Teenage Mutant Ninja Turtles heeft de tand des tijds doorstaan. Tekenfilms, films, speelgoed en natuurlijk videogames: in de afgelopen decennia is het allemaal voorbijgekomen. De Turtles hebben veel veranderingen doorgemaakt om relevant te blijven, maar in de basis zijn ze altijd hetzelfde gebleven. Dat geldt ook voor hun nieuwste game, Shredder’s Revenge.

Het is een cliché om te claimen dat vroeger alles beter was, maar op het gebied van Turtles-games is er zeker draagvlak. Veel oudere gamers hebben warme herinneringen aan de door Konami ontwikkelde TMNT-games die uitkwamen op de NES en SNES, waaronder natuurlijk Turtles in Time. De aankleding, animaties, combo’s en persoonlijkheden: gevoelsmatig klopte alles gewoon.

Konami heeft al eeuwen niet meer omgekeken naar de franchise en andere ontwikkelaars hebben de afgelopen jaren met wisselende resultaten nieuwe spellen afgeleverd. Het toepasselijke genaamde Tribute Games neemt nu het stokje over en krijgt daarvoor hulp van Streets of Rage 4-uitgever Dotemu, die zich voornamelijk richt op het uitbrengen van nieuwe iteraties van titels van weleer. Windjammers, Metal Slug, Wonder Boy en zelfs King of Fighters; het lijkt erop dat Dotemu weet wat gamers willen.

Ouderwetse gameplay

Wat veel gamers willen is namelijk ouderwetse, authentieke gameplay. Shredder’s Revenge is een side-scrolling beat ‘em up die dan ook rechtstreeks uit de jaren 90 lijkt te komen. Dat merk je aan de felle kleuren, de pixelstijl van de personages en de omgeving, de ‘stoere’ muziek en vormgeving en de stemacteurs uit de tekenfilmserie uit 1987 die hun rollen voortzetten.

Spelers krijgen de optie om als Leonardo, Donatello, Michelangelo, Raphael, April O'Neil en Master Splinter te spelen. Met die personages dien je veertien levels te voltooien, waarin je het opneemt tegen allerlei gespuis van de Foot Clan. De Clan-leden onderscheiden zich door verschillende outfitkleuren, waardoor je ze meteen herkent en weet wat je te doen staat. Elke kleur heeft zo zijn eigen vaardigheid: sommigen hebben zwaarden, anderen zijn echte ninja’s en dan heb je ook nog de vijanden die van een afstandje kunnen schieten. Uiteindelijk blijkt er verrassend veel diepgang en variatie qua vijanden te zijn, zonder dat het te ingewikkeld wordt.

Verder zijn er natuurlijk nog allerlei eindbazen, die je waarschijnlijk herkent uit de tekenfilms of andere games die mettertijd verschenen. Denk aan Krang, Bebop en Rocksteady, met als kers op de taart verschillende versies van opperbaas Shredder. Het verhaal in de Story- en Arcade-modi stelt weinig voor en dient slechts als rode draad om spelers een reden te geven te blijven spelen. Let er vooral niet teveel op en concentreer je lekker op de uiteenlopende gevechten. De variatie zit hem namelijk niet alleen in de vele vijanden die je soms om de oren vliegen.

©PXimport

Turtle power!

Alle Turtles (en mensen en ratten) hebben namelijk hun eigen sterke en zwakke punten. De ene Turtle heeft een groter bereik, terwijl April net even wat sneller is. Hoewel de verschillen niet immens groot zijn, moet je wel rekening houden met de mindere kanten van een personage. De unieke, sterke punten van elk personage houden het spel gevarieerd en zelfs leuk om meerdere keren te doorlopen. Je bereikt waarschijnlijk binnen twee à drie uur de aftiteling. Door de simpele arcadegameplay leent Shredder’s Revenge zich perfect voor meerdere speelsessies.

Bovendien biedt de Story-modus nog wat geheimen en collectables waar je naar kunt zoeken en dien je voor het behalen van alle Achievements of Trophies de game met alle personages uit te spelen. Ook een extra uitdagende moeilijkheidsgraad draagt bij aan het feit dat je flink wat uren in Shredder’s Revenge kunt steken. Je kunt dit natuurlijk in je eentje doen, maar ook met maximaal vijf andere vrienden (lokaal of online) in de coöperatieve stand. Wanneer je met z’n zessen speelt maakt de chaos op het scherm het spel soms onoverzichtelijk, maar dat is tegelijk ook wel weer onderdeel van de charme van de game.

