ID.nl logo
Office voor smartphone: Losse apps of all-in-one?
© Reshift Digital
Huis

Office voor smartphone: Losse apps of all-in-one?

Microsoft heeft al een flinke tijd mobiele versies van de Office-onderdelen in de app stores staan. Sinds een poosje is daar ook een all-in-one Office-pakket bij gekomen. Wil je Office voor smartphones downloaden, dan vraag je je wellicht af welke je moet hebben. De all-in-one-versie of de losse apps? En wat kun je ermee?

We bespreken hier de versie voor Apple-apparaten maar onderstaande informatie geldt in brede lijnen ook voor de Android-versie. Hét voordeel van de universele all-in-one Office-app van Microsoft is, dat deze veel minder opslagruimte in beslag neemt dan de losse onderdelen Word, Excel en PowerPoint. Daarbij zitten er in de all-in-one-versie nog wat extraatjes verstopt. Kortom: een overstap ligt voor de hand.

De onderdelen in het complete pakket werken stuk voor stuk precies hetzelfde als losse onderdelen, dus daar hoef je het alvast niet om te laten. Als je verder bedenkt dat de all-in-one-versie zo ongeveer dezelfde hoeveelheid ruimte inneemt als elk van de losse onderdelen, dan is de keuze in principe snel gemaakt.

Niet rücksichtslos oude apps deleten!

In principe, want alvorens over te stappen en vol enthousiasme de oude, losse onderdelen te wissen moet je je wel bedenken dat daarin aanwezige lokaal opgeslagen bestanden bij een wisactie eveneens verdwijnen. De all-in-one-app heeft niet de ‘intelligentie’ aan boord om documenten uit de app-mappen te importeren. Hoewel dat in het geval van juist de Office-onderdelen wel heel makkelijk was geweest, want elke app heeft simpelweg een eigen map in de app Bestanden van iPad en iPhone. 

Het betekent dat de complete Office-app kaal geïnstalleerd wordt. Wel zagen we dat de inloggegevens voor ons Office 365-abonnement werden overgenomen, dus we hadden wel direct toegang tot de online opgeslagen bestanden. Ben jij iemand die nooit lokaal Office-bestanden bewaard, dan kun je direct aan de slag en verder gaan waar je gebleven was.

©PXimport

Op zoek naar de diverse documentmappen

Omdat velen hun – met name – iPad ook gebruiken onderweg, ongetwijfeld ook op plekken waar even geen internet voorhanden is, is het zaak om voordat je de losse Office-onderdelen verwijdert even checkt wat er in de documentmappen rondzwerft. Start daarvoor de app Bestanden en blader naar Op mijn iPad; te vinden in de kolom links. 

Je ziet nu een hele serie mappen. Waaronder (afhankelijk van welke Office-onderdelen je daadwerkelijk had geïnstalleerd) mappen voor Word, Excel en PowerPoint. Plus een bij de installatie van het complete Office-pakket gemaakte map Office. Mocht die er om een of andere reden niet zijn, maak dan in het net geïnstalleerde Microsoft Office een document in een van de Office-onderdelen aan en bewaar dat lokaal. Dan wordt de map zéker aangemaakt!

©PXimport

Het idee is vervolgens simpel: verplaats alle in de mappen Word, Excel en PowerPoint aanwezige bestanden naar de map Office. Niet onderverdelen in submappen, gewoon alles bij elkaar. Pas als je dat gedaan hebt, kun je de drie genoemde losse Office-apps veilig verwijderen. Start je namelijk nu Office op, dan zie je al je documenten verzameld in de bestandsbeheerder van het complete Office-pakket. 

Waarbij geldt dat de all-in-one-app nog wel even moet ‘warmlopen’. Zo klopt de lijst met Recent gebruikte documenten (nog) niet. Dat komt allemaal in orde als je de app een tijdje gebruikt.

Bestandstype-filter

Omdat Office alle bestandssoorten in één verzamelmap plaatst, is gedacht aan een bestandtype-filter. Klik daarvoor op het knopje helemaal linksboven in beeld. Je kunt nu selecteren welke bestandstypen je wilt zien, meerder typen selecteren is mogelijk. 

Als je klaar bent met de selectie klik je op Toepassen. Vervolgens zijn alleen nog de documenttypen te zien die je hebt ingesteld, denk aan bijvoorbeeld alleen Excel-bestanden.

