Review Apple MacBook Neo – Sneller dan verwacht

De MacBook Neo is Apples goedkoopste laptop ooit en is ontworpen voor de onderwijssector. Ik wist dan ook niet helemaal wat ik moest verwachten van de Neo. Mijn eerste gedachte na het uitpakken was 'dit is gewoon een stevige MacBook' en na het openklappen 'dat scherm is prima' en 'wat een goede touchpad'. Sowieso is de Neo vergeleken met de meeste andere laptops een heel fraai apparaat. Want dat openklappen kan gewoon met één hand als de laptop op tafel staat, een eigenschap die ik vooral van dure laptops ken.

Apple levert de Neo ook nog eens in vier kleuren; ik heb hem in het geel getest en die kleur bevalt me erg goed. Dat Apple weet hoe het een uitstekende laptop bouwt, is natuurlijk ook weer geen verrassing. Een lagere prijs kan echter niet zonder concessies, dus er zijn zeker verschillen met de MacBook Air.

Een verschil met de MacBook Air en de MacBook Pro is de manier waarop Apple de aluminium behuizing bouwt. Waar de duurdere MacBooks hun leven beginnen als een massief blok aluminium waar de vorm vervolgens wordt uitgefreesd (unibody), maakt Apple voor de Neo gebruik van extrusie. Hierbij wordt het aluminium door middel van druk en hitte in de juiste vorm geperst. Dat zorgt voor veel minder afval en is daardoor uiteindelijk goedkoper.

Vaak betekent goedkoper een lagere kwaliteit, maar ik zie kwalitatief geen verschil tussen de behuizing van de MacBook Air en die van de MacBook Neo. De hoeken zijn wel wat ronder, maar ik kan me voorstellen dat je wat minder scherpe hoeken juist prettiger vindt. Opvallend is wel dat de Neo ondanks zijn wat kleinere afmetingen met een gewicht van 1,23 kilogram net zo veel weegt als de MacBook Air en met 1,27 cm zelfs een fractie dikker is dan de 1,13 cm van de MacBook Air.

De MacBook Neo heeft slechts twee usb-c-poorten. Dat is niet heel opmerkelijk, want ook de Air heeft er slechts twee. Al moet je MagSafe missen, opladen kan alleen via usb-c. Technisch zijn het wel veel minder geavanceerde varianten dan we van Apple gewend zijn. Waar de MacBook Air gebruikmaakt van Thunderbolt-poorten die simpelweg alles kunnen wat er met usb-c mogelijk is, krijg je op de Neo een usb 3.2- en een usb 2.0-aansluiting.

Ja, je leest het goed: de MacBook Neo heeft een usb-c-aansluiting die slechts usb 2.0 ondersteunt. Dat is iets wat eigenlijk niet zou mogen anno 2026, maar het alternatief was waarschijnlijk helemáál geen tweede aansluiting. De Neo gebruikt namelijk de chip uit de iPhone 16 Pro als basis, en die smartphone heeft slechts één usb 3.2-aansluiting.

Op zich is de usb3.2-aansluiting voor een simpele laptop goed bruikbaar. Je kunt er de laptop mee opladen, een scherm aansluiten en zelfs externe ssd's kun je dankzij de 10Gbit/s-overdrachtssnelheid relatief snel gebruiken. De poort werkt ook in combinatie met usb-c-dockingstations, zodat je tegelijkertijd een lader en scherm kunt aansluiten. Naast de usb-c-poorten heeft de MacBook Neo een 3,5mm-headsetaansluiting die opmerkelijk genoeg ver naar voren zit.

De Neo ondersteunt het aansluiten van één beeldscherm, waarbij maximaal 4K wordt ondersteund. Wil je je laptop echter gebruiken in combinatie met een 4K-scherm, dan is de Neo toch niet heel ideaal. Een echt scherp beeld op een 4K-scherm krijg je alleen als je Full HD of volledig 4K kiest. Dat laatste kan erg klein zijn, terwijl Full HD juist heel groot oogt.

