Review: Assassin's Creed Black Flag Resynced vaart op de kracht van het origineel

Voor wie Black Flag nooit heeft gespeeld: je kruipt in de huid van Edward Kenway, een piraat die vooral uit is op rijkdom, maar onderweg steeds verder verstrikt raakt in het eeuwenoude conflict tussen de Assassins en de Templars. Dat avontuur speelt zich af in een open Caraïbische spelwereld waarin je vrij over zee vaart, vijandelijke schepen entert, forten verovert en jouw schip langzaam uitbouwt tot het gevaarlijkste schip van de zee. Juist die combinatie van een piratenfantasie en de klassieke Assassin's Creed-formule maakte Black Flag in 2013 zo bijzonder.

Het eerste wat opvalt zodra je voor het eerste de Caraïben betreedt, is hoe absurd mooi deze remake eruitziet. Deze wereld was dertien jaar geleden al indrukwekkend, maar voelt nu als een compleet nieuwe vakantiebestemming. Zonlicht breekt door de wolken, het water oogt levensecht en dichtbegroeide jungles voelen zowel beknellend als exotisch. Regelmatig betrapte ik mezelf erop dat ik een missie even liet voor wat het was om simpelweg van de omgeving te genieten.

Misschien nog wel indrukwekkender is hoeveel aandacht Ubisoft aan de details heeft besteed. Havens voelen voller dan ooit, NPC's zijn veel gevarieerder en overal om je heen leeft de wereld. Vogels vliegen over de kustlijn, dieren struinen door de jungle en op de pleinen in steden wordt de ene na de andere piraat veroordeeld. Het zijn precies dat soort kleine verbeteringen die ervoor zorgen dat de steden niet aanvoelen als een verzameling missielocaties, maar als een plek waar je uren kunt ronddwalen. Alsof de bestaande wereld nog niet genoeg afleiding bood, zorgen nieuwe grotten, plantages en andere locaties ervoor dat je nóg makkelijker van je route afdwaalt.

Misschien was dat wel mijn grootste valkuil tijdens het spelen. Ik voer de haven van Havana of Nassau uit met het idee om snel een hoofdmissie af te ronden, maar ruim een uur later was ik nog steeds onderweg. Een fort hier, vijandige schepen daar, en vervolgens nog een klein eilandje dat om aandacht vroeg. Doordat je nu zonder laadschermen havens in- en uitvaart, is fast travel eigenlijk nooit meer nodig. De spelwereld nodigt voortdurend uit om van je route af te wijken, en juist dat maakt Black Flag nog altijd zo ontzettend leuk om te spelen.

Ook de gameplay heeft een flinke opfrisbeurt gekregen. Ubisoft heeft ervoor gekozen om niet alles om te gooien, maar juist het beste van twee Assassin's Creed-generaties samen te brengen. Het herkenbare countersysteem uit het origineel is gebleven, maar wordt aangevuld met gameplaymechanieken uit de nieuwere rpg-delen. Parries vragen meer timing, vijanden dwingen je beter na te denken en voor te bereiden, waardoor gevechten minder automatisch voelen. Dit is precies de middenweg waar de franchise al jaren naar op zoek is.

Ook is er een nieuw arsenaal aan moves en wapens. Zo heb je nu een grijphaak, schiet je makkelijker en sneller met je pistolen, en kun je vijanden naar de grond werken met een goed uitgevoerde beenveeg. Het zijn allemaal elementen die de combat niet alleen uitdagender, maar ook een stuk gevarieerder maken. Hoewel sommige fans het afwachtende countersysteem van het origineel prefereren, vind ik dit een goede mix.

Ook stealth profiteert van veranderingen. De beruchte eavesdrop-missies behoren eindelijk tot het verleden, in ieder geval in de vorm zoals we ze kennen. Word je ontdekt, dan betekent dat niet langer automatisch dat je de volledige missie opnieuw moet spelen. Zo moest ik een Spaanse officier volgen, maar werd ik ontdekt. We kwamen in een gevecht en toen ik hem aan mijn zwaard geregen had, vond ik een brief met de locatie waar ik mijn missie kon vervolgen. Mocht het me wel zijn gelukt om ongezien te blijven, dan had ik hem moeten volgen naar zijn schip, en had ik hem met een schip achtervolgd naar de volgende bestemming. Ook heb je nu de mogelijkheid om je gehurkt door de wereld te banen, wat voor veel meer stealth-mogelijkheden zorgt. Zo word je dus minder snel gepakt en kun je vijanden gemakkelijker geruisloos uitschakelen.

Ook op zee is er meer te doen. Je kan de Jackdaw uitrusten met extra upgrades, waardoor het nog aantrekkelijker wordt om schepen te enteren, materialen verzamelen en zijactiviteiten oppakken. Vrijwel alles wat je doet draagt bij aan een sterker schip en betere loot, waardoor de gameplayloop nog verslavender wordt. Alsof ik nog niet genoeg tijd kwijt was met alles wat in Resynced te doen is.

Niet iedere verandering pakt echter even goed uit. Zo is het free-runnen duidelijk aangepast aan de modernere Assassin's Creed-games. Edward klimt sneller, springt grotere afstanden en beweegt soepeler door de omgeving. Dat maakt de game zonder twijfel toegankelijker, maar ik mis juist het tragere, zwaardere gevoel van het origineel. Soms schiet Edward in één beweging drie meter de lucht in of springt hij moeiteloos van dak naar dak. Het oogt spectaculair, maar ook minder geloofwaardig. Juist dat realistische tempo vond ik altijd één van de sterkere kanten van de oudere Assassin's Creed-games. Zo moest je vroeger echt zelf uitvogelen hoe je torens het beste kon beklimmen, maar heb je jezelf in Resynced binnen vijf seconden een kerk op gehesen.

