Het Oordeel
De Pluspunten
- Sterke en harde campagne
- Uitstekende gunplay
- Geslaagde terugkeer van DMZ
- Veelzijdige multiplayer
De Minpunten
- Weinig memorabele multiplayermaps
- Technische ergernissen in multiplayer
Modern Warfare 4 laat zien dat Call of Duty nog altijd genoeg in huis heeft. De campagne weet te verrassen en DMZ maakt een geslaagde terugkeer. De multiplayer speelt als vanouds erg lekker, maar mist buiten enkele leuke toevoegingen echte uitschieters. Infinity Ward levert in ieder geval een game af waar je je urenlang zoet mee kunt houden.
Productprijzen
Prijzen worden geladen...
Het eerste deel gemist? Lees dan hier wat we vonden van de singleplayer en DMZ-mode.
Een goede campagne is mooi meegenomen, maar voor veel Call of Duty-spelers begint het echte werk pas in de multiplayer. Dat de gunplay indruk maakte in de campagne is inmiddels geen geheim meer, maar in de multiplayer komen ook zaken als beweging, balans tussen de wapens en de verschillende maps en gamemodi om de hoek kijken.
Een compleet pakket
Ook in de multiplayer probeert Infinity Ward met Modern Warfare 4 de nodige vernieuwingen door te voeren. Met spelmodi als Inflation, Hijack en Combat Outpost is er genoeg afwisseling, maar vooral Collateral weet indruk te maken. Deze variant op Search & Destroy voegt een aankoopsysteem toe dat sterk doet denken aan Counter-Strike. Je begint met een pistool en een beperkt budget, waarna je tussen de rondes betere wapens en uitrusting kunt aanschaffen. Voor liefhebbers van Search & Destroy is dit een toevoeging die de vertrouwde spelmodus net wat meer tactische diepgang geeft.
Ook Gunfight 10v10 is een geslaagde toevoeging. De grotere teams zorgen voor meer actie en maken de gevechten lekker chaotisch. Vooral de speciale map Kill Block maakt deze spelmodus interessant. Kill Block bestaat uit drie afzonderlijke delen die samen één speelveld vormen. Na iedere twee rondes worden deze onderdelen opnieuw gecombineerd, waardoor de indeling van het speelveld verandert. Een vertrouwde doorgang kan ineens verdwenen zijn, terwijl er ergens anders juist een nieuwe route ontstaat. Daardoor moet je steeds opnieuw bepalen hoe je de tegenstander aanpakt, in plaats van blindelings op dezelfde tactiek te vertrouwen. Als fanatieke speler van Gunfight is dit een toevoeging die ik met open armen ontvang.
Terug naar de basis
De gamemodi kunnen nog zo goed zijn, maar als de gunplay teleurstelt, is er weinig reden om lang te blijven hangen. Gelukkig zit het met de gunplay nog steeds erg goed, net zoals in de singleplayer. Wat daarbij opvalt, is het ontbreken van ‘omnimovement’ uit de voorgaande delen. Als liefhebber van de klassieke Call of Duty-games is dat eigenlijk helemaal geen gemis. Dat zal natuurlijk per speler verschillen, maar het is prettig dat niet iedere tegenstander bunnyhoppend door de map vliegt. Natuurlijk kun je nog steeds sliden en springen, maar de bewegingen voelen een tikkeltje trager en natuurlijker aan.
Toch verloopt niet ieder vuurgevecht even soepel. Vooral de schade die wapens aanrichten voelt soms inconsistent aan. De ene keer ligt een tegenstander na een paar treffers op de grond, terwijl het op een ander moment lijkt alsof je een half magazijn nodig hebt. Ook de spawnpunten laten regelmatig te wensen over. Het is me meermaals overkomen dat ik binnen de kortste keren drie keer achter elkaar sneuvelde, omdat ik met m’n snufferd vlak voor een vijand spawnde. Het zijn de klassieke fouten die in veel Call of Duty-delen voorkomen, maar het werd de hoogste tijd dat dit aangepakt ging worden. Dit gebeurt dan vaak ook wel door middel van verschillende patches, maar op het moment van schrijven zijn dit echt de grootste boosdoeners.
Geen blijvende indruk
Waar Kill Block met zijn veranderende indeling voor een aangename verrassing zorgt, weten de reguliere multiplayermaps minder indruk te maken. Ze zijn over het algemeen prima speelbaar en bieden genoeg mogelijkheden voor verschillende speelstijlen en wapens, maar missen iets waardoor ze echt blijven hangen. De enige map die een beetje opvalt, is Transit 213. Deze compacte, chaotische map doet sterk denken aan Shipment, maar is net wat groter.
Dat is jammer, want ondanks het complete multiplayerpakket blijven de maps een van de belangrijkste onderdelen van Call of Duty. Je speelt ze immers keer op keer, waardoor een creatieve en goed doordachte indeling het verschil kan maken tussen een aardig potje en een map waar je telkens naar uitkijkt. Modern Warfare 4 biedt voldoende afwisseling in de spelmodi, maar de reguliere maps missen net dat beetje karakter om de multiplayer echt naar een hoger niveau te tillen.
Een sterk totaalplaatje
Hoewel de multiplayer weinig echte uitschieters kent, steekt het geheel gewoon goed in elkaar. Dat is eigenlijk al jaren het geval bij Call of Duty. Niet ieder deel weet met zijn maps en spelmodi te verrassen, maar de actie en gunplay blijven voor veel spelers de belangrijkste reden om terug te keren naar de franchise. Ook in Modern Warfare 4 vormt de multiplayer een belangrijk onderdeel van het totaalpakket. De basis staat als een huis en ondanks de genoemde minpunten is er genoeg aanwezig om je uren mee te vermaken.
Maar Modern Warfare 4 heeft natuurlijk meer te bieden dan alleen de multiplayer. Zoals in het eerste deel van deze review al uitgebreid aan bod kwam, weet vooral de campagne positief te verrassen. Na het teleurstellende Modern Warfare 3 biedt dit vervolg weer een boeiend verhaal, indrukwekkende missies en uitstekende gunplay. Ook de terugkeer van DMZ is geslaagd, mede dankzij de Forward Operating Base, die het verzamelen van buit meer betekenis geeft. Niet iedere nieuwe gameplaymechaniek werkt even goed, maar zowel de campagne als DMZ leveren een belangrijke bijdrage aan het sterke totaalpakket.
Call of Duty: Modern Warfare 4 is beschikbaar op pc, PlayStation 5, Xbox Series X|S en Nintendo Switch 2.
