Je Chromebook beschikt (natuurlijk…) over een uitgebreid bestandsbeheerprogramma. We gaan eens kijken wat je daar zoal mee kunt. Inclusief zippen en unzippen.

Een Chromebook is primair bedoeld voor online gerelateerd werk. Het verklaart alvast waarom de interne opslagruimte van deze apparaten anno 2021 tamelijk beperkt is. 64 GB is min of meer gemiddeld; met 128 GB ben je helemaal het heertje. Of dat echt praktisch is, laten we nu even wijselijk in het midden. Feit is dat je gedurende het gebruik van je Chromebook natuurlijk wel degelijk lokaal bewaarde bestande genereert. Google ziet het liefst dat je die zo snel mogelijk naar hun cloudopslag overhevelt. Omdat de gratis beperkte opslag dan snel volloopt zijn er genoeg opties om die gratis ruimte tegen een maandelijkse betaling uit te breiden. 

Wil je documenten liefst toch lokaal opslaan, dan kan dat. Zeker als het gaat om kleinere bestanden kun je nog wel een tijd vooruit met de interne opslag. Ook kun je simpelweg een sd-geheugenkaart inprikken om voor meer ademruimte te zorgen. En last but not least heb je wellicht een nas thuis staan. Dan is er (vrijwel) helemaal geen sprake meer van een opslaglimiet.

Bestanden

De sleutel tot het beheren van je bestanden – lokaal, op een sd-kaart of je nas- is de app Bestanden. Dit is de ‘Verkenner’ van ChromeOS, het besturingssysteem van je Chromebook. Je vindt het op de Plank (het dock dat standaard onderin beeld staat), of in je app-overzicht. Dat laatste bereik je door op de knop met het cirkeltje helemaal links op het dock te klikken, gevolgd door een klik op ^ in het geopende paneel. Is de app eenmaal gestart, dan zie je daarin diverse beschikbare mappen. Bedenk daarbij dat de map Downloads min of meer de standaard-opslagplek is voor zo ongeveer alles. Klik op de map en je ziet daarin – zeker als je je Chromebook alweer een tijdje hebt gebruikt – een lijst bestanden staan. Mooi moment om daar meteen even kritisch naar te kijken. Zeker met de relatief beperkte opslagruimte van veel Chromebooks is het onzin om grote bestanden daar langdurig te parkeren. 

Heb je iets écht niet meer nodig, dan is verwijderen een kwestie van Alt-klikken (of als je een externe muis gebruikt op de rechter muisknop klikken) en dan voor de optie Verwijderen in het geopende contextmenu kiezen. Je kunt ook meerdere bestanden selecteren door a la Windows de Control-toets tijdens het selecteren ingedrukt te houden (of maak gebruik van de Shift-toets om groepen bestanden in één klap te selecteren).

©PXimport

Zippen

Heb je eenmaal een setje bestanden geselecteerd, dan kun je ze ook comprimeren naar een .zip-archief. Alt-klik of klik met de rechter muisknop (die standaard niet op de trackpad van een Chromebook zit!) op een selectie en dan in het geopende contextmenu op Geselecteerde bestanden inpakken. Wacht even tot het zippen voltooid is en je hebt een bestand met de naam Archive.zip. Ietwat onhandig qua naamgeving; om de naam van dit archief naar iets meer herkenbaars te wijzigen Alt-klik (of rechter muisknop-klik) je erop, gevolgd door een klik op Naam wijzigen. Tik iets passends en let daarbij op dat je de bestandsextensie .zip niet verandert! Druk op Enter en klaar. Als deze zip-actie bedoeld was om wat opslagruimte te winnen, vergeet dan niet aansluitend de oorspronkelijke bestanden te wissen.

Naar je nas

Om bestanden naar je nas over te hevelen, moet je eerst de daarop aanwezige gedeelde mappen toegankelijk maken. Klik daarvoor in het venster Bestanden op de knop met de drie verticaal geplaatste puntjes. In het geopende contextmenu klik je vervolgens onder Nieuwe service toevoegen op SMB-fileshare. De kans is aanwezig dat – na even wachten – ChromeOS je NAS automatisch opspoort. Indien niet, tik dan simpelweg het adres van je nas onder URL voor fileshare. Bijvoorbeeld iets als \\192.168.1.133\{gedeelde mapnaam}. Let op de dubbele \ aan het begin. De naam van de gedeelde map weet je als het goed is (of deze achterhaal je door bij de gebruikersinterface van je NAS in te loggen). Tik verder gebruikersnaam en bijbehorend wachtwoord van (een van) je NAS-account(s) in en klik op Toevoegen.

©PXimport

Kopiëren of verplaatsen

De map verschijnt nu in het lijstje in de linker kolom van Bestanden. Klik erop en je kunt er bestanden vanuit bijvoorbeeld de map Downloads naartoe slepen om te kopiëren. Om de selectie te verplaatsen, klik je er met de rechter muisknop of een Alt-klik op, gevolgd door een klik op Knip. Blader naar de nas-map waarin je wilt plakken, klik daar met de rechter muisknop op en kies dan in het geopende contextmenu voor Plak. Klaar. Op dezelfde manier kun je ook een bestanden naar een sd-kaart overhevelen.

