Games die ons doen denken aan het PlayStation 2-tijdperk

Laat ik vooropstellen dat er weinig ‘harde’ criteria zijn waarmee ik bepaal of een game zich voor deze lijst kwalificeert. Om het in Gen Z-termen te duiden: vibes zijn voor de keuzes hieronder leidend, en ik zal dus vooral uitleggen waarom ik vind dat deze games bij de PlayStation 2-sferen aansluiten. Misschien zie jij deze games door een geheel ander paar ogen - sterker nog, dat mag ik hopen. Laat dat nou juist de pracht van deze hobby zijn.

Een paar jaar geleden heb ik een PlayStation 2 op de kop getikt, samen met een stapel games, voor een erg schappelijk prijsje. Daar zijn veel leuke momenten mee beleefd, maar sinds mijn set-up overhoop is gegaan, is er geen plek meer voor de console. Toch geniet ik erg van de games uit deze generatie, dus ben ik maar op zoek gegaan naar een aantal games die een vergelijkbaar gevoel opwekken. Al dan met een modern sausje.

Al sinds het moment dat we van Kena: Bridge of Spirits’ bestaan afweten vliegen de The Legend of Zelda-vergelijkingen om je oren, en terecht. Ontwikkelaar Ember Labs stond voor diens gameontwikkeling-tijdperk vooral bekend om deze briljante Majora’s Mask animatieshortfilm. De cartooneske en kleurrijke stijl sluit inderdaad aan bij de perceptie van een Nintendo-game, maar als je het daadwerkelijk speelt? Dan is de game toch een stuk minder mind-blowing dan wat de knappe koppen in Kyoto de wereld in helpen.

Desalniettemin is Bridge of Spirits wel een erg leuke game, met een paar epische, soms zelfs uitdagende, gevechten en prima puzzels die je oplost met behulp van de Rot - kleine, donzige wezentjes die Kena tijdens haar avontuur assisteren. Alles aan Kena is functioneel, en wordt naar een hoger niveau getrokken door de prachtige wereld en animaties die Ember Labs heeft gecreëerd.

Het is een wereld die tot de verbeelding spreekt, met een makkelijk behapbaar verhaal over Kena die leert wat het zijn van een Spirit Guide zoal inhoudt. Door dat gegeven komt Kena: Bridge of Spirits op deze lijst. Vervolg Kena: Scars of Kosmera komt in 2027 uit, en is zonder twijfel een van mijn meest geanticipeerde releases.

Dé game die dit artikel eigenlijk geïnspireerd heeft is waarschijnlijk niet geheel verrassend. Maar Marvel’s Wolverine voelt in veel opzichten als een game die tientallen jaren geleden uit had kunnen komen - al is dit niet per definitie een minpunt! Persoonlijk heb ik juist veel van de meer simplistische elementen in Insomniacs superheldenproject kunnen genieten. Marvel’s Wolverine is namelijk de beste in wat het doet, en wat het doet is vooral ‘prima’ zijn.

Het gros van de game ben je bezig met het zo hard mogelijk om je heen hakken, en je verplaatsen naar de volgende locatie waar je de levende gehaktmolen uit mag hangen. Zo nu en dan loop je even rond in de Canadese wildernis, drukke straten in Tokio of de rommelige wijken van het fictieve Madripoor, waar hier en daar wat collectibles op te pikken zijn die je wat extra inzicht geven in het verleden van deze Logan, en de optionele uitdagingen zijn, hoewel erg simpel, wel lekker arcade-y.

Anders dan in klassieke PS2-titels word je nooit écht hard uitgedaagd, maar de gestroomlijnde ervaring speelt daarom ook als een soort achtbaanrit. Er kunnen uitgebreide discussies gevoerd worden over wat Marvel’s Wolverine representeert binnen het huidige klimaat van de gamesindustrie - en dat wordt ook absoluut gedaan. Maar de essentie van Insomniac’s game zou waarschijnlijk niet misstaan op de platforms van de zesde consolegeneratie. De PlayStation 2, dus.

In het tegenovergestelde kamp vinden we It Takes Two, de game van Hazelight Studios die zó tot aan de nok gevuld is met unieke ideeën en verschillende gameplayvormen dat er bijna geen pijl op te trekken valt. Als Marvel’s Wolverine een achtbaanrit is, kun je It Takes Two beschrijven als een soort Greatest Hits-compilatie van het gamemedium.