De resoluties ertussen worden, in tegenstelling tot op andere MacBooks, door je scherm geschaald, waardoor het beeld wat waziger oogt. Heb je een scherm met een lagere resolutie dan 4K, dan zijn er geen problemen en werkt alles zoals verwacht. Het ingebouwde scherm blijft gewoon werken als je een scherm aansluit en kun je als tweede scherm gebruiken.

De tweede usb-c-poort maakt gebruik van usb 2.0 en ondersteunt geen videosignaal. Waar is deze langzame poort dan voor bedoeld? Vooral om de snellere poort te ontlasten. Stel dat je een externe ssd aansluit, dan zou je de laptop niet meer kunnen opladen zonder een extra verloopje. Dat is precies wanneer de usb2.0-poort van pas komt. Want je kunt er de MacBook wel mee opladen. Een usb2.0-poort is ook prima geschikt voor een ontvanger voor een draadloos invoersetje. Onhandig is dat er geen pictogram op de Neo staat om aan te geven wat de snelle poort is (hint: het is de achterste poort). MacOS geeft je wel een waarschuwing als je een snel apparaat zoals een SSD op de usb2.0-poort aansluit.

De echte kostenbesparing zit 'm in het feit dat Apple de A18 Pro-chip uit de iPhone 16 Pro heeft gebruikt als krachtbron. Vermoedelijk gaat het deels zelfs om voor de iPhone afgekeurde chips, want ten opzichte van de iPhone 16 Pro heeft de Neo vijf in plaats van zes gpu-cores. Het processorgedeelte met twee snelle en vier energiezuinige cores is in elk geval helemaal intact, en daar is ook voor een laptop echt niets mis mee.

In Geekbench 6 zien we een singlecore-score van 3608 en een multicore-score van 9208 punten. Daarmee zijn de singlecore-prestaties grofweg vergelijkbaar met die van de M4, terwijl de multicore-prestaties tussen die van de M1 en M2 in zitten. In de zwaardere benchmark Cinebench 2024 zien we een singlecore-score van 147 punten, vergelijkbaar met een M3, terwijl de multicore-score van 340 punten wat onder die van de M1 ligt.

Bij langere multicore-taken die minutenlang duren, is de A18 Pro dus wat langzamer dan een M1. Denk daarbij aan relatief zware taken zoals het renderen van een 4K-video of het exporteren van een hele reeks foto's. Dat zijn dingen die overigens wel gewoon kunnen, maar als je een laptop voor dergelijke werkzaamheden wilt gebruiken, dan is de MacBook Air alleen al door de betere ondersteuning van 4K-schermen eerder aan te raden.

Op processorgebied is er dus niks mis met de A18 Pro, maar de uit een smartphone afkomstige chip heeft met 8 GB RAM wel een belangrijk nadeel. In 2026 zie ik liever een hoeveelheid van 16 GB RAM, iets wat we je ook aanraden in andere artikelen. Tegelijkertijd heb ik in de praktijk niks gemerkt van de krappe hoeveelheid RAM. Programma's starten razendsnel op, je kunt gewoon meerdere programma's naast elkaar gebruiken en alles voelt ook bij het wisselen tussen programma's soepel aan. Het is geen probleem om tegelijkertijd een browser met allerlei geopende websites, een beeldbewerker als Affinity en een tekstverwerker te gebruiken.

Heb je een aantal programma’s en tabbladen in je browser tegelijkertijd openstaan, dan zul je in de Activiteitenweergave van macOS wel zien dat de geheugendruk al relatief snel niet optimaal is en de laptop meer swap vanuit de SSD gebruikt dan je wellicht zou willen. In de praktijk merk je daar niks van, maar dit is wel het grootste risico voor prestatieproblemen op langere termijn in het geval toekomstige versies van macOS zwaarder worden.

