Gespeeld: Marvel’s Wolverine doet geen concessies

Ondanks de ‘lievere’ aanpak voor Marvel’s Spider-Man 2 doet Marvel’s Wolverine namelijk nul concessies. Dat is niet alleen prettig wat betreft de thema’s van het meer volwassen verhaal - over mutantengenocide en een jong Team X - maar ook voor de gameplay. Marvel’s Wolverine is bruut in de breedste zin van het woord: zonder enige twijfel gebruikt Logan z’n klauwen om ledematen af te hakken, hoofden te spietsen en lichamen rond te slingeren – gevolgd door liters bloed.

Wat betreft gevechten kan Wolverine zich dan ook scharen onder games als God of War, een beestachtige verkenning van wat je kunt doen met ademantium klauwen, een flinke dosis agressie en een helingsfactor waardoor kogels en zwaardsteken eigenlijk niet zo’n probleem zijn. De besturing is net als in Spider-Man bovendien erg intuïtief: ontwijken, springen en aanvallen gaan naadloos in elkaar over, vaak ingeluid door een aanvalssprong. Met een toegewijde knop duik je daarbij op vijandige Weaver-soldaten of Hand-ninja’s, om na een paar doodsteken weer naar het volgende slachtoffer te bewegen. Het voelt zo bevredigend dat je je als speler bijna schuldig voelt.

Er zitten wel duidelijke limieten aan Logans helingsfactor. Een of twee vijanden kan Logan zonder zorgen te lijf gaan, maar al snel ben je omringd door verschillende troepen die hun beurt niet afwachten. Er zijn Reavers met een schild die je omver moet trappen, schutters waarvan je de kogels moet ontwijken en zwaarddragers die je meermaals moet pareren om ze te stunnen. Vang je te veel klappen op, ga je niet uit de weg of weiger je eerst manschappen sluipend uit te schakelen, dan krijgt Logan het al snel moeilijk.

Een relatief pittig eindbaasgevecht tegen een Sentinel-prototype bewijst dat je die middelen daadwerkelijk moet inzetten om te overleven, en soms zelfs beroep moet doen op een laatste redmiddel. Tijdens het vechten bouw je namelijk rage op, waarbij de oude Logan naar boven komt en je aanvallen nog bruter worden. Deze rage kun je inwisselen voor een soort last resort. Er is dan nog weinig vlees op Logans metalen skelet over, maar met één flinke aanzet heelt hij zijn lichaam volledig. Zie het als een extra levensbalk als beloning voor een agressieve speelstijl.

Ook visueel worden Logans verwondingen behoorlijk expliciet in beeld gebracht, en subtiel weer geheeld waarna er enkel kleerscheuren overblijven. Het past bij de filmische en meer lineaire aanpak die Insomniac voor de game kiest, die zoals gezegd doet denken aan de flow van bijvoorbeeld Uncharted 4 of 007: First Light. Het is het type blockbustergame waar je een beetje van moet houden, zeker als je de open spelwereld van Marvel’s Spider-Man gewend bent. Dit is grotendeels een ouderwetse achtbaanrit met tal van locaties en verschillende open omgevingen, bijna een speelbare Marvel-film in structuur een presentatie.

Dat betekent een actievolle opening waarin Wolverine en compagnon Sabretooth vanuit een helikopter op een eiland landen om luchtafweer uit te schakelen, maar ook kenmerkende rustmomenten in een bar om je metgezellen beter te leren kennen. Logan, Sabretooth, Mystique en Jean Grey vormen duidelijk een uit nood geboren team, met ieder zo z’n eigen moralen. Al vroeg in de game graaf je door de lichamen van door Boliver Strask vermoordde mutanten, waar iedereen in de groep zo z’n eigen ideeën over heeft.

De grote vraag is vooral hoe complex dit Wolverine-verhaal wordt. Z’n geheugenverlies en ‘beestachtige’ zitten Logan duidelijk dwars, zo blijkt uit verschillende dialogen met z’n teamleden. Hoelang leeft hij al en wat heeft hij op z’n kerfstok? Is bruut geweld tegen de mens, die vooral bang is dat de mutant het dominante ras wordt op aarde, wel de oplossing? Het zijn zeer bekende aspecten van een Wolverine-verhaal, maar hopelijk weet Insomniac er een interessante draai aan te geven.

Datzelfde geldt ook een beetje voor Logan als personage, die in de demo mede vanwege een tijdssprong een behoorlijk uiteenlopend karakter lijkt te hebben. We zien hem als Hugh Jackman-achtige brombeer met pure razernij, maar ook als een opvallend charismatische natuurlijke leider van het team – misschien wel iets te charismatisch. Hoe hij zich ontwikkelt en of die ontwikkeling terecht is, zal de uiteindelijke game uitwijzen.

Uiteindelijk getuigt Marvel’s Wolverine van de kwaliteit die je inmiddels verwacht van Insomniac Games: een blockbustergame waar je ogenschijnlijk doorheen vliegt. Het is misschien niet een opleving van het superheldengenre zoals Marvel’s Spider-Man dat destijds was, niet de volgende Batman Arkham Asylum, maar wel een project dat de held ontzettend goed lijkt te snappen.

Marvel’s Wolverine verschijnt op 15 september voor PlayStation 5.