Review: Warhorse haalt Kingdom Come: Deliverance uit de Middeleeuwen

Ik zeg je eerlijk: een paar weken terug wilde ik deze gratis update een krappe voldoende geven. Als relatief nieuwe speler van de eerste Kingdom Come (ik speelde hem in 2024 pas voor het eerst uit) had ik mijn savefile klaarstaan om deze nieuwe update in de post-story te beleven. Het lot besloot anders: de functie om je savebestand over te zetten werkte niet. Dus moest ik toch helemaal opnieuw beginnen. Erg zuur, maar uiteindelijk bleek het een soort blessing in disguise. Daarover later meer.

Ik kan het verhaal en het tempo van de eerste Kingdom Come: Deliverance (KCD) inmiddels wel dromen: boerenpummel Henry verlaat zijn thuisplek Skalitz na een vreselijke slachtpartij die daar plaatsvindt, waarna hij een queeste door middeleeuws Oost-Europa maakt en zijn ware afkomst ontdekt. Dat doet hij flaterend, zuipend, boerend, kletsend en bovenal bloedend, want van zwaardvechten heeft hij nauwelijks kaas gegeten en eloquent is hij als peasant allerminst. Al doende leert men, is de filosofie van het leven én van Warhorse, dus de speler leert als Henry al zijn skills door het gewoon te doen.

Dat fundament staat als een huis (met al zijn Eurojank-glorie, dat blijft allemaal onveranderd), maar het is de verpakking van het geheel dat mij doet juichen. Het vechtsysteem, in dit deel nog uitgewerkt met aanvallen in alle mogelijke richtingen, werkt met deze current-gen-update een stuk lekkerder door de soepele framerate. Daardoor voelt de besturing ook een stuk responsiever en heb ik het gevoel dat vechten net wat makkelijker gaat dan voorheen. Ik vind nog steeds dat de combat zowat in elkaar dondert als je in je uppie tegenover een groep tegenstanders staat, maar de kansen op overleven lijken wel degelijk groter; het speelt simpelweg lekkerder.

Hoewel het nog steeds erg leuk is om Henry’s eerste stappen door de Middeleeuwen al stommelend te herbeleven, was mijn plezier het grootst toen ik vorige week ein-de-lijk mijn post-game savefile in kon laden. Hulde hier voor Warhorse en Plaion, die hard gewerkt hebben om het probleem te verhelpen. Onder de streep is het kinderlijk eenvoudig om je bestanden over te zetten van PlayStation 4 naar PlayStation 5, het gebeurt in een handomdraai. Een ander bijkomend voordeel is dat ik in de tussentijd een PS5 Pro heb gehaald, want dat merk je. Vooral de framerate profiteert.

Beide versies brengen upscaled 4k-resolutie (om precies te zijn 1440p), maar vooral de Pro haalt consistent de 60fps. Waar het basismodel nog lichtjes worstelt met het uitspugen van beelden met die framerate, vertoont de game op de Pro geen zichtbare dips. Het is een volledig soepele spelervaring en dat is precies wat de eerste KCD nodig heeft. Blessing in disguise, daar heb je hem weer. Ondanks de beperkte leeftijd van slechts acht jaar is deze herziening van Warhorse meer dan op zijn plaats.

Door alle tekortkomingen in de gameplay zouden juist de performance op slechts 30fps en de lagere resolutie reden zijn om nieuwe spelers te adviseren om lekker een Let’s Play te kijken alvorens het vervolg ter hand te nemen. Nu Warhorse er nog eens met het penseel overheen is gegaan, durf ik dit deel van harte aan te bevelen. Meer dan ooit wordt nu duidelijk wat voor ruwe diamant ze destijds in Tsjechië gebouwd hebben. Het origineel was een soort proof of concept, vorig jaar uitgebouwd en verfijnd tot het GOTY-waardige vervolg waar ik maar geen genoeg van kreeg. Wil je die evolutie zelf ervaren, dan is dit hét moment om ermee te beginnen.

De current-gen upgrade van Kingdom Come: Deliverance is nu beschikbaar voor PlayStation 5 en Xbox Series X en S. Voor deze review is de game gespeeld op een PlayStation 5 Pro.