Nu zou het verdraaid handig geweest zijn als dat filter niet alleen op de lijst met recent gebruikte bestanden toegepast kon worden, maar ook in de Office bestandsbeheerder. Ofwel het onderdeel dat je opent door in de kolom links op het knopje in de vorm van een map te klikken. Vreemd genoeg ontbreekt het daar, met als gevolg dat dit veel meer – naar analogie met Windows – een map Mijn Documentengeworden is. Misschien past Microsoft dat nog eens aan.

©PXimport

Het is sowieso afwachten welke richting Microsoft op wil met z’n Office-apps. Zeker op een iPad doen de huidige versies – ook de all-in-one- behoorlijk tekort aan de mogelijkheden die dit apparaat heeft te bieden. Wel geldt dat door grote besparing van bestandsruimte via de complete app er mogelijkheden tot uitbreiding bestaan. 

Ook onder Android is de sprong naar all-in-one al een tijd terug gemaakt. Waarschijnlijk zullen de losse Office-onderdelen in de toekomst dan ook uitgefaseerd worden, want overbodig inmiddels en verre van efficiënt. Overstappen is dus niet onverstandig.

Bonus-onderdelen

Verder heeft de Office-app zoals gezegd wat bonus-onderdelen aan boord. Tik in de kolom links op de knop met vier balletjes. Je ziet nu diverse verdraaid handige tools, allemaal ingebouwd en klaar voor gebruik. Ze spreken – qua naam – voor zichzelf. Zo kun je bijvoorbeeld een PDF-bestand omzetten naar een bewerkbaar bestand in Word, OCR loslaten op afbeeldingen en daar vervolgens tekst of tabelllen uit halen. Maar ook het maken van een PDF’je van een selectie aan foto’s, QR-codes scannen en formulieren maken behoort tot de mogelijkheden. 

Het maakt de Office-app ook een echte verzamelplek voor een serie aan productieve onderdelen die iedere zakelijke gebruiker vroeger of later zonder meer van pas gaan komen. Allerlei losse apps voor deze zaken installeren is daarmee niet meer nodig, wat natuurlijk ook weer opslagruimte scheelt. Je kunt – na even de kat uit de boom gekeken te hebben wellicht – dan ook apps voor PDF-conversie, OCR enzovoorts van je apparaat verwijderen.

©PXimport

Nog meer Microsoft-apps

Wat we een beetje verwarrend vinden is de knop met puntjesraster in de kolom links. Die leidt naar een overzicht met andere Microsoft-apps, die je vervolgens rechtstreeks vanuit de Office-app kunt installeren. Vreemd genoeg staan daar ook de ‘oude’ losse Office-onderdelen weer tussen, die je juist kwijt wilde. 

Ongetwijfeld zijn er mensen die ze dan alsnog weer gaan installeren in de veronderstelling dat die nodig te zijn. Niet doen, want daarmee pleeg je een zinloze aanslag op de opslagruimte in je apparaat! Dingen als Teams, OneNote of Outlook kun je natuurlijk wel naar wens installeren. Maar vermijd dubbelaars.

Let in de toekomst ook goed op of Microsoft wellicht nog meer onderdelen in het all-in-one-pakket gaat integreren. Als dat daadwerkelijk gebeurd, is het wederom zaak eerst de documenten uit de oude losse app veilig te stellen alvorens deze te verwijderen.

▼ Volgende artikel
Wanneer heb je HDMI 2.1 écht nodig (en wanneer is het weggegooid geld)?
© Dennis
Huis

Wanneer heb je HDMI 2.1 écht nodig (en wanneer is het weggegooid geld)?

HDMI 2.1 is de nieuwste standaard voor beeldoverdracht, maar lang niet iedereen heeft de extra bandbreedte ook écht nodig. Vooral voor gamers met een PlayStation 5, Xbox Series X of krachtige pc is het relevant. Kijk je alleen films of televisie? Dan volstaat de oudere aansluiting vaak prima. Wij leggen uit waar de grens ligt.

