Een NAS is al een heel stuk veiliger dan bestanden op je pc lokaal opslaan, maar het kan nog beter. Want het maken van back-ups is een goede gewoonte. Dankzij Synology Hyper Backup is dat een eitje. Gewoon back-ups maken naar een aangesloten USB-schijf of – de luxe variant – naar een andere NAS in huis.

Het is sowieso verstandig om een NAS in gespiegelde RAID-configuratie te gebruiken. Gaat er dan een schijf kapot – kan altijd gebeuren natuurlijk – dan is alles snel en eenvoudig te reconstrueren na het simpelweg vervangen van de defecte dwarsligger. Echter: zie dat RAID nooit als alternatief voor een back-up. Bij een elektronisch defect zouden – hoewel de kans klein is – meerdere schijven tegelijk defect kunnen raken. En dan is er geen lief moedertje meer dat data nog kan herstellen. Ook snapshots zijn om precies die reden niet als alternatief voor een gedegen traditionele back-up bruikbaar. Synology Hyper Backup biedt uitkomst!

Naar andere NAS of USB-schijf

Synology Hyper Backup is een verder kosteloze app voor NAS'en van dat merk. Het is primair bedoeld voor het maken van back-ups naar een externe USB-schijf of een andere NAS van hetzelfde merk in je thuisnetwerk. Ook worden wat externe opslagdiensten ondersteund, maar die laten we in dit artikel voor wat ze zijn. Wil je dat, lees dan zeker dit artikel even. We gaan in deze how to aan de slag met het back-uppen naar een andere NAS in het thuisnetwerk. Vrees echter niet: de back-up naar een USB-schijf werkt ’t zelfde. Met één verschil: voor de NAS-naar-NAS-back-up moet je op de doel-NAS een doel-tool installeren. Precies daar beginnen we dan ook mee. Log in bij je doel-NAS en installeer vanuit Package Center de app Hyper Backup Vault. Eenmaal geïnstalleerd hoef je daar verder niks mee te doen. De tool zorgt er simpelweg voor dat de NAS waarop het draait als doel beschikbaar gemaakt wordt. Onder de motorkap gebeurt er natuurlijk meer, maar daar hoef jij je niet druk om te maken.

Doel-NAS-tool en account

Maak op de doel-NAS een gedeelde map aan, in dit voorbeeld HYPERBACKUP. Koppel deze map liever niet – vanuit veiligheidsoverwegingen – aan je standaard admin-account. Als je NAS niet toegankelijk is vanaf de cloud is dat minder dramatisch, aan de cloud hangend is het opletten geblazen. Zou je dan namelijk je admin-account gekraakt worden, dan zijn je back-ups door kwaadwillenden via bijvoorbeeld ransomware te ‘gijzelen’ of gewoon te deleten. Best is het om voor de back-up een aparte account aan te maken, die alléén lees- en schrijfrechten heeft in de net gemaakte map HYPERBACKUP. 

Je maakt een gedeelde map trouwens aan via Configuratiescherm, Gedeelde map en Maken. Doorloop vervolgens de wizard; de opties spreken voor zich (en anders is er bij wat moeilijker zaken altijd uitleg te vinden via het vraagtekentje). Maak vervolgens een nieuwe gebruiker aan (Configuratiescherm, Gebruiker, Maken) die je alleen toegang geeft tot de net gemaakte gedeelde map. De wizard leidt je wederom door de procedure heen. Je doel-NAS is nu helemaal voorbereid.

©PXimport

Kies je doel

Installeer op de bron-NAS (ofwel de NAS waarvan je mappen wilt back-uppen) de app Hyper Backup, wederom te vinden in Package Center. Start deze app na installatie (te vinden in het startmenu). Kies in de Back-up wizard de optie Extern NAS-apparaat (of desnoods Lokale map & USB als je een externe USB-schijf als back-up-doel gebruikt). Klik op Volgende. Kies met de optie Back-uptaak maken geselecteerd de doel-NAS (die wordt na even wachten vanzelf gevonden via het daarvoor bestemde selectiemenu), vul zaken als de net ingestelde naam voor de gebruikersaccount en het bijbehorende wachtwoord in en kies de doelmap (wordt ook weer vanzelf gevonden na een klik op het selectiemenu achter Gedeelde map). Klik op Volgende en selecteer de map waarvan een back-up gemaakt moet worden. Dat mag ook een submap van een van de shares op je NAS zijn, als je bijvoorbeeld alleen de echt belangrijke documenten wilt back-uppen.