Wat Shredder’s Revenge verder zo tof maakt, is dat het spel op zichzelf staat. De game heeft – ondanks de vele verwijzingen – een eigen smoelwerk, loopt ontzettend soepel en voelt dankzij de vele combo’s en aanvallen modern aan. De levels zijn grotendeels uniek en nieuw, maar zo nu en dan kan Tribute Games het toch niet laten een level te presenteren dat rechtstreeks uit een andere game lijkt te komen (zoals een prehistorisch level uit Turtles in Time). Deze mix van oud en nieuw zorgt voor een gevarieerde selectie aan levels.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Verwijzingen naar andere titels

Niet alleen bepaalde levels verwijzen naar oudere titels, ook sommige moves doen dat. Zo kun je vijanden vastgrijpen en op verschillende manieren door het level gooien. Je werpt ze naar de camera en je pakt ze op alsof je de Hulk bent die Loki rondsmijt. Daarnaast valt op dat de one-liners die de Turtles gedurende de game gebruiken soms direct uit andere games vandaan komen, bijvoorbeeld wanneer je in een put valt. Niet alle spelers zullen deze verwijzigingen meekrijgen meekrijgen, maar de oudere spelers kunnen dit des te meer waarderen.

Zet je de nostalgische bril af, dan komen de minpunten wat duidelijker naar voren. De audiokwaliteit laat soms wat te wensen over en soms kan het lastig zijn om je positie te bepalen ten opzichte van de vijand. Ook lastig is dat je jezelf op het scherm kunt verliezen in de chaotische multiplayer voor zes mensen. Verder stuwt Shredder’s Revenge het genre nergens vooruit, maar dat is in dit geval ook alles behalve noodzaak. Het spel is – of je het nou alleen of met vrienden in de huiskamer of op de headset speelt – simpelweg te leuk.

De smartphones van Poco zijn over het algemeen goed geprijsd als je kijkt naar wat je ervoor terugkrijgt. De nieuwe Poco F8 Ultra heeft een prijskaartje van minimaal 800 euro. Gaat die regel ook hier op?

Want wat voor smartphone kun je precies aanbieden als je er net wat meer geld tegenaan gooit? Dat idee heeft een unieke telefoon opgeleverd, voorzien van een denimlook én een extra subwoofer achterop. Gewaagde keuzes, maar in een wereld waarin smartphones steeds meer naar elkaar toe groeien, en in hun identiteitscrisis meer en meer op iPhones gaan lijken, geen verkeerde ontwikkeling. Alleen daarom al zijn we enthousiast over de Poco F8 Ultra (Blue Denim-uitvoering).

Het helpt dan ook zeer dan de subwoofer daar niet alleen voor de show zit. Dit compacte speakertje geeft geluiden en audio meer dan genoeg ruimte om beter tot hun recht te komen vergeleken met reguliere smartphonespeakers. Weg is dat blikkige geluid, dat nu ruimte maakt voor warmere tonen en een bredere soundstage. Klinkt de muziek perfect? Dat kun je niet verwachten, maar we zijn desondanks onder de indruk van de Bose-luidspreker.

©Wesley Akkerman

Uniek en tof

De Poco F8 Ultra ligt prettig in de hand en voelt solide aan dankzij het aluminium frame. Met 220 gram is hij ook niet overdreven zwaar. Het fauxdenim op de achterkant draagt daarbij merkbaar bij aan de grip, waardoor hij niet snel uit je handen glipt. Juist door dat eigenzinnige uiterlijk is dit zo'n smartphone die je liever zonder hoesje gebruikt, ook al loop je daarmee iets meer risico op valschade.

Het grote amoled-paneel van 6,9 inch stelt evenmin teleur. Met zijn hoge resolutie (1.200 bij 2.608 pixels) en verversingssnelheid (120 Hertz) kom je niets tekort en oogt alles scherp en vlot. Het contrast is breed en zwartwaarden zijn diep, maar de kleuren kunnen soms net even wat flets ogen. Dat valt alleen op in directe vergelijkingen met andere smartphones; de kans is heel klein dat dit je hier iets van merkt in het dagelijkse gebruik of als je een minder geoefend oog hebt.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Wat je mag verwachten

Ook al draait de Poco F8 Ultra niet op de krachtigste processor die Qualcomm te bieden heeft, in de praktijk merk je daar weinig van. De Snapdragon 8 Elite Gen 5 voelt vlot aan bij multitasking en kan games zonder moeite aan, al moet je er wel rekening mee houden dat de Gen 5 warm (niet heet, gelukkig) kan worden wanneer je high-end spellen speelt. Niets om je zorgen over te maken, je zult hier namelijk je vingers niet aan branden.

Ook de accu stelt niet teleur. Met een capaciteit van 6.500 mAh haal je in veel gevallen probleemloos twee dagen, al hangt dat vanzelfsprekend af van hoe intensief je de smartphone gebruikt. Speel je veel games, dan loopt hij sneller leeg, maar opladen gaat razendsnel. Met een geschikte 100w-lader, die je zelf moet aanschaffen, zit de accu binnen ongeveer veertig minuten weer helemaal vol.

Camera en software

Toch is niet alles goud wat er blinkt. Onder de juiste lichtomstandigheden maakt de Poco F8 Ultra kleurrijke en gedetailleerde beelden. Zoomen is geen probleem en ook de selfiecam lijkt goed om te gaan met verschillende huidtypen. De groothoeklens presteert echter minder goed: kleuren komen minder goed uit de verf en details vallen weg. De avondmodus stelt teleur, met een overdaad aan exposure, gebrekkige kleurenaccuraatheid en trage vastlegging.

