Review: Control Resonant buigt (en breekt) je brein

Jesse, degene die een uitbraak van de bovennatuurlijke kracht had moeten voorkomen, is dus vertrokken en geeft het stokje min of meer door aan haar broer Dylan. Ook hij bezit bovennatuurlijke krachten en heeft een getergd verleden, wat direct de emotionele basis van het verhaal vormt. Wegens Dylans rol in het originele spel, is er veel frictie tussen hem en alle FBC-medewerkers. Maar nood breekt wet en de vijand van mijn vijand is mijn vriend, dus moet de FBC wel samenwerken met Dylan om uit te vinden waarom de wetten van de natuur in New York compleet het raam zijn uitgegooid.

Dat heeft een aantal grote implicaties voor de gameplay van Control resontant, want Jesse’s multifunctionele pistool maakt plaats voor een andersortig ‘dienstwapen’: een paranormale stok die allerlei vormen kan aannemen. Dat maakt Control Resonant een third-person character actiongame, en dat is even wennen. Remedy staat immers garant voor unieke ervaringen, maar eigenlijk is Resonants combat zelf zo doorsnee als een sneetje brood. Je hebt snelle aanvallen, heavy attacks en een handjevol skills die alles aan elkaar binden. Het werkt prima, maar het is niet bijzonder of zo strak als in een actiegame als Devil May Cry 5. Het is nieuw terrein voor de Finse studio, en dat voel je.

Dat Dylans wapen, de Aberrant, allerlei vormen aanneemt, biedt opties. Zo kies je aanvankelijk tussen een zeis, twee dolken of een hakmes als je normale aanval. Middels tal van vaardigheden kun je die steeds meer aankleden. Hetzelfde geldt voor je zware aanval en finishing move. Het systeem werkt prima en is ontworpen om te wisselen tussen verschillende builds, maar in de praktijk doe je dat weinig. Wanneer je een opzet hebt die je lekker vindt, blijf je daarop terugvallen. Want als het werkt, waarom zou je het aanpassen? Nou, omdat het vechten best repetitief wordt na tientallen uren monsters in de pan hakken. Het maakt de gevechten in Resonant meer een noodzakelijk kwaad dan een essentieel onderdeel van de ervaring.

Gelukkig weet Remedy de spelwereld om het vechtsysteem heen zo uniek en interessant te maken, dat het vechten nooit écht saai wordt. In het getergde Manhattan zet The Patterning, één van de nieuwe Altered World Events, alles letterlijk en figuurlijk op z’n kop. Een doorsnee straat vouwt ineens 90 graden recht omhoog, inclusief bussen, auto’s en gebouwen. Iedere omgeving blijft hierdoor prikkelen, vooral richting de tweede helft van dit pakweg 35 uur durende avontuur. Remedy bouwt de gekkigheid gestaag op, wat voor schitterende plaatjes zorgt waarvoor je de controller soms gewoon even weg wil leggen om te staren naar de hypnotiserende omgevingen.

Door die spelwereld manoeuvreren is ook een constant genot, vooral omdat Dylan in de eerste 20 uur nieuwe krachten moet verzamelen om deze ‘4D-spelwereld’ naar z’n hand te zetten – vergelijkbaar met een game als Metroid of Hollow Knight. Contante double jumps, dashes, maar ook de zwaartekracht beinvloeden geven bewegen door de spelwereld een extra dimensie. Wanneer je ineens van het ene flatgebouw naar de andere schiet of ineens op een plafond loopt om daar door te vechten met The Hiss, voel je je oppermachtig. Zonder dat je zelf weet wat boven of onder ook alweer was.

Dat duizelingwekkende gevoel geeft het verhaal je niet per se. Dylans reis door Manhattan wordt getekend door karakterontwikkeling, zowel voor hemzelf als de kleurrijke cast die hem bij staat. De FBC en zijn agenten zien Dylan na zeven jaar carantaine in The Oldest House nog altijd als het kwaadaardige experiment dat The Hiss binnenliet en daarmee talloze FBC-agenten vermoordde.

Waar de spelwereld heel groot en uitgestrekt wordt, is het verhaal intiem en vol persoonlijke groei, ondanks dat Dylan nooit de charme en cool-factor van zijn zus heeft. Gelukkig is dat niet erg. Dat je nooit volledig kunt doorgronden wat er om de hoek op je staat te wachten, is precies wat Control Resonant zo memorabel maakt. Wanneer je net aan de Inception-achtige omgevingen went, schotelt de Finse studio je ineens een duistere en bloedrode hemel voor die je zo als schilderij kunt ophangen.

Zijn er meer gekkigheden? Een muzikale onderbreking, zoals in Alan Wake 2 bijvoorbeeld? Misschien. Hoe Remedy speelt met het medium videogames, is ongevenaard en wil ik niet voor je spoilen.

Dat geldt overigens niet voor de technische mankementen die het spel op de PlayStation 5 Pro liet zien. Eén van Remedy’s bekende kwaaltjes is weer volop aanwezig: artefacting. Soms vult het je beeld met hele gordijnen van kleine glinsterende flitsen, waarna het draaien van de camera het probleem oplost. Ook heeft de game af en toe last van vreemde framedips, die je oplost door de game opnieuw op te starten.

Gelukkig is het nooit genoeg om de ervaring te verpesten, maar Control Resonant kan dus nog wel wat oppoetswerk gebruiken. Remedy is daar ook nog volop mee bezig, want sinds releasedag is al een update verschenen die de moeilijkheidsgraad van de eerste uren beter balanceert.

Al met al is Control Resonant een gewaagd vervolg dat uitstekend uit de verf komt. Remedy weet de scepsis over de grote open wereld, de nieuwe hoofdpersoon en diens manier van vechten uit te wissen dankzij een geheel unieke spelervaring. En dat is knap als de basis een vrij doorsnee third-person actiegame met een open wereld is.

Gevechten in 4D, memorabele zijmissies en het vermogen om je te verrassen; Control Resonant heeft het allemaal. En dat allemaal in een spelwereld die zo gedetailleerd en geweldig is ontworpen. Het spel heeft misschien wat gebreken, maar Remedy bewijst nog maar eens dat het één van de beste ontwikkelaars van de 21e eeuw is.

Control Resonant is nu speelbaar op PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc.