Gespeeld: Call of Duty: Modern Warfare 4 speelt heerlijk

Niet dat er per se iets mis is met Black Ops 7. Het is zoals elke Call of Duty een robuust pakket met voor iedere soort speler iets wils, en een flinke dosis aan gratis content door het jaar heen. Tegelijkertijd valt er ook weinig bijzonders over te zeggen – de jaarlijkse Call of Duty-cyclus is op z’n slechtst gewoon ‘saai’. Zeker wanneer de Modern Warfare- en Black Ops-subreeksen elkaar niet afwisselen voelt zo’n game gewoon als een tussendeel.

Nu is het te veel om te verwachten dat ontwikkelaar Infinity Ward met Modern Warfare 4 opeens het roer omgooit, of Call of Duty een briljant haakje geeft waar we al jaren op wachten. Met opties als DMZ en Warzone wandelt het zelfs al jaren achter de ‘trends’ aan, met wisselend succes. Wat we Modern Warfare 4 wél aan kunnen rekenen is enige mate van ambitie. Mede dankzij het feit dat de PlayStation 4- en Xbox One-generatie eindelijk wordt achtergelaten is er duidelijk extra werk gestoken in de techniek. Tel daarbij de relatief nieuwe setting in Korea bij op en de game lijkt eindelijk weer wat momentum te hebben.

Sterker nog, het is de eerste keer dat een Call of Duty-studio het publiek zo vroeg met de campagne aan de slag laat gaan. De missie ‘Entrenched’ speelt zich af in Zuid-Korea, na de plotselinge invasie van Noord-Korea. Als Private Park, gespeeld door Young Mazino van onder andere The Last of Us en Netflix-serie Beef, vecht je je een weg door de bloederige loopgraven richting een nucleaire reactor.

Het is een chaotische missie, met veel korteafstandsgevechten – ergens vergelijkbaar met de WO 2-delen van de reeks. De missie bereikt een hoogtepunt wanneer Park en zijn Sierra 1-3-squad het opneemt tegen een gepantserd voertuig voor de ingang van de reactor. Het is een intense, vrij pittige scène met tientallen manschappen die het voertuig verdedigen, alvorens je de bom plaatst en hem onschadelijk maakt. Dat zijn andere woorden voor: we gingen zowaar een paar keer dood.

De campagne van Modern Warfare 4 is duidelijk weer een blockbuster-achtbaan, die ondanks de vermakelijke actie hopelijk ook wat subtielere momenten kent. Modern Warfare 2019 en Black Ops 6 floreerden namelijk juist in de sluip- en spionagesegmenten, en juist daarom memorabel waren.

Zoals gewoonlijk stelde Activision ook de multiplayermodus beschikbaar tijdens het eerste bètaweekend. Het is altijd lastig om de feel van een nieuwe Call of Duty te vatten, maar in veel opzichten doet de game in ieder geval sterk denken aan de Modern Warfare-reboot uit 2019. Die game was ook duidelijk een technische stap vooruit, met veel zichtbare terugslag van wapens en uitgebreide animaties. Het gaf de game een rauwer, bijna realistisch gevoel – wat je ook terugvindt in Modern Warfare 4.

Het grote verschil is echter dat je veel makkelijker en vlugger beweegt. Glijden, duiken, op daken en zelfs regenpijpen klimmen: het gaat allemaal erg vloeiend. Nog belangrijker is dat het Modern Warfare 4 een behoorlijk snelle game maakt, maar wel met die overtuigende wapens en terugslag. Het was voor mij de drijvende factor tijdens de open bèta: mensen met een uitgebouwde Kastov van een flinke afstand raken voelt als een prestatie, terwijl snel naar je 3D-geprinte machinepistool reiken van dichtbij lekker ‘arcade’ voelt.

Met de nadruk op ‘voelt’, want Infinity Ward heeft goed nagedacht over de balans tussen visueel realisme en speelbaarheid. Zo komt er wederom rook van de wapens af tijdens het vuren, maar is dat bewust niet zichtbaar in je vizier. Ook voorspelt de beweging van je wapen tijdens hipfire nu nauwkeurig waar je kogel gaat landen, zodat je er meer voelbare controle over hebt. Het zorgt ervoor dat de game een stuk zwaarder oogt dan het speelt, en dat werkt verrassend goed.

Er zijn overigens nog genoeg typische bètaproblemen die moet worden opgelost voor release. Zo spawnen tegenstanders soms belachelijk dichtbij, waardoor een gemiddeld potje Team Deathmatch oneerlijk voelt, en liep ik meermaals tegen stotterende servers aan. Maar goed, hoe dat uitpakt weten we pas daadwerkelijk wanneer de game verschijnt.

Hetzelfde geldt een beetje voor de maps. Het handjevol dat beschikbaar werd gesteld vallen in de categorie ‘prima’, met Transit 213 als ogenschijnlijke opvolger van Shipment. Ook Transit is chaotisch opgezet, maar toch net te groot om de funfactor van die map na te bootsen.

Kill Block is de grootse innovatie op mapgebied, die elke ronde de lay-out aanpast naar een nieuwe of bekende map. In combinatie met de willekeurige insteek van Gunfight – elke ronde een andere set wapens en één leven – maakt het in ieder geval een dynamischere manier om de game te spelen. Het dwingt je ook om minder uit te gaan van je mapkennis en meer van je eigen vaardigheden, wat pittige situaties kan opleveren.

Er is nog een handvol aan kleine toevoegingen aan Modern Warfare 4. Denk aan de Apex Attachments – unieke opzetstukken die variëren van geleideraketwerpers tot harpoenen – en Gunny, een assistent om je wapen naar voorkeur samen te stellen. Vooral die eerste moeten zich nog bewijzen als gebalanceerde toevoeging aan een al snelle game.

Onder de streep maakt Modern Warfare 4 best een goede indruk, in een jaar waarin het alle aandacht kan gebruiken. De game voelt niet als de revolutionaire titel die we vorige generatietransitie zagen, maar dat is in de meeste jaren meer dan genoeg. Of het echter ambitieus genoeg is om uit de schaduw van Grand Theft Auto 6 te kruipen, dat weten we waarschijnlijk eind dit jaar pas.

Call of Duty: Modern Warfare 4 verschijnt op 23 oktober voor PlayStation 5, Xbox Series X en S, Nintendo Switch 2 en pc. 28 tot en met 30 augustus vindt de open bèta plaats op die platforms.