Review: Resonance: A Plague Tale Legacy biedt gewoon weer een sterk verhaal

De A Plague Tale-reeks wordt door velen de hemel in geprezen, voornamelijk vanwege de levendige wereld, de sterke personages en het sterke verhaal. Toch zijn er ook genoeg spelers te vinden die wat moeite hadden met de gameplay. De focus in de games met Amicia en Hugo in de hoofdrol ligt voornamelijk op stealth. Prijzenswaardig, want er zijn tegenwoordig nog maar weinig games die dat durven, maar het schrikt ook een hoop spelers af.

In Resonance gooit Asobo de focus op stealth nagenoeg geheel overboord. Sluipen met een fakkel en een katapult in je hand wordt ingeruild voor een combatsysteem, compleet met zwaarden, parries en een grijphaak, en Tomb Raider-achtige omgevingspuzzels. Het is daarmee een ouderwetse lineaire actie-avonturengame.

Vanaf het eerste moment is het zo klaar als een klontje dat Resonance compleet anders is dan zijn voorgangers. Sophia, de piraat die we leerden kennen in Requiem, speelt de hoofdrol. De prequel speelt zich af vijftien jaar voor de ontmoeting tussen Sophia en Amicia in die game. Sophia is onderdeel van een van de meest beruchte smokkelaarsbendes van Venetië en moet daar duidelijk nog haar strepen verdienen.

De smokkelaars reizen onder leiding van Sophia’s vader Alec af naar Minotaur’s Island, op zoek naar een grote schat en antwoorden over visioenen die Sophia heeft sinds ze in een klooster het slachtoffer werd van mysterieuze experimenten. In eerste instantie mag Sophia niet mee naar het eiland. Ze wordt nog niet sterk genoeg geacht en moet het doen met de saaie klusjes. Als de pleuris uitbreekt en ze de sleutel tot het eiland in handen krijgt, maakt ze samen met haar goede vriendin Leni toch de tocht. Zo gaat ze zelf op zoek naar de antwoorden die haar vader nooit wist te vinden.

Zoals gezegd wijkt Resonance qua gameplay en opzet flink af van de eerdere A Plague Tale-games. De meest in het oog springende verandering is daarin het vechtsysteem. Zodra er vijanden in de buurt zijn, gaat Sophia in haar gevechtshouding en ga je met zwaarden het gespuis te lijf. Zeker in een-op-eengevechten doet de aanvalsopzet een beetje denken aan die van de de Hellblade-games. Gelukkig gaat het vechten wel iets dieper.

Je hebt je gewone aanval, je kunt aanvallen blokkeren en pareren, en je hebt een grijphaak waarmee je vijanden naar je toe kunt trekken. Normale aanvallen zijn te pareren, gele aanvallen pareren maakt vijanden direct extreem kwetsbaar en rode aanvallen kun je alleen ontwijken.

De zwaardgevechten voelen, met name door het pareren, bevredigend, maar herhaling ligt al gauw op de loer. Het neermaaien van vijanden wordt snel routinewerk en er is nauwelijks ruimte voor verschillende strategieën. De skilltree waarin je je vergaarde Resonance-punten kunt uitgeven, biedt ook weinig vaardigheden waar de combat echt interessanter door wordt. Ook is het soms lastig om het overzicht te bewaren als je met een grote groep vijanden in gevecht bent.

Net als de gevechten  gaan ook de omgevingspuzzels niet al te diep. Ze zijn vermakelijk, maar laten je brein nooit echt kraken. Je sleept met lenzen om licht op een bepaalde manier te weerkaatsen of gaat op zoek naar symbolen die bij elkaar horen, dat soort werk. Vaak staan de antwoorden al voorgeschreven in een aantekeningenboek en als je er even niet uitkomt, krijg je al gauw de optie om een van je kompanen te laten vertellen wat de bedoeling is.

Het bovenstaande klinkt misschien erg negatief, maar de gameplay zal voor meer spelers interessant zijn dan die van de vorige games en het heeft mij ook geen moment echt gestoord. De mensen die het sluipen uit de vorige games wel waarderen komen ook hier trouwens aan hun trekken. De stealthsegmenten vormen op gameplaygebied zelfs het hoogtepunt. Daar ga ik verder niets over verklappen, want de weerzinwekkende verschrikking waar je je voor moet verstoppen, moet vooral een mysterie blijven. Dat moet je lekker zelf ervaren.

De echte kracht van Resonance zit, zoals we inmiddels van Asobo mogen verwachten, weer in het schrijfwerk. Zo zie je dat deze prequel vooral uitblinkt in waar de vorige twee games al zo sterk in waren. Resonance draait om de personages en hoe zij zich tot elkaar verhouden. Die verhoudingen worden ook nog weleens op de schop gegooid. Dat leidt tot ijzingwekkende confrontaties die keihard binnenkomen.

Soms maken de personages keuzes die in eerste instantie nauwelijks te begrijpen lijken, maar als je diep nadenkt zijn alle keuzes te billijken. Waarom vertrouwt Sophia deze klootzak nog? En waarom is Leni nou ineens boos? Dat soort vragen spoken door je hoofd. Resonance zet je aan het denken en dat is knap.

Uniek zijn de visioenen die Sophia continu heeft. Die worden niet alleen getoond in de vorm van tussenfilmpjes, maar vaak kun je ze zelf besturen. De visioenen spelen zich af in de Minoïsche tijd. Sophia voelt zich namelijk nauw verbonden met een Griekse strijder genaamd Theseus. Zo verbonden zelfs dat ze de gevechten en gebeurtenissen in het verleden ervaart als de hare.

Vaak bieden de visioenen de antwoorden die Sophia in het heden nodig heeft. Wat er in het verleden gebeurde, heeft invloed op de wereld in het heden. Het is wel allemaal behoorlijk lineair, dus verwacht vooral geen Clockwork Revolutions-achtige tijdmechaniek. Wat er in het verleden gebeurde en welke invloed dat heeft op het heden staat vast. Het is vooral een boeiende manier van verhaalvertelling, die stukje bij beetje duidelijker maakt wat je nou precies aan het doen bent op het mysterieuze eiland.

Boeiend is het perfecte woord om deze game te omschrijven. De boel kakt geen moment in. De verhouding tussen verhalende elementen, gevechten en puzzels is nagenoeg perfect, waardoor geen van deze elementen storend wordt. Dat zorgt voor een heerlijk gevarieerd ritme.

In de vijftien uur die het kostte om het verhaal uit te spelen, heb ik me in ieder geval geen seconde verveeld. Verhalende games hebben nog weleens een probleem als het op pacing aankomt, maar Resonance is een schoolvoorbeeld van hoe het wel moet. Bovendien krijg je wat meer te weten over de oorsprong van de ziekte die in de twee voorgaande games centraal staat.

Andere gameplay of niet, Team Asobo schotelt ons gewoon weer een ijzersterk verhaal voor. Dat is waar de studio in uitblinkt, en dat bewijst het met Resonance: A Plague Tale Legacy eens te meer. Dat de gameplay dit keer iets geschikter is voor een grotere doelgroep is niet meer dan mooi meegenomen.

Resonance: A Plague Tale Legacy komt op 27 augustus uit op PlayStation 5, Xbox Series X en S en pc. Voor deze review is de game gespeeld op een PlayStation 5 Pro.