Review: In The Blood of Dawnwalker kent tijd geen genade

Terwijl de avondzon plaatsmaakt voor een heldere, volle maan, weet ik letterlijk hoe laat het is: ik ruil mijn menselijke schil in voor die van een monster. Een die zich voedt met het bloed van anderen, over geweldige krachten beschikt en dus gevreesd wordt door iedereen. Mens en dier ontkomen niet aan de dorst. Ik móet voeden. Moet, want anders sta ik niet voor mezelf in.

Een simpel gesprek verwordt tot een worsteling om niet in te geven aan de bloeddorst. Daarom is het zaak dat ik met mijn teleportatiekrachten op hoogte reis, over de daken. Deze vampier mag en wil niemand onder ogen komen. Het bovenstaande is een zeer simpele uitleg van de nachtcyclus in The Blood of Dawnwalker. De game laat je ’s nachts de straten bewandelen als een vampier, terwijl je overdag als mens voorbij de zonsopgang overleeft, waar andere vampieren moeten vluchten van het daglicht.

Zoals de titel verraadt ben jij, als een van de weinigen, degene die na zonsopgang blijft lopen. Een dualiteit die door middel van een reeks interessante spelsystemen naar voren komt. De game heeft een volledig uitgewerkte tijdcyclus, afzonderlijke gespreksmechanieken én uitgebreide upgrademogelijkheden voor je menselijke- en vampierenvorm.

Het geheel is omlijst met de stijl die rpg-liefhebbers kennen uit een van de meest bejubelde games uit de afgelopen decennia: The Witcher 3: Wild Hunt. Ontwikkelaar Rebel Wolves, bestaande uit voormalig CD Projekt Red-medewerkers, weet waar het goed in is en regisseur Konrad Tomaszkiewicz, die in 2015 ook de regie had over de derde Witcher-game, drukt een wel heel herkenbare stempel op zijn nieuwe game.

De cameraperspectieven tijdens dialogen, de geweldige wijde shots van uitgestrekte valleien en grote steden, de manier waarop je je focust en zoekt naar aanwijzingen, het is zo weggelopen uit de Witcher-games. Dat de hoofdpersoon ook nog een diepe stem heeft en een litteken bij zijn rechteroog, zien we maar als een liefdesbrief aan de witte wolf waar wij, maar ook de makers, van houden.

Daar houden de vergelijkingen wat mij betreft ook wel op. The Blood of Dawnwalker heeft een geheel origineel vampierenverhaal in een unieke setting met uitgedachte lore. Jij bent Coen of Laslea, een in eerste instantie doodnormale boerenpummel die met zijn familie in de Sengora-vallei woont. Het is een wereld waarin mensen worden onderdrukt door vampieren, aangevoerd door de krijgsheer Brencis.

Hij regeert met zijn vlijmscherpe klauwen, bijgestaan door drie luitenants. Een mislukte opstand verandert alles voor onze koene held: als straf ontvoert Brencis Coens familie en probeert de arme jongen om te toveren tot vampier. Dan begint een race tegen de klok: om je familie binnen dertig dagen te bevrijden, en Brencis een kopje kleiner te maken.

Dat allemaal terwijl Coen om leert te gaan met zijn krachten, andere vampieren ontmoet en het verleden letterlijk onder ogen komt. Uiteraard krijgt het verhaal vorm door jouw keuzes. Welke allianties smeed je, wie en wat laat je links liggen of gooi je het bijltje er letterlijk bij neer? Rebel Wolves hebben een aantal geweldige quests bedacht, waarvan een handvol zelfs bijna kan tippen aan de beste quests uit de games waaraan zij in hun CD Projekt-tijd werkten. Er zijn ook zat quests die je à la Far Cry kampjes laat uitmoorden, maar de verhalen in deze wereld zijn echt het beleven waard. Indrukwekkend voor een eerste game.

Alle keuzes, en dan bedoel ik echt elke wezenlijke afweging die Coen maakt, hebben zichtbare invloed op het verloop van de game. De dag en de nacht zijn opgedeeld in tijdsegmenten en bijna alles dat je doet kost je een of meerdere segmenten. Een kleine quest? Dat kost je een segment, misschien twee. Een grote quest? Die kan hele dagen in beslag nemen en zelfs een level omhoog gaan neemt een segmentje in beslag. Time is currency, dus moet je goed nadenken over je volgende stap.

Je hebt dertig dagen de tijd, dus ga je in Breath of the Wild-style meteen naar Brencis’ kasteel voor het allermoeilijkste gevecht van je leven (ja, dit kan!), of toch maar eerst die wereld uitkammen? Uiteraard zijn er quests die je alleen als mens of juist als vampier kunt doen. Ontdek je overdag een plek die als mens niet te beklimmen is, kom dan ‘s nachts terug als vampier en gebruik je krachten om er te komen en warempel: daar wacht een nieuwe quest!

