DreamWorks doet haar nieuwe film Forgotten Island tekort

Je kunt er bij DreamWorks tegenwoordig een muntje voor opgooien om te bepalen of de nieuwste film één van de meest prachtige, meeslepende animatiefilms die je ooit gaat zien, of een door clichés gedreven project dat voornamelijk een releasedatum invult waar nodig. Deze projecten brengen dan ook beduidend minder geld in het laatje.

In die eerste categorie heb je bijvoorbeeld Puss in Boots: The Last Wish en The Wild Robot, en de tweede beschrijving past bij Ruby Gillmore en Teenage Kraken. Het frappante is dat Forgotten Island qua kwaliteit binnen categorie één valt, maar wel weinig ophaalt.

De film is geregisseerd door The Last Wish-makers Joel Crawford en Januel Mercado, en volgt de twee beste vriendinnen Raissa en Jo. Vlak voordat Raissa naar de VS vertrekt om te studeren, belanden de twee samen op het titulaire Forgotten Island, vol met wezens die gebaseerd zijn op Filipijnse mythologie en verhalen. Samen moeten de twee zien te ontsnappen, terwijl ze ook het risico lopen elkaar voor altijd te vergeten door de magie op het eiland.

Forgotten Island is een bombastische en snel bewegende film die het hart op de mouw draagt. Het tempo ligt erg hoog, maar de film is ook erg persoonlijk en richt zich op een thema waar vrijwel iedereen wel iets uit kan halen: vriendschap, en de manier waarop je relaties door de jaren kunnen veranderen terwijl je prioriteiten in het leven dat ook doen. Het is een met emotie gevulde doch behapbare verkenning van opgroeien en de angst om een volgende stap te zetten.

Om nog maar niet te spreken van de magistrale animatie die DreamWorks voor deze film uit de kast heeft getrokken. Het titulaire eiland is uitermate kleurrijk en zit vol met uniek ogende wezens waar Raissa en Jo te maken mee krijgen, en er gaat praktisch geen shot voorbij zonder een grappig visueel detail of een anime-achtige reactie. Totdat de emotionele, meer duister ogende momenten aan bod komen. Je ziet dat dezelfde mensen als Puss in Boots: The Last Wish hier aan het roer staan. Forgotten Island heeft prachtige, duidelijke actie en ontwerpen die vrijwel ongeëvenaard zijn in westerse animatie.

Stel je mijn verrassing dus voor, toen ik met tranen nog prikkend in mijn ogen de bioscoop uit liep, en een weekend gespendeerd te hebben aan het luisteren naar de soundtrack, las dat Forgotten Island keihard flopt qua opbrengsten. Er is wereldwijd in totaal 20 miljoen dollar verdiend in het openingsweekend, tegenover het geschatte 80 miljoen dollar aan productiebudget, marketing- en distributiekosten daargelaten.

Nu is Forgotten Island een origineel project, zonder de naamsbekendheid van een Shrek of Spider-Man, maar ik dacht dat originele projecten juist in trek waren! The Odyssey presteert fantastisch, The Drama brak records en Obsession is een fenomeen ondanks - misschien zelfs dankzij - de minuscule productiewaarde.

Het was pas toen ik achteraf eens terugkeek naar de trailers dat ik me een beetje begon te beseffen waarom Forgotten Island waarschijnlijk niet zo goed presteert. De plot oogt wat generiek, en als je al eens eerder een animatiefilm over vriendschap hebt gezien - neem Toy Story bijvoorbeeld - kun je op basis van deze beelden gevoelsmatig waarschijnlijk al invullen hoe de film gaat verlopen.

Originele projecten kunnen best in trek zijn, maar dan moet je project ook daadwerkelijk uniek ogen. De marketing van Forgotten Island schiet daarin - voornamelijk op het gebied van verhaal - in tekort.

De promotiebeelden laten de film een stuk generieker lijken dan wat het verhaal daadwerkelijk te bieden heeft. Misschien om een aantal verrassingen te bewaren. Ik moet zeggen de marketing wel gevolgd te hebben, maar alsnog continu verrast te worden door de structuur en thematiek van Forgotten Island, de trailers schetsen hier gewoon een bijzonder slecht beeld van.

Iets wat de marketing wél redelijk accuraat vertoont is de intensiteit van de film, en hoe over-de-top de animatie die Jo en Raissa’s reacties vertonen kan zijn. Ik benoemde het eerder al, de animatie is overduidelijk door Japanse anime geïnspireerd, en daarbij ligt het volume aan grappen en visuele grollen erg hoog.

Ik kan me voorstellen dat dit overstimulerend is voor velen, al zie ik het ook aansluiten bij de attentiespanne van jongere kijkers. Ik kon alles zelf goed volgen, maar Instagram en dergelijke sociale media zijn dan ook een prominent onderdeel van mijn leven.

Er zijn dus zeker aspecten van Forgotten Island waarvan ik geheel snap dat ze niet bij iedereen goed gaan vallen, maar de kern van de film blijft ijzersterk. En uniek! Het dichtstbijzijnde stilistische referentiemateriaal is eigenlijk The Hangover. Maar dat krijg je allerminst mee als je enkel volgt wat de trailers vertellen.

Ik betwijfel het, maar hoop toch dat Forgotten Island groeit in populariteit, en dat meer mensen dit speciale kunstwerkje te zien krijgen. De animatiefilm Transformers One kreeg een paar jaar geleden ook niet de erkenning die het verdiende, idem de Dungeons and Dragons-film uit 2023. Het zou zonde zijn als DreamWorks' nieuwste werk net als die films in de vergetelheid valt.