De MacBook Neo is voorzien van een 13-inch IPS-scherm met een resolutie van 2408 x 1506 pixels en een voor het prijspunt hoge helderheid van 500 nits. Ik ken geen andere laptops in deze prijsklasse met een vergelijkbaar goed scherm als de Neo. Het scherm is wel wat kleiner dan het 13,6-inch scherm met een resolutie van 2560 x 1664 pixels dat je op de MacBook Air vindt. Een ander opvallend visueel verschil is dat het scherm geen notch heeft; de camera is verwerkt in de wat bredere schermrand.

Als je de MacBook Neo wat beter met een MacBook Air vergelijkt, dan zie je wel dat het scherm wat minder goed is. Zo is de P3-kleurweergave niet mogelijk, maar ook het zwart en daarmee het contrast zijn wat minder goed. Iets wat je eveneens moet missen, is True Tone, waarmee de kleurtemperatuur van het scherm zich aanpast aan de lichtomstandigheden. Daar had ik vooral 's avonds last van, want dan was het beeld soms wel erg blauw vergeleken met de MacBook Air of iPhone met True Tone. De MacBook Neo ondersteunt wel Night Shift, dus je kunt de kleurtemperatuur handmatig wel relatief eenvoudig wat minder blauw maken.

Het scherm is al met al vooral wat minder luxueus vergeleken met andere MacBooks, maar ten opzichte van het gros van de Windows-laptops alsnog uitstekend. Anders dan veel Windows-laptops is het scherm wel glanzend afgewerkt en heb je dus meer kans op reflecties. Een filmpje kijken is echter helemaal geen straf op de MacBook Neo, en dat komt zeker ook door het geluid. De speakeropeningen heeft Apple aan de zijkanten geplaatst en het geluidsbeeld is daardoor vrij breed. Het zijn 'slechts' twee speakers, waar een MacBook Air er tegenwoordig vier heeft. Het geluid klinkt zeker anders dan dat van de MacBook Air, maar is wel gewoon goed en het is voor mij lastig om te zeggen welke beter klinkt.

In de schermrand is een Full HD-webcam verwerkt en die levert ook bij minder licht een prima plaatje. Ten opzichte van de MacBook Air moet je de functionaliteit waarbij de webcam je volgt en altijd midden in beeld houdt missen, en ook bureaubladweergave, waarmee je tegelijkertijd iets op je bureau laat zien, ontbreekt. Je kunt via macOS wel de achtergrond vervagen of vervangen, en dat werkt dan in alle programma’s. Een beetje vreemd is dat een lichtje naast de camera ontbreekt. In plaats daarvan zie je een pictogram in de menubalk. Ik zou toch liever ook een lampje hebben. Volgens Apple is die softwarematige indicator wel gewoon veilig en niet te manipuleren, maar ik heb meer vertrouwen in een lampje.

Apple heeft de MacBook Neo voorzien van een accu met een capaciteit van 36,5 Wh, een stuk kleiner dan de 53,8 Wh die je in de MacBook Air 13 inch vindt. Bij normale werkzaamheden als browsen en tekstverwerken kwam ik met de schermhelderheid halverwege op zo'n 11 tot 12 uur werktijd. Opladen doe je via usb-c, maar je moet wel je eigen lader regelen. In Europa vind je in de doos alleen een usb-c-kabel. In andere werelddelen wordt een 20-watt lader meegeleverd, want de MacBook Neo ondersteunt geen snelladen.

Ik raad je een iets krachtiger oplader van 30 watt aan, want ik zag tijdens mijn test een laadsnelheid van 25,4 watt. Uiteraard werken usb-c-laders met een hoger vermogen ook gewoon; de kans is dus groot dat je al een geschikte lader in huis hebt. De hoogste laadsnelheid is niet gedurende de hele laadcyclus mogelijk, dus ga er maar van uit dat het zo’n twee uur duurt om de MacBook Neo vanaf een lege accu volledig op te laden.

Het toetsenbord en de touchpad zijn na het scherm de belangrijkste onderdelen van een laptop, en ook die stellen niet teleur. Qua tikervaring krijg je op de MacBook Neo hetzelfde uitstekende toetsenbord als op de MacBook Air. Opvallend is wel dat de Neo lichte toetsen heeft in combinatie met donkere letters, maar dat heeft een reden. Het toetsenbord heeft namelijk geen toetsverlichting, een eigenschap die ook veel goedkopere laptops tegenwoordig juist wel hebben.