Het levert een leuke dynamiek op tussen Coens twee vormen die ook na lang spelen intact en dus leuk blijft. In mijn playthrough bewaarde ik dus mijn level-ups voor de momenten waarop ik even één tijdsegmentje vrij had, zodat de dagen zo efficiënt mogelijk verliepen. Het is een uiterst effectieve mechaniek die net dat stukje strategie toevoegt aan het rollenspel van wat ik een demi-vampire ben gaan noemen: overdag level ik juist skills op die ik in de nacht kan gebruiken en vice versa. Want ja, Coen heeft natuurlijk skill trees voor zowel zijn menselijke, als vampierenkant.

Voor zover mijn ervaringen met bloedzuigergames reikt (Vampyr, daar houdt het wel op), moet ik concluderen dat The Blood of Dawnwalker mijn favoriet in zijn soort is. Rebel Wolves heeft het leven van een halfvampier verdomd goed uitgedacht. Het moment dat de nacht intreedt ruilt Coen zijn solide levensbalk in voor levenssegmenten die voortdurend aangevuld moeten worden door bloed te drinken.

Mensen verzadigen je meer en dragen bovendien fors bij aan je corruptielevels, die steeds ziekere skills ter beschikking stellen. Voeden op dieren is een manier om minder berucht te worden in steden, maar verzadigt allerminst. En als vampier móet je vol genoeg zitten, anders worden dialogen met mensen een regelrechte ramp. Snakt Coen naar bloed, dan kan een gesprek compleet mislukken en drinkt hij het bloed van zijn gesprekspartner. Als die nou net de ene npc voor een quest is, dan is dat avontuur dus weg. Voor altijd.

Het is zo’n compromisloze, dappere move van de ontwikkelaars die mij in ieder geval de discipline opleverde om na elk gevecht de bloedspiegel flink op te krikken. Geen quest mocht verpest worden, en toch zul je zien dat je hier en daar niet scherp bent en dan gebeurt het toch. Het is een geweldige mechaniek die alleen maar toevoegt aan de roleplay. Hetzelfde geldt voor de traversal-opties als vampier. Coen heeft geen paard, maar gebruikt een wolvenvorm om gebieden snel te doorkruisen. Geinig natuurlijk, een wolvenvorm als vampier zijnde, maar het werkt.

Hetzelfde geldt voor Coens klim- en teleportatiemanoeuvres. Met één druk op de trigger teleporteer je snel een paar meter vooruit, of loop je tegen muren op. Planewalking, zoals de vaardigheid heeft, ziet er dope uit en het grootste deel van de tijd voelt het ook goed om te besturen. Alleen in situatie waarin ik snel na moet denken, zit de camera me een beetje in de weg. Tegen een muur oplopen voelt een beetje alsof je een van die Sardaukar-soldaten in de Dune-films bent; elegant, doch eng as fuck. Love it.

Naast voeden op mens en dier stelt het verhaal je hier en daar in de gelegenheid om ook het bloed van andere vampieren te drinken. Een ziekelijk, bijna kannibalistisch gegeven, zeker in de schoenen van een bloedzuiger, maar ook die route kun je bewandelen. Drie keer raden wat ik dus heb gedaan.

Een van de hete hangijzers van The Witcher 3 was diens combat. Het is bij uitstek een groot kritiekpunt van iedereen die de game destijds speelde. Vechten was saai, slecht uitgewerkt en allesbehalve leuk. Ik was dan ook erg benieuwd of Rebel Wolves op dat punt een stap vooruit kon zetten. Het systeem waarmee ze op de proppen komen biedt in ieder geval verbetering, maar er zijn nog steeds verbeterpunten. Met name het gedrag van de camera en de lock-on-systemen kunnen nog strakker.

De combat gooit die van The Witcher en een klein beetje van Kingdom Come: Deliverance in een blender. Coen en zijn vijanden vallen aan vanuit vier verschillende richtingen en kunnen dan ook in elke richting blokkeren en pareren. Een goed getimede druk op de rechter schoudertoets, terwijl je de linker stick in de juist richting duwt, zorgt voor een perfecte deflectie waarna je dikke schade kunt aanrichten. Omdat je vrijwel iedere normale aanval middenin de animatie kunt cancelen voor een block of parry, ontstaat een uiterst responsief en dynamisch vechtsysteem dat lekker voelt van begin tot eind. Het lijkt alsof Rebel Wolves met deze combat de iteratie heeft gemaakt die ze eigenlijk wilden maken van de allereerste Witcher-game. Ook die titel had richtingsgevoelige aanvallen, maar dat kwam totaal niet uit de verf. Hier werkt het, en goed!

