Stellen dat de GB Operator van fabrikant Epilogue slechts een Game Boy-speler voor de pc is, daarmee doe je het apparaat tekort. De handige speler heeft namelijk veel meer in z’n mars en voert het werk bijna feilloos uit. Voorlopig mist er echter nog een hoop.

De Game Boy Advance is een handheld waar menig gamer met veel liefde op terugkijkt. Als je de community omtrent het apparaat mag geloven, dan is van terugkijken echter nog helemaal geen sprake. Op YouTube alleen al staan talloze tutorials om de GBA klaar te stomen voor 2022, met verscheidene nieuwe schermen (inclusief achtergrondverlichting), speakers, knoppen en behuizingen. En dat allemaal om ervoor te zorgen dat je de GBA-gamescollectie in de best mogelijke kwaliteit kunt spelen. Dat is waar de GB Operator van Epilogue ook aan kan bijdragen.

De originele games

In tijden van digitale gamedistributie hebben cartridges iets romantisch. Het zijn stevige, fysieke aandenkens aan vroeger, toen spelletjes nog in de hardware gepropt moesten worden. De GB Operator is misschien geen draagbare iteratie van de Game Boy (Advance), maar emuleert dat gevoel van vroeger perfect. Je kunt namelijk gewoon je eigen verzameling fysieke Game Boy-, Game Boy Color- en Game Boy Advance-spellen spelen op de minimachine. Je sluit de Operator aan op een computer via een usb-kabel en bent dan bijna klaar met installeren.

Het enige wat nodig is om de games vervolgens via de GB Operator te kunnen spelen, is een speciaal programma dat door Epilogue is ontwikkeld. Dat is een emulator, gebaseerd op de opensource mGBA-emulator, die genoeg opties in huis heeft om je een tijdje zoet te houden. Toegegeven, op moment van schrijven is de software nog redelijk beperkt, maar er zijn wel verschillende opties aanwezig die naar meer smaken. Wat je in de toekomst mag verwachten van Epilogue, dat vind je terug in de roadmap. Gelukkig is de GB Operator nu al je tijd waard.

©PXimport

Missende functies

Dat gezegd hebbende: het ligt er natuurlijk maar net aan waar je naar op zoek bent. Wil je bijvoorbeeld je originele games met de kracht van een opensource emulator spelen op pc, dan kom je voorlopig van een koude kermis thuis. De instellingen voor de emulator en het apparaat zelf zijn nog niet beschikbaar in het programma Epilogue Operator (wij testen versie 0.7.2-bèta op moment van schrijven), waardoor zaken als save states niet beschikbaar zijn. Daarnaast zijn er geen shaders en filters en terugspoel- en full screen-opties, en valt de controllerondersteuning eveneens tegen.

Andere zaken die missen zijn cheats inschakelen en opnames maken. Omdat je op de pc speelt, zijn er wellicht andere programma’s die je daarbij kunnen helpen. Toch is het fijn als een bedrijf voor het gemak een alles-in-één-oplossing aanbiedt. Het is dus nog even wachten totdat Epilogue met updates voor de Operator komt. Tot die tijd kun is het mogelijk gewoon alle Game Boy-games te spelen op het apparaat en krijg je toegang tot twee handige opties. Zo kun je een gamebestand volledig downloaden en is het mogelijk savebestanden te down- en uploaden.

©PXimport

Saves down- en uploaden

Met het downloaden van het complete rombestand maak je een back-up aan van een collectie die anders verstoft op de planken in de gamekamer. En dankzij het kunnen downloaden van persoonlijke savebestanden, weet je ook zeker dat bijvoorbeeld alle pokémon uit voorgaande games veilig staan opgeslagen op het moment dat de kleine accu leeg is in de cartridge. Als het bestand dan toch in de back-up staat, kun je experimenteren met het uploaden van andermans savebestanden. Zo heeft ondergetekende nu een complete living shiny Dex in Pokémon Emerald. In de naam van wetenschap, natuurlijk.

Het punt is: wat Epilogue belooft, werkt ook gewoon - games spelen via dit apparaat werkt goed. De hardware controleert eerst of de cartridge legitiem is. Dat moet voor verzamelaars fijn zijn, omdat het soms moeilijk is neppe games van echt te onderscheiden. Komt een game door de check heen, dan speel je je spellen in prachtige HD-kwaliteit. Er zijn daarbij bíjna geen problemen met scheuren in het scherm, framedrops of inputlag. Met de nadruk op ‘bijna’, omdat ze her en der voorkomen.

©PXimport

GB Operator: voor het behoud

Wanneer je gebruikmaakt van een ondersteunde controller, dan is het mogelijk de knoppen opnieuw in te delen. Met dergelijke opties biedt Epilogue de middelen waarmee je de game-ervaring een persoonlijke draai geeft. Tel daar de mogelijkheden bij op die reeds beschikbaar zijn en je houdt een apparaat over dat niet alleen zeer geschikt is voor het spelen van Game Boy-games op je computer – je kunt hem ook perfect gebruiken voor het behouden van je verzameling. Tot slot is het tof om te zien dat bijvoorbeeld accessoires als de Game Boy Camera ook perfect werken met de GB Operator.

Conclusie

De GB Operator van Epilogue is een minimachine die niet misstaat op het bureau van de Game Boy-liefhebber. Je speelt er niet alleen, in prachtige HD-kwaliteit, spellen mee af, ook is het mogelijk een back-up te maken van games en eigen savebestanden. Bovendien is het apparaatje zeer gebruiksvriendelijk. 

Verder is de software vooralsnog wat karig en missen we heel wat functies, maar daar werkt de fabrikant al aan. De prijs valt hoger uit door importkosten, maar laat je daardoor alsjeblieft niet tegenhouden.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.