Dat is dus een duidelijk compromis en een nadeel als je vaak in omstandigheden werkt waarbij je weet dat je behoefte aan toetsverlichting hebt. Door de lichte toetsen en donkere letters kun je het toetsenbord wel gewoon zien als je thuis een lampje aan hebt staan. De toetsen zijn overigens niet spierwit, maar hebben heel licht de tint van de behuizing. Dat is echter zo subtiel dat ik ze gewoon wit zou noemen.

Afhankelijk van of je de 256- of 512GB-uitvoering kiest, heeft het toetsenbord rechts bovenaan een vergrendeltoets of een vingerafdrukscanner. Die vingerafdrukscanner kun je gebruiken om zonder wachtwoord in te loggen en om andere log-ins of betalingen te bevestigen. Ik heb de goedkopere variant zonder vingerafdrukscanner getest.

MacBooks staan bekend om hun uitstekende touchpads, maar Apple geeft je op de Neo niet het beste dat ze te bieden hebben. Waar de andere MacBooks een Force Touch-touchpad zonder mechanische onderdelen hebben (en die dus een klik simuleert door haptische feedback), heeft de Neo een mechanisch touchpad dat je echt indrukt. Dat klinkt misschien goedkoop, maar het is het beste mechanische touchpad dat ik ooit heb gezien en ook veel beter dan de mechanische touchpads die Apple tot 2015 gebruikte.

In tegenstelling tot vrijwel alle andere mechanische touchpads kun je het touchpad van de Neo overal op dezelfde manier indrukken. Je kunt dus ook gewoon bovenaan klikken, en de klik is bovendien bijzonder prettig. Het touchpad van de MacBook Neo is daarnaast lekker ruim, gemaakt van glas en ondersteunt alle gebaren. In de praktijk merk ik weinig verschil met de Force Touch-touchpads. Het enige dat niet kan, is het touchpad een keer extra indrukken als je het al ingedrukt hebt om extra (menu)functies te gebruiken. Wat mij betreft geen probleem; ik vergeet die functie op andere MacBooks toch te gebruiken. Een uitstekend touchpad dus en er is geen Windows-laptop die dit evenaart.

De MacBook Neo is met een vanafprijs van 699 euro de goedkoopste laptop die Apple ooit heeft gemaakt, maar daar merk je in de praktijk weinig van. De Neo heeft een snelle processor, een goed scherm en een uitstekende bouwkwaliteit. Al die kracht krijg je in combinatie met een prima accuduur en stille werking. De Neo heeft geen ventilator en gaat dus nooit blazen. Natuurlijk lever je wel wat in ten opzichte van de duurdere MacBook Air. Zo is het toetsenbord niet verlicht en is de laptop minder geschikt voor wie vooral een vast 4K-scherm wil aansluiten.

Het grootste nadeel is wat mij betreft dat de Neo slechts 8 GB RAM heeft. In de praktijk merk je daar nu niks van, maar het is lastig te voorspellen of dat over bijvoorbeeld drie jaar nog steeds zo is. Dat is dus een gok die je neemt. Voor een MacBook is de Neo goedkoop, maar 699 euro kan ik ook weer geen echt koopje noemen. Tegelijkertijd kun je voor dat geld geen andere laptop kopen die zo fijn in gebruik is als de Neo. Vooral het feit dat de Neo altijd stil zijn werk doet, maakt het voor mij een van de fijnste laptops van dit moment.

Tegelijkertijd geldt deze beschrijving ook voor de MacBook Air, en de belangrijkste concurrent van de Neo is dan ook de MacBook Air M4, die je soms voor een heel aantrekkelijke prijs in de winkels vindt. Ik verwacht wel dat de prijzen van de Neo de komende tijd nog wat dalen, waardoor hij interessanter wordt. En kun je hem met 100 euro onderwijskorting aanschaffen, dan is het gewoon een prima deal.