ID.nl logo
Office voor smartphone: Losse apps of all-in-one?
© Reshift Digital
Huis

Office voor smartphone: Losse apps of all-in-one?

Microsoft heeft al een flinke tijd mobiele versies van de Office-onderdelen in de app stores staan. Sinds een poosje is daar ook een all-in-one Office-pakket bij gekomen. Wil je Office voor smartphones downloaden, dan vraag je je wellicht af welke je moet hebben. De all-in-one-versie of de losse apps? En wat kun je ermee?

We bespreken hier de versie voor Apple-apparaten maar onderstaande informatie geldt in brede lijnen ook voor de Android-versie. Hét voordeel van de universele all-in-one Office-app van Microsoft is, dat deze veel minder opslagruimte in beslag neemt dan de losse onderdelen Word, Excel en PowerPoint. Daarbij zitten er in de all-in-one-versie nog wat extraatjes verstopt. Kortom: een overstap ligt voor de hand.

De onderdelen in het complete pakket werken stuk voor stuk precies hetzelfde als losse onderdelen, dus daar hoef je het alvast niet om te laten. Als je verder bedenkt dat de all-in-one-versie zo ongeveer dezelfde hoeveelheid ruimte inneemt als elk van de losse onderdelen, dan is de keuze in principe snel gemaakt.

Niet rücksichtslos oude apps deleten!

In principe, want alvorens over te stappen en vol enthousiasme de oude, losse onderdelen te wissen moet je je wel bedenken dat daarin aanwezige lokaal opgeslagen bestanden bij een wisactie eveneens verdwijnen. De all-in-one-app heeft niet de ‘intelligentie’ aan boord om documenten uit de app-mappen te importeren. Hoewel dat in het geval van juist de Office-onderdelen wel heel makkelijk was geweest, want elke app heeft simpelweg een eigen map in de app Bestanden van iPad en iPhone. 

Het betekent dat de complete Office-app kaal geïnstalleerd wordt. Wel zagen we dat de inloggegevens voor ons Office 365-abonnement werden overgenomen, dus we hadden wel direct toegang tot de online opgeslagen bestanden. Ben jij iemand die nooit lokaal Office-bestanden bewaard, dan kun je direct aan de slag en verder gaan waar je gebleven was.

©PXimport

Op zoek naar de diverse documentmappen

Omdat velen hun – met name – iPad ook gebruiken onderweg, ongetwijfeld ook op plekken waar even geen internet voorhanden is, is het zaak om voordat je de losse Office-onderdelen verwijdert even checkt wat er in de documentmappen rondzwerft. Start daarvoor de app Bestanden en blader naar Op mijn iPad; te vinden in de kolom links. 

Je ziet nu een hele serie mappen. Waaronder (afhankelijk van welke Office-onderdelen je daadwerkelijk had geïnstalleerd) mappen voor Word, Excel en PowerPoint. Plus een bij de installatie van het complete Office-pakket gemaakte map Office. Mocht die er om een of andere reden niet zijn, maak dan in het net geïnstalleerde Microsoft Office een document in een van de Office-onderdelen aan en bewaar dat lokaal. Dan wordt de map zéker aangemaakt!

©PXimport

Het idee is vervolgens simpel: verplaats alle in de mappen Word, Excel en PowerPoint aanwezige bestanden naar de map Office. Niet onderverdelen in submappen, gewoon alles bij elkaar. Pas als je dat gedaan hebt, kun je de drie genoemde losse Office-apps veilig verwijderen. Start je namelijk nu Office op, dan zie je al je documenten verzameld in de bestandsbeheerder van het complete Office-pakket. 

Waarbij geldt dat de all-in-one-app nog wel even moet ‘warmlopen’. Zo klopt de lijst met Recent gebruikte documenten (nog) niet. Dat komt allemaal in orde als je de app een tijdje gebruikt.

Bestandstype-filter

Omdat Office alle bestandssoorten in één verzamelmap plaatst, is gedacht aan een bestandtype-filter. Klik daarvoor op het knopje helemaal linksboven in beeld. Je kunt nu selecteren welke bestandstypen je wilt zien, meerder typen selecteren is mogelijk. 