De basis van de game bestaat uit een steengoede platformer, maar je maakt continu ook uitstapjes naar andere genres waaronder een dungeon crawler en soms zelfs een shooter. Voor ieder ‘level’ in de game krijgen hoofdpersonages Cody en May unieke vaardigheden die in tandem gebruikt moeten worden om progressie te boeken. It Takes Two is een geweldige wisselwerking tussen behapbaar en ambitieus zijn.

Oh ja, It Takes Two is dus een co-op-game, waarin je speelt als een koppel dat op het randje van een scheiding staat. Gedurende de game leren zij elkaar weer te begrijpen, wat een goed te begrijpen opzet is om op te bouwen. Hierdoor kun je het spel eigenlijk met iedereen spelen, en net als in die ‘goeie oude tijd’ samen wat uurtjes voor de televisie spenderen.

The Sinking City is een schoolvoorbeeld van een uniek en leuk idee dat tot in de ellende aan toe herhaald wordt, en de game een vrij uniek smoelwerk geeft. Het spel draait om de veteraan-nu-detective Charles Reed, die afreist naar het op water gelegen stadje Innsmouth: waar de bewoners zowel uit mensen als visachtige personen bestaan. Reed is er daarentegen niet voor het verschrikkelijke klimaat: de beste man heeft visioenen van een naderende, bovennatuurlijke ramp en gaat in Innsmouth op zoek naar antwoorden.

De game combineert de bovennatuurlijke, kosmische horror van H.P. Lovecrafts mythologieën met gameplay waar je continu met bewoners aan de praat gaat, details verzamelt uit oude krantenartikelen, en zo informatie vergaart waarmee je - hopelijk - zelf de juiste rode touwtjes aan elkaar kunt knopen.

Zodra deze vorm van gameplay eenmaal klikte heb ik ontzettend van de game genoten, ondanks dat het daadwerkelijke lopen, schieten en klappen van de monsters die je tegenkomt ook in 2019 nog aanvoelde als PS2-achtige gameplay. Het in 2026 uitgekomen vervolg heeft dan ook meer focus gelegd op die horror en survival-elementen, waardoor helaas juist die interessante en unieke onderzoeksmechanieken verloren zijn gegaan.

De Yakuza-franchise van RGG Studios gaat alweer een tijdje mee. De eerste twee games verschenen zelfs op de PlayStation 2, dus eigenlijk zou geen enkele van deze titels in deze lijst misstaan. Het volledig losgeslagen Pirate Yakuza In Hawaii bijvoorbeeld, met zijn raketaangedreven piratenschepen. Of het ietwat meer intrige-gedreven verhaal van de genummerde delen en Yakuza 0, die aangevuld worden door eindeloos veel zij-activiteiten in het fictieve Tokyo. Uiteindelijk houdt iedere game in de reeks echter redelijk hetzelfde idee aan.

Al deze elementen, van het knotsgekke tot het diepgaande en meeslepende, zitten echter ook in Yakuza: Like A Dragon verwerkt. In principe is dit het zevende deel in de reeks, en dat kwam met een aantal veranderingen. Een nieuwe protagonist bijvoorbeeld, maar voornamelijk de wisseling naar een turn-based vechtsysteem valt op. Ik weet dat ik ‘m zelf samenstel, maar er staan te weinig turn-based rpg’s op deze lijst!

Op de PS2 had je klappers als Persona 3, Shin Megami Tensei 3, Dragon Quest 8, Suikoden en Mega Man X Command, dus met Like A Dragon vouw ik fantastische, moderne turn-based combat ineen met de diepte en veelzijdigheid die RGG in hun games verwerkt. Het is een waardevolle evolutie van de Yakuza-formule.

Games moeten almaar groter, uitgebreider en alomvattender worden. Zelfs racespellen ontkomen hier niet aan: de Forza Horizon en Need for Speed worden al jaren gekenmerkt door open werelden vol activiteiten, en zelfs Nintendo doet eraan mee met Mario Kart World.

Vergeleken met veel racegames op de markt, is Gran Turismo 7 een van de meest accurate ervaringen die je dezer dagen kunt krijgen. Niet alleen het daadwerkelijke rondscheurenop een circuit staat namelijk centraal: het verkrijgen en pimpen van je wagens speelt ook een rol. Nu is deze game uiteraard gedetailleerd tot op een niveau waar je waarschijnlijk zo’n twintig PS2’s voor nodig hebt, dus het ‘tot de verbeelding spreken’ dat ik eerder heb genoemd is wat minder aanwezig. De game kwam op release ook nogal onder vuur te liggen door de vele microtransacties, wat natuurlijk heel erg niet-PS2 is.

Op het technische vlak is Gran Turismo 7 uitermate indrukwekkend, en dat is dan ook waarom ik deze release, in al zijn pracht en praal, toch tot deze lijst toereken: dat gevoel van nieuwe mogelijkheden op een console. Racegames waren immers vroeger hét genre om je nieuwe console mee te tonen.

Een 3D-fighter als Sparking Zero op deze lijst zetten is eigenlijk ook een vorm van valsspelen, want zo erg zijn deze games door de jaren heen niet veranderd. Daardoor is de geest van de Dragon Ball: Budokai Tenkaichi-games echter wel nog net zo sterk als 26 jaar geleden.

Er valt in essentie ook weinig te verpesten aan een concept dat praktisch draait om de rule of cool. En twee extreem krachtige figuren die elkaar in een verlaten woestenij te lijf gaan, waarbij vlammen van ze af spatten en de meest over-de-top animaties worden afgespeeld, zijn praktisch de definitie van ‘cool’. Sparking Zero is in alles behalve naam de ‘nieuwe’ Budokai Tenkaichi.

Wat het PS2-vibe-gehalte van deze game daarbij nog wat opkrikt is de ‘verhalende’ modus van het spel. Er zijn verschillende scenario’s uit de Dragon Ball Z- en Dragon Ball Super-anime zelf te spelen, vanuit de perspectieven van verschillende personages. Op de PlayStation 2 hadden we tal van dit soort licentiegames.

Een leuke toevoeging hieraan is dat je ook keuzes kunt maken, waardoor de bestaande scenario’s mogelijk anders verlopen. Dat doet mij denken aan de tie-in-game van Star Wars Episode 3: Revenge of the Sith, die in 2005 uitkwam op de PlayStation 2. Je speelt daarin in principe het verhaal van de film door, maar kunt aan het einde ook als Anakin Skywalker het gevecht tegen Obi-Wan Kenobi winnen, waardoor je een alternatief einde van het verhaal te zien krijgt.

We hebben Ratchet and Clank: Rift Apart, maar we snakken eigenlijk naar meer van de kleurrijke platformiconen die in de vroegere consolegeneraties zo prominent aanwezig waren. Jak and Daxter en Sly Cooper bijvoorbeeld. Gelukkig maakt Spyro the Dragon in 2027 zijn terugkeer, maar laat Psychonauts 2 van Double Fine ook zeker niet aan je voorbij gaan. Als je de eerder genoemde platformers een warm hart toedraagt, is dit er één om te proberen.

Je speelt als de tienjarige Razputin - ook wel Raz - Aquato, die over een speciale gave beschikt. Hij kan in het hoofd van andere mensen springen, en dus rondlopen, springen en knokken in het bewustzijn van anderen. Daarmee wordt Psychonauts ook een game die iets meer serieuze thematiek aanhaalt dan de eerder genoemde kleurrijke platformers. Raz bezoekt bijvoorbeeld het bewustzijn van iemand met alcoholisme, en wijzen de verschillende vijanden ook op ideeën uit de psychologie. De Enabler bijvoorbeeld, geeft andere vijanden meer levens en sterkere aanvallen.

Op het gebied van schaal is Psychonauts 2 een ambitieuze platformer, al is een veel voorkomende klacht ook dat bijvoorbeeld de combat - en daarbij dus de baasgevechten - niet zo soepel spelen. ‘Gedateerd’, is een woord dat vaak rondgaat, maar voor een plekje op deze lijst, is dat bijna meer een pluspunt. Ook Psychonauts 2 is een intrigerende evolutie van games uit de PS2-era, waar dat tijdperk wel nog voelt als de kern van de ervaring.