Google Chrome is momenteel de populairste browser, zeker onder Windows. Op de eveneens populaire Chromebook is het zelfs de centrale spil van het OS. Er verschijnen zeer regelmatig updates en het is verstandig met enige regelmaat de al even regelmatig wijzigende settings in te duiken. Controleer deze Chrome-instellingen eens.

Chrome is vaak de ‘alternatieve’ browser die door velen blindelings wordt geïnstalleerd. Of dat heel slim is? Moeilijk om daar een helder antwoord op te geven. Het hangt er vooral vanaf hoe diep je in het Google-ecosysteem geïntegreerd wilt worden. Heb je bijvoorbeeld een Android-smartphone en (of) tablet, dan zit je er sowieso al tot je oren in: die is onlosmakelijk gekoppeld met je Google-account immers. Een hoop gebruikers kiezen er dan ook simpelweg voor om ook bij de Chrome browser in te loggen met dezelfde Google-account als die van hun Android-apparaat.

Wil je nog een beetje controle over je privacy, dan adviseren we je dat om niet te doen. Probleem is alleen dat Google ook niet gek is, en zowel IP-adres als locatie van pc en telefoon kan zien. En daaraan voor de hand liggende conclusies kan verbinden. Kortom: als je voor een Google-omgeving kiest, moet je er eigenlijk vanuit gaan dat het bedrijf van al je online handel-en-wandel op de hoogte is. Of dat erg is, is iets dat alleen jij voor jezelf kunt beslissen.

Inloggen bij Chrome?

Ga je voor Chrome, dan is goed om in ’t achterhoofd te houden dat je de verzamelwoede van de browser enigszins in toom kunt houden. Klik daarvoor op de knop met de drie puntjes rechtsboven in beeld en dan in het opengeklapte menu op Instellingen. Zet onder Jij en Google en Synchronisatie en Google-services de schakelaar achter Inloggen bij Chrome toestaan uit. Maakt de Google clouddiensten net wat meer gescheiden van de browser. 

Zoekopdrachten en URL’s automatisch aanvullen kun je aan laten staan, uiteindelijk wordt je zoekopdracht toch naar (meestal) Google verstuurd. De overige opties kun je met een gerust hart uitzetten voor zover er al iets aan stond. Zijn allemaal opties ten faveure van Google en beduidend minder voor jou. Je moet Chrome opnieuw starten om deze wijzigingen door te voeren.

©PXimport

Betaalmethoden bewaren: beter niet

Wil je helemaal op safe spelen, klik dan in de kolom links op Automatisch invullen en rechts op Betaalmethoden. Zet de beide ingeschakelde schakelaars uit, zo kan niemand ongeautoriseerde betalingen vanaf jou computer verrichten. 

Ook kun je eens kritisch kijken naar Wachtwoorden, eveneens onder Automatisch invullen. Het is wellicht verstandiger een externe wachtwoordbeheerder in de vorm van bijvoorbeeld een lokaal draaiend tooltje te gebruiken. Google hoeft niet overal bij te kunnen.

Privacy(gids)

Dan is het tijd voor een klik op Privacy en beveiliging. Je treft hier als eerste de knop Aan de slag onder Privacygids doorlopen aan. Klik daar beslist eens op. En kijk vervolgens zeer kritisch naar de daar aangeboden oplossingen. Zeg ‘nee’ op alles wat niet direct noodzakelijk is voor de basisfunctionaliteit van een browser. 

Verder is er de optie Privacy Sandbox, die standaard aan staat. Hier experimenteert Google met nieuwe privacytechnieken. Probleem met deze functie is dat er ten eerste niet duidelijk is waaruit die experimenten precies bestaan. Daarnaast moet je altijd rekening houden met buggy code die mogelijk instabiliteit over traagheid kan veroorzaken.

Die kans is niet heel erg groot, gokken we. Maar wil je elke kans op wilde privacy-avonturen omzeilen, dan kun je de schakelaar achter Proeffuncties van Privacy Sandbox uitzetten. Tegen de tijd dat de testfase van het een of ander is afgerond, voegt Google het vanzelf toe als een reguliere optie. Waarom zou je proefkonijn willen zijn?

©PXimport

Zoekmachine en downloadlocatie

Onder Vormgeving vind je de wat meer handige functies die je naar smaak en zonder verdere risico’s aan- of uit kunt zetten. Het is ook hier dat je de schakelaar vindt om de ontbrekende home-knop (weer) aan te zetten. Heb je om wat voor reden ook liever niet Google als standaard-zoekmachine, dan kun je die onder Zoekmachine (kolom links) naar wens aanpassen. Ben je erg privacy-bewust (maar dat staat dan wel in scherp contrast met je keuze voor Chrome…), dan kies je voor DuckDuckGo. Deze zoekmachine veranonimiseert alle zoektermen, altijd praktisch. 

Onder Downloads (kolom links, wederom) komt de schakelaar Voorafgaand aan een download vragen waar een bestand moet worden opgeslagen wellicht van pas. Standaard wordt alles zonder verdere vragen in de downloadmap bewaard. Wil je die locatie liever per download kiezen, dan zet je de schakelaar achter de genoemde optie aan.

Chrome goed afsluiten

Het is goed om te weten dat als je Chrome afsluit, er toch nog een deel actief blijft. Dat is bedacht om de browser sneller op te kunnen starten. Nadeel hiervan is, dat het geheugenruimte kost en mogelijk ook processortijd. Ook liggen mogelijke veiligheidsrisico’s op de loer in een dergelijk scenario. Los dit op door in de kolom links op Systeem te klikken. Schakel vervolgens de optie Achtergrondapps blijven uitvoeren wanneer Google Chrome is gesloten uit. 

Sluiten van Chrome is dan ook écht sluiten. Vind je dat het opstarten van je browser dan ineens wel erg lang duurt, dan kun je de schakelaar natuurlijk altijd weer aanzetten. Maar je weet dan ieder geval dat dan na afsluiten van Chrome altijd nog processen en onderdelen actief blijven.

©PXimport

Blijf alert

De instellingen voor Chrome onder verschillende besturingssystemen zijn nagenoeg gelijk, en het is zonder meer verstandig na een update eens te kijken of er dingen veranderd zijn. Of erger: opties ingeschakeld zijn die jij had uitgezet. Chrome mag door slimme marketing dan wellicht de meest populaire browser geworden zijn, dat wil niet zeggen dat ’t meteen ook de beste is. Zeker qua privacy moet je altijd een meekijkend Google in ’t achterhoofd houden. 

Wees voorzichtig met opslag van gevoelige gegevens – waar in feite ook browsergeschiedenis en favorieten – onder vallen bij een bedrijf wat leeft van gebruikersgegevens. Google zal ongetwijfeld z’n best doen om zaken te versleutelen, veranonimiseren alvorens de verkopen of anderszins te gebruiken. Maar een fout zit vaak in een klein hoekje. 

Voor de rest geldt dat Chrome een gebruiksvriendelijke browser met heel veel mogelijkheden is. Het is niet de allersnelste en zeker niet de ‘lichtste’. Daarvoor moet je uitwijken als iets naar Firefox, Brave of – in geval van Apple – Safari. 

Toch zien we dat steeds meer sites geoptimaliseerd worden voor Chrome. En dat betekent dat je soms misschien niet om datzelfde Chrome heen kunt. Gebruik het dan in ieder geval met beleid.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.