Uiteraard hoef je de richtingen niet altijd te gebruiken. Ook een goed getimede schouderknop-input is genoeg voor een succesvolle blokkade, maar pareren kan echt alleen als je volledig overgeeft aan de combat; het is dan ook de meest bevredigende manier van vechten. Je hakt koppen, armen en benen eraf, of scheidt romp van onderlichaam zonder te blikken of blozen. Jij bent een Dawnwalker en je bent bruut als een malle.

Zowel de menselijke als vampierenkant van Coen heeft een scala van skills om te gebruiken. Magie en zwaardvechten zijn ondergebracht in de menselijke kant, waarbij Coen ironisch genoeg zijn eigen bloed gebruikt om vijanden aan te vallen en te praten met de doden. Dat laatste gebeurt op een wijze die je ook kent uit The Witcher 3, waarin Yennefer soortgelijke krachten heeft. Het is een leuke manier van deductie tijdens mysterieuze quests, terwijl je de magie in gevechten gebruikt om vijanden uit elkaar te rukken.

Als vampier heb je juist de keuze om je zwaard weg te laten en volop met je klauwen te vechten. Uiteraard is er allerlei uitrusting die specifieke speelstijlen faciliteren, dus ik maakte snel mijn ultieme vampierenstrijder en beperkte mijn menselijke skills zoveel mogelijk. Ja, in The Blood of Dawnwalker bén je die vampier. Je voelt het, je leeft het en je ademt het.

Onder de streep heb ik echt de tijd van mijn leven met The Blood of Dawnwalker. Het verhaal dompelt me onder in een wereld waar ik nog lang niet klaar mee ben. Een tweede en misschien wel een derde playthrough gaat er komen, want het einde dat ik heb bereikt is bij lange na niet de enige. Ik had nog tien(!!!) dagen over toen ik naar het einde ging, maar er zijn nog zo ontzettend veel dingen om te ontdekken. De Sangora-vallei is een rijkelijk belegde ciabatta die je geld daadwerkelijk waard is. Ik ben nog lang niet klaar.

Dat ik de game alleen kon reviewen in de standaard grafische modus, ook op PS5 Pro, is een andere reden om de game te blijven spelen. Als onderdeel van de komende Day One-patch voegt Rebel Wolves nog een performancemodus toe die 60fps moet gaan halen. Begrijp me niet verkeerd, de 40fps waarop ik heb gereviewd went absoluut en de grafische pracht is indrukwekkend. Omgevingen leven, van de uitgestrekte berggebieden tot de dorpjes en steden. Maar 60fps voelt wel echt als een must, zeker op de Pro.

Het is zuur, maar ik moet mijn grote, heikele punt van deze playthrough aanstippen: de stabiliteit van de review-build. Ik heb met een reeks crashes te maken gehad, waarvan er één zo bizar is dat ik geen voortgang kon maken. Al deze crashes deden zich voor richting het einde van mijn playthrough. Van crashes middenin cutscenes tot degene die zoals gezegd voortgang blokkeerde.

Ik vertelde eerder dat je ook het bloed van andere vampieren kunt drinken, en zonder details te spoilen: dat wilde ik dus zoveel mogelijk doen. Op één specifiek punt, laat in het verhaal, zorgde die keuze voor een crash op exact hetzelfde punt. Ik heb drie pogingen gedaan, maar daarna toch voor een andere keuze gegaan zodat ik zonder problemen verder kon. Het is echt uiterst zuur en ik kan niet anders dan zeggen dat die technische mankementen mijn ervaring in het water hebben doen vallen.

Ik wil echt niet afdoen aan de technische complexiteit van een game als deze, en het werk dat het oplevert voor de makers. De grote bazen zijn in elke mogelijke volgorde te verslaan en dat betekent nogal wat voor programmeurs en codeurs. Maar ik moet ergens een grens trekken, zeker als genoemde problemen niet gesignaleerd staan op de lijst van bugs en glitches waar de ontwikkelaars zich van bewust zijn.

Ik heb de game uiteindelijk niet kunnen uitspelen zoals ik dat wil, en dat is zonde. Doodzonde. Zeker in een rpg die belooft dat ik het verhaal naar mijn hand kan zetten, is een technisch obstakel als deze erg kwalijk. Boos ben ik niet meer, nu rest alleen teleurstelling. Het is te hopen dat ze het met de Day One-patch nog recht kunnen trekken.

The Blood of Dawnwalker is vanaf 3 september verkrijgbaar voor pc, PlayStation 5 en Xbox Series X/S.