Review: Lego Batman: Legacy of the Dark Knight is de Arkham-game die we nodig hebben

Toen ik in 2022 eindelijk Lego Star Wars: The Skywalker Saga in handen kreeg, was het eerste dat me opviel de belachelijk grote hoeveelheid dingen in die game. 900 Kyber Bricks, zo’n 400 personages om vrij te spelen en talloze Starfighters: hoewel ik erg van de game genoten heb, was dit wel iets te veel van het goede.

Dat Legacy of the Dark Knight dus een stapje terug zet, met welgeteld zeven speelbare personages en ‘alleen’ Gotham City om te ontdekken, voelt als de andere kant van het uiterste, maar voedt ook het primaire doel van de game: het personage Batman geheel in de Batsignal zetten.

Op structureel gebied weet je waarschijnlijk al wat je kunt verwachten van de game. Net als eerdere Lego-titels zit Legacy of the Dark Knight vol met flauwe humor in tussenfilmpjes en dialogen, een open spelwereld met heel veel relatief simpele uitdagingen en puzzels die net zoveel breinkracht vereisen als een eitje bakken. De formule van een Lego-game wordt hier niet overhoop gegooid.

Ondanks dat het gebrek aan échte vernieuwing voorkomt dat je ooit wordt weggeblazen, bevinden Lego-games zich naar mijn mening op een fijne positie als prima, toegankelijke spelletjes. Daar is weinig mis mee.

Hoewel er structureel dus weinig veranderd is, valt er wel te wijzen naar wat opvallende veranderingen in de gameplay. Voornamelijk het feit dat Lego Batman nu de ‘freeflow’ combat uit de Arkham-games van Rocksteady bevat, en ook stealth een groter onderdeel van de levels is. Dat klinkt misschien als jatwerk, maar is dat het echt als de Arkham-ontwikkelaar in de credits benoemd wordt als ‘co-dev’? Geen idee, maar ik ben er blij mee.

Combat in Lego-games bestaat immers vooral uit op de ‘slaan’-knop drukken, wat de evolutie naar Arkham-combat eigenlijk best een logische stap maakt. Freeflow-combat is immers ook vooral op de ‘slaan’-knop drukken, met een counter tussendoor en een druk op de trigger om gespuis te stunnen met je batarangs. TT heeft de Arkham-combat dan ook erg goed nagebootst. Het is toegankelijker door wat minder variabelen als verschillende soorten vijanden, maar behoudt de flow waar Arkham bekend om staat.

De stealth is ook door Rocksteady’s games geïnspireerd, maar is beduidend minder uitgebreid. Logisch, gezien de wat jongere doelgroep van een Lego-game, maar het werkt hier en daar nog een beetje janky. Met compagnons die wat wispelturig zijn over wanneer wel of niet een stealth takedown uit te voeren op de boef die naast je staat, of de grijphaak die je nét iets te vaak niet naar het beoogde uitkijkpunt brengt. Het zijn relatief kleine klachten, maar na een tijdje irriteren ze wel.

Niet alleen de combat haalt inspiratie uit een eerder Batman-project: het verleden van het personage is juist wat centraal staat in Legacy of the Dark Knight. Het verhaal van de game tackelt scenario’s uit verschillende Batman-films, -series en zelfs -games, waarmee al deze projecten bij elkaar geperst worden om één verhaal rondom de Dark Knight te maken.

Daarin worden al Batmans facetten op humoristische Lego-wijze behandeld. Zowel zijn neiging om zich af te sluiten van anderen als het belang van zijn compassie komen naar voren. Traveller’s Tales weet precies wat Batman een superheld maakt en hoe dat subtiel in het verhaal te verwerken.

Die condensering van meerdere Batman-projecten is ook weer een voorbeeld van de compactere aanpak ten opzichte van The Skywalker Saga, en eerdere Lego Batman-games, waarin het halve DC-universum speelbaar is. Vastzitten aan zeven personages die je gaandeweg het verhaal vrijspeelt maakt de ervaring zowel qua verhaal als de open spelwereld een stuk meer gestroomlijnd. Je weet precies welk personage in welke situatie nodig is, en niemand voelt als ‘opvulling’ van het rooster.

De selectie van Robin, Batgirl, Nightwing, Catwoman, Jim Gordon en Talia Al’ Ghul als compagnons dekt de lading van belangrijke Batman-personages ook hartstikke goed. Vind ik het als megafan jammer dat persoonlijke favorieten als Cassandra Cain en Tim Drake uit de comics niet aanwezig zijn? Een beetje, maar gezien de kans heel hoog is dat je met vraagtekens in je ogen naar die namen kijkt, is het logisch dat zij afwezig zijn.

Dat neemt niet weg dat er wat deep cut-verwijzingen naar Batsy’s geschiedenis in Legacy of the Dark Knight te vinden zijn. Bijvoorbeeld in de aankleding van Gotham, met posters en reclameborden die refereren naar Gray Ghost - de favoriete superheld van de jonge Bruce Wayne - en Phantasm of the Opera - een referentie naar een van de beste Batman-films.

Om nog maar te zwijgen over de vele kostuums die vrij te spelen zijn voor ieder personage. Hier zitten een aantal originele creaties tussen, maar de selectie bestaat vooral uit Lego-versies van voorgaande Batsuits. Die van Michael Keaton uit de film van 1989 en alle versies van Christian Bale’s Caped Crusader uiteraard, maar ook pakken uit comics als Gotham by Gaslight en Absolute Batman passeren de revue.

Wat dan wel een beetje stom is, is dat je deze pakken blijkbaar pas na het uitspelen van het verhaal aan kunt trekken - waarschijnlijk omdat kostuums ook passen bij de respectievelijk film die bepaalde missies behandelen. Misschien heb ik een menu tijdens het free-roamen gemist, maar de keren dat ik heb gekeken, was het in ieder geval geen mogelijkheid. Afijn, ik heb uiteindelijk nog wel wat kiekjes kunnen schieten met Absolute Bats.

Wie ooit al eens een Lego-game heeft gespeeld weet waarschijnlijk al dat je ook Lego Batman: Legacy of the Dark Knight gniffelend gaat spelen, en het voornaamste plezier komt uit het zien van alle referenties en grapjes naar de geschiedenis van de iconische Caped Crusader. Daarbuiten is het ook een prima, toegankelijke Arkham-lite-game, waar je vast niet door wordt weggeblazen, maar geheid plezier mee beleeft.

Lego Batman: Legacy of the Dark Knight komt op 22 mei uit voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles, Nintendo Switch 2 en pc. Wie de Deluxe Edition van de game vooruitbestelt kan vanaf 19 mei spelen. Voor deze recensie is de game op PS5 gespeeld.