©PXimport

Apps en hun settings eventueel ook back-uppen

Na een klik op Volgende kun je nu – desgewenst – ook apps in de back-up mee laten nemen. Kan soms handig zijn als je erg complexe instellingen en dergelijke gemaakt hebt. Kies bijvoorbeeld de app Hyper Backup en je weet dat je ook een back-up achter de hand hebt van de instellingen van de back-up-taak die je nu aan het maken bent (en eventuele andere taken die je nog toe gaat voegen in de toekomst). Klik op Volgende.

Schema instellen

Nu gaan we de ‘schakelklok’ van de back-up instellen. Het kan handig zijn om het logboek bestandswijziging aan te zetten; beschikt je doel-NAS over genoeg opslagruimte dan kan de back-up compressie uitgezet worden. Scheelt weer snelheid. Achter Back-upschema inschakelen selecteer je de gewenste back-upfrequentie. Dat kan bijvoorbeeld dagelijks zijn, op een door jou gewenst tijdstip. Of elk uur, gedurende de werktijd van bijvoorbeeld 09.00 uur tot en met 17.00 uur. Vanzelfsprekend worden gegevens die je eventueel buiten die uur-back-ups schrijft uiteindelijk ook gewoon meegenomen in de back-up, alleen dan pas weer bij de eerste geplande back-up om 09.00 uur. Zet ook de optie Integriteitscontroleschema inschakelen aan. Kun je gewoon een keer in de week in de nachtelijke uren plannen en heb je dus verder geen last van. Kies wel een tijdstip dat niet samenvalt met een eventuele geplande back-up om conflicten te voorkomen. Deze controle levert een stukje extra zekerheid op! Klik weer op Volgende.

©PXimport

Roteren maar!

Om te voorkomen dat je doel-NAS ooit helemaal volloopt met back-ups is het zaak om Back-uprotatie aan te zetten. Je kunt via diverse opties het rotatieschema desgewenst helemaal finetunen. Een ‘set-and-forget’-optie is Smart Recycle. Uur-back-ups worden dan aan het eind van de dag ineengeschoven tot dag-back-ups. Die verworden na een tijdje tot week-backups, dan maand-back-ups enzovoorts. Overigens: alle back-ups gemaakt door Hyper Backup zijn van het ‘slimme’ soort. Alleen gewijzigde en nieuw toegevoegde bestanden worden namelijk daadwerkelijk geschreven en alleen die nemen dus écht nieuwe schijfruimte in. Dat maakt het geheel schijfruimtevriendelijk. Het aantal bewaarde versies kun je dus met een gerust hart op de standaard ingestelde 256 laten staan. Klik weer op Volgende.

Eerste back-up uitvoeren

Je back-up-taak is nu klaar. Op de vraag of je nu gelijk wilt back-uppen klik je op Ja. De volgende back-ups gaan automatisch van start op – meestal – de volgende dag op het net in de ‘schakelklok’ geprogrammeerde eerste back-uptijdstip in ’t schema. De eerste back-up kan lang duren (maar je hoeft er niet bij te blijven natuurlijk, alle volgende back-ups gaan een heel stuk sneller omdat dan alleen nog de verschillen geschreven hoeven te worden.

Back-up terugzetten

Om een back-up terug te zetten zijn er – al naar gelang wat je wenst – meerdere mogelijkheden. Ten eerste kun je een complete back-up zonder nadenken terugzetten. Handig als je bijvoorbeeld per ongeluk een complete map hebt gewist, of wanneer er iets heel ernstig mis is gegaan met de schijven in je NAS. In zo’n geval klik je in het venster van Hyper Back-up op de knop met de klok helemaal linksonder in dat venster (naast de +). Klik in het contextmenuutje op Gegevens, selecteer de (meestal) laatst gemaakte back-up en doorloop de rest van de wizard. Je kunt ook losse bestanden terugzetten. Klik daarvoor op Versielijst in het paneel rechts. Dubbelklik op een back-up waarvan je zeker weet dat een per ongeluk gewist bestand of (sub)map in aanwezig is. De ‘back-up bladeraar’ opent nu. Blader naar een bestand of (sub)map dat je wilt terugzetten, selecteer het en klik op de knop Terugzetten. Volg de eventuele instructies en klaar.

©PXimport

Op doel-NAS door back-up bladeren

Ook kun je op de doel-NAS door de back-up heen bladeren. Het simpelst werkt dat door simpelweg de app File Station te openen. Blader naar de – in dit voorbeeld nog altijd – map HYPERBACKUP. Dubbelklik op een back-upmap en wederom opent de Back-upverkenner. Deze keer niet voorzien van de knop Terugzetten maar van de knop Kopiëren naar. Ofwel: je kunt de back-up nu lokaal opslaan of naar een nieuwe NAS overhevelen bijvoorbeeld. Onder normale omstandigheden heb je verder geen omkijken meer naar het back-upgebeuren!

©PXimport

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.