Als je momenteel op zoek bent naar een nieuwe televisie of monitor vlíegen de technische termen je om de oren. HDMI 2.1 wordt door fabrikanten en winkels vaak gepresenteerd als een absolute noodzaak voor een scherm dat klaar is voor de toekomst. Hierdoor ontstaat de angst dat je een miskoop doet als je kiest voor een model met de oudere HDMI 2.0-standaard. Toch is dat in veel Nederlandse huiskamers een misvatting, want de voordelen zijn nogal specifiek. Veel consumenten betalen onnodig extra voor een functie die ze technisch gezien nooit zullen activeren. Na het lezen van dit artikel weet je precies of jij die snelle poort nodig hebt, of dat je dat budget beter aan een groter scherm of beter geluid kunt besteden.

De kern van het probleem: bandbreedte

Het fundamentele verschil tussen de gangbare HDMI 2.0-standaard en de nieuwere 2.1-versie zit 'm in de digitale snelweg die ze bieden. Je kunt het zien als een waterleiding: door een 2.1-kabel kan veel meer water (of dus data) tegelijk worden gepompt (48 Gbit/s in dit geval) dan door de oudere 2.0-variant (die 'maar' 18 Gbit/s kan verwerken). Die extra ruimte is nodig voor 4K-beelden met een zeer hoge verversingssnelheid (120 beelden per seconde) of voor extreem hoge resoluties zoals 8K.

Een hardnekkige mythe is dat HDMI 2.1 het beeld altijd mooier maakt. Dat is onjuist. Als je naar een Netflix-serie kijkt in 4K, ziet dat er via een 2.0-poort exact hetzelfde uit als via een 2.1-poort. De kabel verandert niets aan de kleuren, de scherpte of het contrast; hij zorgt er alleen voor dat het signaal 'erdoor' past. Pas als er een file op de kabel ontstaat (omdat je te veel beelden per seconde wilt versturen) wordt de nieuwe standaard noodzakelijk. Zolang je dataverbruik onder de limiet van HDMI 2.0 blijft, voegt versie 2.1 niets toe aan de beeldkwaliteit.

Wanneer werkt dit wél goed?

HDMI 2.1 komt pas echt tot zijn recht als je de grenzen van beweging en snelheid opzoekt. Dat is vrijwel exclusief het domein van de fanatieke gamer. Heb je een PlayStation 5 of Xbox Series X in huis en wil je games spelen in de hoogste 4K-resolutie met 120 beelden per seconde (120 Hz)? Dan is een HDMI 2.1-aansluiting op je tv onmisbaar. Zonder deze poort blijft je console steken op 60 beelden per seconde, wat minder vloeiend oogt bij snelle shooters of racegames.

Ook pc-gamers met een zware, moderne videokaart (zoals de NVIDIA RTX 40- of 50-serie) profiteren hiervan als ze hun pc op de tv aansluiten. Naast de snelheid biedt de 2.1-standaard ondersteuning voor Variable Refresh Rate (VRR). Dat zorgt ervoor dat de televisie zijn verversingssnelheid continu aanpast aan de spelcomputer, wat haperingen en 'tearing' (waarbij het beeld in tweeën lijkt te breken) voorkomt. Daarnaast is er Auto Low Latency Mode (ALLM), een signaal waardoor je tv automatisch naar de spelmodus schakelt zodra je de console aanzet. Voor wie de maximale prestaties uit een moderne spelcomputer wil halen, is HDMI 2.1 dus een logische en eigenlijk verplichte keuze.

Oké, maar wanneer werkt dit níet goed?

Voor de gemiddelde kijker is de meerwaarde van HDMI 2.1 nagenoeg nihil. Kijk je voornamelijk lineaire televisie (nieuws, talkshows), sportwedstrijden, films op Blu-ray of series via streamingdiensten als Disney+ en Videoland? Dan kom je nooit in de buurt van de bandbreedte die HDMI 2.0 niet meer aankan. Films en series worden vrijwel altijd gemaakt en uitgezonden in 24, 30 of maximaal 60 beelden per seconde. Een standaard HDMI 2.0-aansluiting kan 4K-beeld op 60 Hz fluitend aan, inclusief HDR (High Dynamic Range).

Ook voor bezitters van een oudere of minder krachtige spelcomputer, zoals de PlayStation 4, de Xbox One of de Nintendo Switch, voegt de nieuwe poort niets toe. Het signaal dat deze apparaten uitsturen is simpelweg niet zwaar genoeg om de bredere snelweg nodig te hebben. Je koopt in dat geval een Ferrari om er vervolgens alleen maar mee in een 30-kilometerzone te rijden. Je betaalt voor capaciteit die ongebruikt blijft, terwijl je dat geld wellicht beter had kunnen investeren in een tv met een beter contrast of hogere helderheid.

