tik in het geopende contextmenu op Gegevenstabel.

©PXimport

Met de knopjesrij in het nu geopende venster kun je rijen en kolommen toevoegen of verwijderen, plus de bestaande namen en waarden aanpassen. Om de bewerkingsmodus te verlaten tik je na aanpassen op Sluiten. Tik vervolgens ergens in de lopende tekst van je document en je werkt weer verder. 

Overigens gebruiken we hier met toch wat nadruk het woord ‘tik’. Ja: Collabora Office werkt ook met de muis. Maar zoals je wel vaker ziet bij iPad-apps houden de ontwikkelaars daar jammer genoeg toch duidelijk minder rekening mee. In geval van deze app werkt de standaardbedienmethode van de iPad – je vinger – dus vaak net wat praktischer.

 Hopelijk komt daar in de toekomst nog wat verandering in, want juist in een Office-pakket komt volledige muisfunctionaliteit vanzelfsprekend wel heel erg van pas.

Gelijkvormigheid van de onderdelen

De andere onderdelen van het Office-pakket ogen qua lint behoorlijk gelijkwaardig aan die van de tekstverwerker. Waarbij er natuurlijk verschillen zijn betreffende zaken die heel specifiek voor dat bepaalde onderdeel bedoeld zijn. Kijken we bijvoorbeeld naar de spreadsheet, dan zie je onder de tab Invoegen net als in de tekstverwerker de optie om vormen toe te voegen. Dat komt met regelmaat van pas. 

Zeker in de presentatiemodule zijn vectortekeningen wel heel handig. En als we het dan toch over dat presentatiepakket hebben, dan zien we dat daarin eigenlijk alle mogelijke onderdelen voor het in elkaar zetten van een moderne en dynamische presentatie beschikbaar zijn. Zo zijn onder meer onderdelen op een dia te animeren en meer.

©PXimport

Bestandsformaten

Standaard bewaart Collabora Office alle documenten in het lekker universele Open Document bestandsformaat. Daar kan eigenlijk iedere zichzelf respecterende moderne Office-suite mee overweg. Ook importeren in Microsoft Office moet geen enkel probleem opleveren. Eventueel kun je – onder Bestand – nog uit andere bestandsformaten kiezen. Zoals bijvoorbeeld de huiseigen Microsoft Office-bestandsformaten.

Daarbij moet je wel bedenken dat soms kleine verschillen gaan optreden. Dat geldt ook voor als je een MS Office-document importeert. Dat komt omdat Microsoft nooit de eigen formaten open heeft gemaakt. Alles bij niet-Microsoft Office-evenknieën is dus gebaseerd op reverse-engineering. Dat gaat tegenwoordig heel goed, maar het is nog altijd niet perfect. 

Wil je 100% zeker zijn dat de ontvanger van jouw document het geheel exact zo ziet als jij bedoelde, dan is er het universele PDF. Dat is met name bij het verspreiden van tekstdocumenten dé aangewezen weg, want volledig systeem-onafhankelijk.

Opslaan

Collabora Office heeft inmiddels nauwelijks nog last van kinderziekten. Hier en daar zie je nog wel eens wat vreemds, maar er wordt hard gewerkt aan onderhoud en verbeteringen van het pakket. Zonder meer de moeite waard om eens uit te proberen. 

Tip tot slot: vergeet tijdens het werken aan je document niet met regelmaat je spullen op te slaan. Maar dat geldt eigenlijk voor ieder softwarepakket…

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.