Aangezien Poco een dochteronderneming is van Xiaomi, draait het toestel op HyperOS 3.0. De Poco staat daardoor vol met overbodige en dubbele apps, waaronder die van Xiaomi, waarvan je het gros kunt verwijderen. Ook kom je her en der wat reclame tegen. Verder is het besturingssysteem vlot en overzichtelijk, twee eigenschappen die we extreem belangrijk vinden. Je krijgt tot slot 'maar' vier Android-upgrades, evenals zes jaar aan beveiligingsupdates.

Poco F8 Ultra kopen?

Ondanks de kanttekeningen die we plaatsen bij de software- en camera-ervaringen, zijn er eigenlijk weinig redenen om niet voor de Poco F8 Ultra te kiezen. Hij oogt uniek, vindt in de subwoofer een handige toevoeging en voelt stevig aan. De door ons geteste Denim Blue-uitvoering heeft bovendien een faux denimlaagje op de achterkant voor extra grip (wat deze uitvoering wel een paar gram zwaarder maakt dan de Poco F8 Ultra Black). De prijs is misschien gevoelsmatig nog wat hoog, zeker voor dit merk. Maar zakt de prijs richting de 600 euro, dan krijg je een toptoestel dat zijn prijs meer dan waarmaakt en waar je langdurig plezier van hebt.

52137934

Spatial audio, oftewel ruimtelijke audio, belooft een luisterervaring waarbij het geluid niet alleen van links en rechts komt, maar je volledig omringt. Hoewel de marketingkreten je geregeld om de oren vliegen, is de techniek niet in elke situatie even zinvol. In dit artikel ontdek je wanneer ruimtelijke audio je ervaring verrijkt en wanneer je prima zonder kunt.

Vergeet het statische geluid van je oude vertrouwde stereo-set. Met spatial audio krijgt geluid eindelijk de diepte die het verdient. Dankzij slimme algoritmes die de akoestiek van de echte wereld nabootsen, ontsnapt de audio aan je koptelefoon of soundbar. Geluid beweegt vrij door de kamer, waardoor een helikopter in een film ook echt boven je hoofd lijkt te cirkelen. Het is de overstap van een platte foto naar een hologram, maar dan voor je oren.

Bioscoopervaring thuis

De meest logische toepassing voor spatial audio is zonder twijfel de moderne filmervaring. Wanneer je een blockbuster kijkt die is gemixt in formaten zoals Dolby Atmos, komt de techniek pas echt tot leven. Een helikopter die overvliegt of regen die op een dak klatert, krijgt een verticale dimensie die voorheen onmogelijk was met een standaard hoofdtelefoon of een simpele soundbar.

Voor filmliefhebbers die niet de ruimte hebben voor een volledige surround-installatie met fysieke speakers in het plafond, biedt spatial audio een overtuigend en compact alternatief dat de zogenaamde immersie aanzienlijk vergroot.

©ER | ID.nl

Muziek met een extraatje

Voor muziek is het nut van ruimtelijke audio iets genuanceerder en sterk afhankelijk van de productie. Bij klassieke concerten of live-opnames kan de techniek je het gevoel geven dat je midden in de concertzaal zit, waarbij de akoestiek van de ruimte tastbaar wordt. Ook bij moderne popmuziek die specifiek voor dit formaat is geproduceerd, kunnen artiesten creatiever omgaan met de plaatsing van instrumenten of subtiele geluidseffecten.

Toch blijft voor de purist die zweert bij een eerlijke, ongefilterde weergave van een studio-album de traditionele stereomix vaak de voorkeur genieten, omdat spatial audio de oorspronkelijke balans soms onnatuurlijk kan veranderen.

Gaming en de functionele voorsprong

In de wereld van gaming verschuift de waarde van spatial audio van puur esthetisch naar functioneel. Vooral in competitieve shooters is het horen van de exacte positie van een tegenstander een serieus dingetje. Door gebruik te maken van ruimtelijke audio kun je voetstappen boven, onder of achter je nauwkeurig lokaliseren. Dat geeft niet alleen een intensere spelervaring waarbij je volledig wordt opgeslokt door de spelwereld, maar biedt ook een tactisch voordeel dat met standaard audio simpelweg niet te evenaren is. Hierdoor is de techniek voor fanatieke gamers bijna onmisbaar geworden.

Wanneer kun je het beter uitschakelen?

Ondanks de indrukwekkende demonstraties is spatial audio niet altijd de beste keuze. Voor dagelijks gebruik, zoals het luisteren naar podcasts of het kijken van het journaal, voegt de extra ruimtelijkheid weinig toe en kan het de verstaanbaarheid van stemmen zelfs negatief beïnvloeden. Ook bij oudere opnames die door softwarematige kunstgrepen naar ruimtelijk geluid worden omgezet, ontstaat er vaak een hol en onnatuurlijk resultaat. In dergelijke gevallen is een zuivere stereoweergave nog altijd de meest betrouwbare weg naar een prettige luisterervaring.