Dealbreakers

Er zijn specifieke situaties waarin het blindstaren op HDMI 2.1 je keuze onnodig beperkt of zelfs leidt tot een slechtere aankoop. Dit zijn de harde grenzen:

Je zoekt een televisie in het budgetsegment. In de lagere prijsklassen is de term HDMI 2.1 vaak misleidend. Fabrikanten mogen de term soms gebruiken omdat de tv één specifieke feature ondersteunt (zoals ALLM), terwijl het paneel zelf technisch helemaal geen 120 Hz kan weergeven. Je koopt dan een tv met een 2.1-sticker, maar zonder het daadwerkelijke voordeel van vloeiend beeld. In dit segment is beeldkwaliteit altijd belangrijker dan het versienummer van de poort.

Je wilt alleen beter geluid via een soundbar. Vaak wordt gedacht dat je voor de beste geluidsoverdracht (eARC) per se een volledige HDMI 2.1-tv nodig hebt. Hoewel eARC officieel onderdeel is van de 2.1-specificaties, hebben veel fabrikanten deze functie ook toegevoegd aan televisies die verder gewoon op HDMI 2.0 draaien. Als je doel puur het doorsturen van Dolby Atmos-geluid is, is een volledige HDMI 2.1-poort dus geen harde eis, zolang eARC maar specifiek wordt vermeld.

Je kijkt puur films en series. Als je geen gamer bent, is er geen enkel scenario waarin HDMI 2.1 je kijkervaring verbetert. Het sluit een heleboel uitstekende oudere of goedkopere modellen uit die misschien wel een veel mooier OLED- of QLED-paneel hebben, maar niet de nieuwste aansluitingen. Beeldkwaliteit (zwartwaarden, kleur) wint het voor de filmkijker altijd van bandbreedte.

©DC Studio

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om de juiste keuze te maken, moet je kritisch kijken naar wat er in je tv-meubel staat of komt te staan. De vuistregel is eenvoudig: ben jij iemand die elke frame telt in een online shooter en heb je de hardware om dat te genereren? Dan moet HDMI 2.1 bovenaan je wensenlijst staan; zonder die poort knijp je de prestaties van je dure console af en mis je de soepelheid waarvoor je betaald hebt.

Ben je daarentegen een filmliefhebber die geniet van de hoogste beeldkwaliteit in HDR, of kijk je vooral sport? Richt je dan op het contrast, de helderheid en de kleurweergave van het paneel. Een kwalitatief hoogwaardig paneel met een 'oudere' aansluiting geeft een indrukwekkender plaatje bij films dan een middelmatige tv die toevallig wél een 2.1-aansluiting heeft. Laat je niet gek maken door het idee van toekomstbestendigheid als de beloofde toekomst niet aansluit bij jouw kijkgedrag.

Dus...

HDMI 2.1 is essentieel voor gamers met een PS5, Xbox Series X of krachtige pc die willen spelen in 4K bij 120 Hz. Voor filmkijkers, serie-bingers en tv-kijkers biedt de standaard geen zichtbare beeldverbetering ten opzichte van HDMI 2.0. De extra bandbreedte is puur bedoeld voor zeer hoge framerates die videocontent niet gebruikt. Kies alleen voor HDMI 2.1 als je hardware hebt die deze snelheid daadwerkelijk kan benutten. In alle andere gevallen is de kwaliteit van het beeldscherm zelf veel belangrijker dan het type aansluiting.

▼ Volgende artikel
Alles over Highguard - waarom heeft iedereen het over deze shooter?
© Wildlight Entertainment
Huis

Alles over Highguard - waarom heeft iedereen het over deze shooter?

Op 26 januari kan de wereld aan de slag met Highguard. Het lijkt erop dat iedereen weet wat Highguard is, terwijl tegelijkertijd ook niemand precies weet wát Highguard nou precies is. In dit artikel zetten we dus uiteen wanneer je de game kunt spelen, en waarom deze titel van Wildlight Entertainment zoveel aandacht krijgt.

Releasedatrum van Highguard

Highguard is vanaf vandaag, 26 januari, rond 19:00 uur Nederlandse tijd beschikbaar op pc, PlayStation 5 en Xbox Series X en S. De exacte releasetijd is nog niet bekend, maar vermoedelijk zal de game rond die tijd op alle platforms beschikbaar worden.

Daarbij is het spel free-to-play, dus je hoeft niets te betalen om Highguard te spelen. Daarbij ondersteunt de game crossplay en cross-save, dus je kunt de game samen met vrienden op andere platforms spelen en je progressie op andere platforms meenemen. Het spel is niet te preloaden, maar vereist op pc in ieder geval 25 GB aan beschikbare opslagruimte.

Met de lancering van het spel zendt ontwikkelaar Wildlight Entertaiment om 19:00 uur Nederlandse tijd ook direct een zogenaamde Launch Showcase uit op YouTube - ook hieronder te bekijken. De studio belooft in deze showcase een ‘deepdive in de gameplay’ van Highguard te tonen, de contentplannen voor het eerste jaar uit de doeken te doen en nog ‘veel meer’. 

Watch on YouTube

Wat is Highguard?

Aan team-based PvP heroshooters als Overwatch is geen gebrek, maar Highguard lijkt zich bij die groep te scharen. Het spel wordt ontwikkeld door Wildlight Entertainment, dat weer bestaat uit oud-ontwikkelaars van onder andere Titanfall en Apex Legends. Mensen die dus meer dan prima shooters in elkaar hebben gedraaid, waardoor de interesse toch ietwat gewekt wordt. 

Ieder team in de game bestaat uit drie zogenaamde Wardens, waarvoor verschillende personages gekozen kunnen worden. In de trailer zien we bijvoorbeeld een ridderachtige personage, die met een speciale vaardigheid elektrische stokken rond kan gooien. Ook is er een groot ijsmonster dat schijnbaar muren kan laten verschijnen, een soort cowboy met beestachtige klauwen en een personage dat met messen kan gooien. Ook heeft ieder personage schijnbaar toegang tot geweren om het vijandelijke team mee te bevechten.

Het doel van een potje is namelijk het vinden van de ‘Shieldbreaker’, een soort groot zwaard waarmee je de basis van de tegenstanders open kan breken en uiteindelijk overnemen. Wanneer dit lukt is het potje gewonnen. In de context van de game krijgt jouw team op die manier de controle over het continent. 

©Wildlight Entertainment

Waarom is er zoveel om Highguard te doen?

Wildlight positioneert de game in hun marketing als een “nieuw soort shooter”, maar veel spelers zijn op basis van de trailer nog niet overtuigd. Highguard doet qua opzet van de potjes wel een paar dingen anders dan hero-shooters als Overwatch en Marvel Rivals, maar zoals Concord in 2024 liet zien is de huidige markt voor dit subgenre binnen shooters redelijk verzadigd. Velen zijn simpelweg nog niet overtuigd dat Highguard daadwerkelijk iets vernieuwends met zich mee weet te brengen.

Dit valt ook te verwijten aan een opvallend gebrek aan marketing van de game. Zo’n anderhalve maand voor release hoorden we voor het eerst van Highguard, toen de trailer werd getoond als afsluiter van The Game Awards. Normaliter is de laatste aankondiging van die show een van de hoogtepunten, maar Highguard wist mensen niet te enthousiasmeren. 

De gesprekken rondom Highguard werden echter nog vreemder, toen opviel dat Wildlight geruime tijd niets meer plaatste op sociale media over de game. Na de initiële aankondiging van de game werd er wekenlang niets meer geplaatst op het X-account van Highguard, tot drie dagen voor launch - toen het bedrijf een countdown startte. Ook dit maakte het lastig om enthousiast te worden voor Highguard. 

©Wildlight Entertainment

In de afgelopen dagen doken er berichten en geruchten op die stelden dat Geoff Keighley - de presentator en oprichter van The Game Awards - Highguard specifiek had uitgekozen als afsluiter van The Game Awards, omdat hij hier wel iets in zag. Op 25 januari plaatste Keighley een gif op X, waarin John Hammond uit Jurassic Park zegt: “Over 48 uur accepteer ik jullie verontschuldigingen”. 

Natuurlijk gunnen we iedere game waar tijd en passie in heeft gezeten het beste, maar het is ook niet te ontkennen dat het verhaal rondom Highguard op zijn minst frappant te noemen is. Nou ja, vanaf 19:00 uur kunnen we het spel zelf onder handen nemen. Verwacht daarom binnenkort impressies op onze socials en ID.nl.