Als je klaar bent met de selectie klik je op Toepassen. Vervolgens zijn alleen nog de documenttypen te zien die je hebt ingesteld, denk aan bijvoorbeeld alleen Excel-bestanden.

Nu zou het verdraaid handig geweest zijn als dat filter niet alleen op de lijst met recent gebruikte bestanden toegepast kon worden, maar ook in de Office bestandsbeheerder. Ofwel het onderdeel dat je opent door in de kolom links op het knopje in de vorm van een map te klikken. Vreemd genoeg ontbreekt het daar, met als gevolg dat dit veel meer – naar analogie met Windows – een map Mijn Documentengeworden is. Misschien past Microsoft dat nog eens aan.

©PXimport

Het is sowieso afwachten welke richting Microsoft op wil met z’n Office-apps. Zeker op een iPad doen de huidige versies – ook de all-in-one- behoorlijk tekort aan de mogelijkheden die dit apparaat heeft te bieden. Wel geldt dat door grote besparing van bestandsruimte via de complete app er mogelijkheden tot uitbreiding bestaan. 

Ook onder Android is de sprong naar all-in-one al een tijd terug gemaakt. Waarschijnlijk zullen de losse Office-onderdelen in de toekomst dan ook uitgefaseerd worden, want overbodig inmiddels en verre van efficiënt. Overstappen is dus niet onverstandig.

Bonus-onderdelen

Verder heeft de Office-app zoals gezegd wat bonus-onderdelen aan boord. Tik in de kolom links op de knop met vier balletjes. Je ziet nu diverse verdraaid handige tools, allemaal ingebouwd en klaar voor gebruik. Ze spreken – qua naam – voor zichzelf. Zo kun je bijvoorbeeld een PDF-bestand omzetten naar een bewerkbaar bestand in Word, OCR loslaten op afbeeldingen en daar vervolgens tekst of tabelllen uit halen. Maar ook het maken van een PDF’je van een selectie aan foto’s, QR-codes scannen en formulieren maken behoort tot de mogelijkheden. 

Het maakt de Office-app ook een echte verzamelplek voor een serie aan productieve onderdelen die iedere zakelijke gebruiker vroeger of later zonder meer van pas gaan komen. Allerlei losse apps voor deze zaken installeren is daarmee niet meer nodig, wat natuurlijk ook weer opslagruimte scheelt. Je kunt – na even de kat uit de boom gekeken te hebben wellicht – dan ook apps voor PDF-conversie, OCR enzovoorts van je apparaat verwijderen.

©PXimport

Nog meer Microsoft-apps

Wat we een beetje verwarrend vinden is de knop met puntjesraster in de kolom links. Die leidt naar een overzicht met andere Microsoft-apps, die je vervolgens rechtstreeks vanuit de Office-app kunt installeren. Vreemd genoeg staan daar ook de ‘oude’ losse Office-onderdelen weer tussen, die je juist kwijt wilde. 

Ongetwijfeld zijn er mensen die ze dan alsnog weer gaan installeren in de veronderstelling dat die nodig te zijn. Niet doen, want daarmee pleeg je een zinloze aanslag op de opslagruimte in je apparaat! Dingen als Teams, OneNote of Outlook kun je natuurlijk wel naar wens installeren. Maar vermijd dubbelaars.

Let in de toekomst ook goed op of Microsoft wellicht nog meer onderdelen in het all-in-one-pakket gaat integreren. Als dat daadwerkelijk gebeurd, is het wederom zaak eerst de documenten uit de oude losse app veilig te stellen alvorens deze te verwijderen.

▼ Volgende artikel
Gerucht: Nexon werkt aan Starcraft-shooter voor Blizzard
Huis

Gerucht: Nexon werkt aan Starcraft-shooter voor Blizzard

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

▼ Volgende artikel
Review: Mario Tennis Fever is een leuke set
Huis

Review: Mario Tennis Fever is een leuke set

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Watch on YouTube

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Slide
Slide
Slide
Slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.

Goed
Conclusie

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Plus- en minpunten
  • Flinke hoeveelheid content en modi
  • Sterke basisgameplay
  • Uiteenlopende Fever-rackets
  • Nog altijd sterke multiplayer
  • Daagt je nooit écht uit
  • Diepgang niet eindeloos