The Witcher 3 is oneindig dankzij Songs of the Past

Het is bijna niet te vatten waarom The Witcher 3: Wild Hunt zo’n bijzondere game is. De release in 2015 sloeg in als bom: de op een Poolse boekenreeks gebaseerde gamereeks ging van populair naar wereldfenomeen, en dat voor een rollenspel over duistere sprookjes. Eén kenmerk onderscheidt The Witcher 3 nog altijd van andere games, namelijk dat niet alleen de schaal van het spel gigantisch is, maar ook elk facet met liefde is gemaakt. The Witcher 3 is all killer, no filler: een zeldzame game waarin een luttele zijmissie kan uitmonden in een hoofdverhaalwaardig drama. In al die honderden uren in The Witcher 3 op drie verschillende platforms heb ik me geen seconde verveeld.

Het heeft vast ook iets te maken met de Poolse underdogmentaliteit van CD Projekt Red, dat tot aan het verschijnen van Cyberpunk 2077 toch altijd een tandje harder rende voor de consument. The Witcher 3 kwam met een luxe doosje, gratis soundtrack, fysieke kaart en een gratis set aan dlc’s. Ook uitbreidingen Hearts of Stone en Blood and Wine waren eigenlijk meer geld waard dan CD Projekt Red ervoor vroeg – het waren complete games op zich.

Zelfs na het debacle van Cyberpunk, dat geplaagd werd door talloze bugs, weet CD Projekt zich weer neer te zetten als ‘consumentvriendelijk’ in een tijd vol met anti-consumentenbeslissingen van grote bedrijven. Na gratis grafische updates voor The Witcher 3 op de huidige consoles en een Switch-versie, verschijnt The Witcher 3 Remastered op 29 september. Wederom gratis voor alle huidige bezitters, inclusief de geweldige uitbreidingen. Het is eigenlijk te mooi om waar te zijn.

Goed, je ziet dat The Witcher 3 Remastered is gebaseerd op een inmiddels elf jaar oude game. Texturen zijn scherper maar plat, personagemodellen variëren niet zoals we dat gewend zijn in de huidige tijd en objecten en haar zijn her en der nog steeds vrij kartelig. Desondanks is er visueel een hoop verbeterd, van (nog) betere belichting, animaties en ondersteuning voor betere upscalingtechnieken, tot verbeterd gedrag van monsters, upgrades voor het paardrijden en soepeler over obstakels klimmen.

Tijdens de eerste minuten van Songs of the Past valt vooral op dat de tussenfilmpjes van ver komen. Ik kan me de eerste paar van The Witcher 3 nog goed herinneren, vol kartelranden en stotterende frames, waar Geralt nu veel scherper en overtuigender oogt wanneer hij ontwaakt van een blijkbaar wild feest.

Hij is namelijk naar Letten vertrokken, een noordelijke regio omringd door bergen, om zijn vriend Dandelion te bezoeken. Daarmee komt er een flink stuk van de spelwereld bij, waarbij CD Projekt en medeontwikkelaar Fool’s Theory benadrukken dat het gaat om een vrij geïsoleerd volk met eigen gebruiken en klederdracht. Zeker gezien de thema’s van The Witcher zijn de vergelijkingen met de film Midsommer gauw gemaakt.

Al gauw blijkt dat Dandelion is vermist, en brengt Geralt een bezoek aan zijn familie in een verrassend deftig kasteel. Het is niks voor de bard om zomaar te verdwijnen, dus zet Geralt met zijn nicht Lilla de achtervolging in. Het is een typische opzet van een Witcher-verhaal: vreemd land, deftige mensen, plotselinge misdrijven en sterke hints naar een bovennatuurlijke oorzaak.

Het heeft weinig zin om daar dieper op in te gaan, want mysterie is juist een van de drijfveren van het verhaal. The Witcher-fans weten in die zin ook wat ze te wachten staat: een intrigerend geschreven verhaal waarin pittige keuzes centraal staan die het verloop van het verhaal beïnvloeden. De eerste aanraking met de ‘vloek’ in het bos bewijst al dat je als speler nooit zeker bent van de uitkomst van een keuze, maar dat je wel op je intuïtie kunt vertrouwen. Het is een kunst die CD Projekt Red als een van de weinige studio’s écht meester is.

Daadwerkelijk nieuw is Geralts ketting, die je wellicht herkent uit de introductie van de originele game, maar ook uit de eerste The Witcher 4-demo. Het moet volgens de ontwikkelaar echt een nieuwe tool in Geralts arsenaal worden, door bijvoorbeeld vijanden naar zich toe te trekken en met een flinke klap van het zilveren zwaard uit te schakelen. Maar dat gaat ook net iets dieper: nieuwe monsters als de Swarmion moet je eerst uit een ‘zwerm’ trekken voordat je schade kunt aanbrengen. Hetzelfde principe komt weer terug tijdens het eerste baasgevecht van de game, die weer behoorlijk bloederig eindigt.

Je moet goed kijken om de verbeterde gevechtsanimaties te spotten, maar met name het richten op vijanden, onder klappen door duiken en de ketting gebruiken zien er duidelijk soepeler uit dan voorheen. Ook effecten van alle magische Witcher-signs spatten nu van het scherm af, zoals de explosie van het Quen-schild. Hoe kan het ook anders?

Het feit dat Songs of the Past gebruikmaakt van de remaster doet geen wonderen, maar het is wel heel mooi meegenomen. Grafische upgrades van de game gingen de afgelopen elf jaar stapsgewijs, waardoor het verschil wellicht niet zo groot is. Maar vergelijk The Witcher 3 nu met toen, dan is het best een groot verschil. Bovendien laat het zien dat The Witcher 3 daadwerkelijk oneindig speelbaar is, met een laatste hoofdstuk voordat CD Projekt écht begint aan een nieuw hoofdstuk met The Witcher 4.

The Witcher 3: Wild Hunt Remastered verschijnt op 29 september voor PlayStation 5, Xbox Series X en S, Nintendo Switch 2 en pc. Songs of the Past verschijnt ergens in 2026 voor die platforms.