Ook de gameplay is niet helemaal vrij van technische schoonheidsfoutjes. Tijdens grotere gevechten werd ik regelmatig geraakt door vijanden die zich buiten mijn gezichtsveld bevonden, waardoor reageren soms onmogelijk voelde. Daarnaast laten animaties af en toe steekjes vallen. Personages bewegen houterig, en wapens en vijanden verdwijnen door muren. Het zijn geen grote problemen, maar juist omdat de rest van de remake zo gepolijst aanvoelt, springen ze extra in het oog.

Tijdens een gevecht vocht ik op een gegeven moment met twee zwaarden toen een finish-animatie werd geactiveerd. Zonder enige overgang verdwenen de zwaarden uit Edwards handen, voerde hij de executie uit met zijn hidden blades en verschenen de zwaarden daarna weer alsof er niets gebeurd was. Dat soort kleine details halen je toch even uit de ervaring.

De besturing is niet het enige waar Ubisoft aan heeft gesleuteld. De remake breidt de Caraïben uit met nieuwe missies, personages en dialogen die de wereld verder moeten verrijken. Het verhaal van Edward krijgt extra aandacht met nieuwe flashbacks die zijn verleden en relaties verder uitdiepen, en extra missies die eigenlijk dienen als een soort dlc. Het zijn precies de toevoegingen die je van een remake mag verwachten. Ze geven de wereld meer kleur, maar zijn uiteindelijk niet ingrijpend genoeg om het oorspronkelijke avontuur te verrijken.

De nieuwe quartermasters zijn daar een goed voorbeeld van. Deze drie officieren – Lucy Baldwin, The Padre en Deadman Smith – speel je vrij via nieuwe verhaalmissies, waarna je ze kunt toevoegen aan de bemanning van de Jackdaw. Ieder brengt een eigen achtergrondverhaal en unieke vaardigheid mee die kleine voordelen biedt voor je schip. Zo kun je de Jackdaw op subtiele manieren verder versterken. Denk aan sterkere kanonnen of een bepantserde romp. Voor de gameplay maken ze uiteindelijk geen aanzienlijk verschil, en de missies om deze quartermasters vrij te spelen zijn helaas ook niet zo memorabel.

Helaas valt Black Flag Resynced hier soms in dezelfde valkuil als de recente voorgangers. Bij sommige stukken nieuwe content merk je vrijwel direct het contrast met het origineel. Gesprekken missen de natuurlijke flow van het originele script en de (gezicht)animaties vallen terug op de stijve stijl die Ubisoft de afgelopen jaren vaker heeft gebruikt. De voice-acting is vaak ondermaats vanwege matig acteerwerk en lompe teksten, personages kijken elkaar soms levenloos aan, emoties komen lang niet altijd overtuigend over en animaties zijn zo stijf als een hark. Het voelt alsof de kwaliteit van de remake daar ineens een flinke stap terugzet.

Gelukkig heeft Ubisoft wel afscheid genomen van de first-person-secties bij Abstergo. In plaats van door een kantoor te wandelen, wordt die tijd nu gebruikt om Edward en de Caraïben verder uit te bouwen. Daarnaast introduceren de ontwikkelaars acht optionele Rifts die je na het uitspelen van het verhaal vrijspeelt. Deze korte 'what if'-missies spelen zich af in alternatieve versies van de historische wereld en sluiten veel beter aan bij de piratenfantasie dan de oude Abstergo-secties ooit deden. Die heb ik eerlijk gezegd geen seconde gemist.

Hoe langer ik speelde, hoe duidelijker één ding werd. Black Flag Resynced is op zijn sterkst wanneer Ubisoft vertrouwt op het origineel. De wereld is mooier dan ooit, de gameplay voelt moderner en vrijwel alle quality-of-life-verbeteringen maken dit zonder twijfel de beste manier om Black Flag te beleven.

Maar de remake laat tegelijkertijd zien hoe moeilijk het is om een klassieker te verbeteren. De nieuwe content is welkom, maar voelt zelden als een stap vooruit en haalt niet hetzelfde niveau als de game uit 2013. Dat betekent niet dat Black Flag Resynced tegenvalt. Integendeel: ik heb me tientallen uren uitstekend vermaakt en zie mezelf zonder moeite nog een paar keer terugkeren naar de Caraïben.

Alleen bleef die vraag uit de intro van deze tekst steeds door mijn hoofd spelen. Heeft Ubisoft Black Flag beter gemaakt? Op sommige vlakken absoluut. De wereld is indrukwekkender dan ooit, de gameplay kent meer variatie en vrijwel alle quality-of-life-verbeteringen maken Black Flag prettiger om opnieuw te spelen. Maar juist de onderdelen waarmee Ubisoft de remake een eigen gezicht probeert te geven, voelen minder sterk dan het materiaal uit 2013. Misschien zegt dat uiteindelijk wel alles over deze remake. Niet dat Black Flag verouderd was, maar vooral hoe ontzettend moeilijk het blijkt om een game die destijds al zo goed werkte, écht te verbeteren.

Assassin’s Creed Black Flag Resynced is vanaf 9 juli beschikbaar op Playstation 5, Xbox Series X|S en pc.