SD geheugenkaart

Prik je zo’n (micro) sd-geheugenkaart in je Chromebook, dan is deze direct beschikbaar. Hij verschijnt in de kolom links van Bestanden, helemaal onderaan. Mocht je het willen, dan is de kaart te formatteren. Dat regel je via een alt-klik annex rechter muisklik op de kaartnaam, gevolgd door een klik op Apparaat formatteren. Op je dan maagdelijk lege kaart kun je dan naar hartenlust bestanden bewaren. Omdat geheugenkaartjes erg goedkoop zijn tegenwoordig, breid je hiermee de lokale opslagruimte op je systeem natuurlijk erg efficiënt uit. Vergeet nooit om de geheugenkaart – na gebruik – netjes te verwijderen. Klik daarvoor op het knopje in de vorm van een dakje en streepje rechts van de geheugenkaartnaam. De kaart verdwijnt nu uit het overzicht, waarna je ‘m fysiek kunt verwijderen.

©PXimport

HDMI 2.1 is de nieuwste standaard voor beeldoverdracht, maar lang niet iedereen heeft de extra bandbreedte ook écht nodig. Vooral voor gamers met een PlayStation 5, Xbox Series X of krachtige pc is het relevant. Kijk je alleen films of televisie? Dan volstaat de oudere aansluiting vaak prima. Wij leggen uit waar de grens ligt.

Als je momenteel op zoek bent naar een nieuwe televisie of monitor vlíegen de technische termen je om de oren. HDMI 2.1 wordt door fabrikanten en winkels vaak gepresenteerd als een absolute noodzaak voor een scherm dat klaar is voor de toekomst. Hierdoor ontstaat de angst dat je een miskoop doet als je kiest voor een model met de oudere HDMI 2.0-standaard. Toch is dat in veel Nederlandse huiskamers een misvatting, want de voordelen zijn nogal specifiek. Veel consumenten betalen onnodig extra voor een functie die ze technisch gezien nooit zullen activeren. Na het lezen van dit artikel weet je precies of jij die snelle poort nodig hebt, of dat je dat budget beter aan een groter scherm of beter geluid kunt besteden.

De kern van het probleem: bandbreedte

Het fundamentele verschil tussen de gangbare HDMI 2.0-standaard en de nieuwere 2.1-versie zit 'm in de digitale snelweg die ze bieden. Je kunt het zien als een waterleiding: door een 2.1-kabel kan veel meer water (of dus data) tegelijk worden gepompt (48 Gbit/s in dit geval) dan door de oudere 2.0-variant (die 'maar' 18 Gbit/s kan verwerken). Die extra ruimte is nodig voor 4K-beelden met een zeer hoge verversingssnelheid (120 beelden per seconde) of voor extreem hoge resoluties zoals 8K.

Een hardnekkige mythe is dat HDMI 2.1 het beeld altijd mooier maakt. Dat is onjuist. Als je naar een Netflix-serie kijkt in 4K, ziet dat er via een 2.0-poort exact hetzelfde uit als via een 2.1-poort. De kabel verandert niets aan de kleuren, de scherpte of het contrast; hij zorgt er alleen voor dat het signaal 'erdoor' past. Pas als er een file op de kabel ontstaat (omdat je te veel beelden per seconde wilt versturen) wordt de nieuwe standaard noodzakelijk. Zolang je dataverbruik onder de limiet van HDMI 2.0 blijft, voegt versie 2.1 niets toe aan de beeldkwaliteit.

Wanneer werkt dit wél goed?

HDMI 2.1 komt pas echt tot zijn recht als je de grenzen van beweging en snelheid opzoekt. Dat is vrijwel exclusief het domein van de fanatieke gamer. Heb je een PlayStation 5 of Xbox Series X in huis en wil je games spelen in de hoogste 4K-resolutie met 120 beelden per seconde (120 Hz)? Dan is een HDMI 2.1-aansluiting op je tv onmisbaar. Zonder deze poort blijft je console steken op 60 beelden per seconde, wat minder vloeiend oogt bij snelle shooters of racegames.

Ook pc-gamers met een zware, moderne videokaart (zoals de NVIDIA RTX 40- of 50-serie) profiteren hiervan als ze hun pc op de tv aansluiten. Naast de snelheid biedt de 2.1-standaard ondersteuning voor Variable Refresh Rate (VRR). Dat zorgt ervoor dat de televisie zijn verversingssnelheid continu aanpast aan de spelcomputer, wat haperingen en 'tearing' (waarbij het beeld in tweeën lijkt te breken) voorkomt. Daarnaast is er Auto Low Latency Mode (ALLM), een signaal waardoor je tv automatisch naar de spelmodus schakelt zodra je de console aanzet. Voor wie de maximale prestaties uit een moderne spelcomputer wil halen, is HDMI 2.1 dus een logische en eigenlijk verplichte keuze.

Oké, maar wanneer werkt dit níet goed?

Voor de gemiddelde kijker is de meerwaarde van HDMI 2.1 nagenoeg nihil. Kijk je voornamelijk lineaire televisie (nieuws, talkshows), sportwedstrijden, films op Blu-ray of series via streamingdiensten als Disney+ en Videoland? Dan kom je nooit in de buurt van de bandbreedte die HDMI 2.0 niet meer aankan. Films en series worden vrijwel altijd gemaakt en uitgezonden in 24, 30 of maximaal 60 beelden per seconde. Een standaard HDMI 2.0-aansluiting kan 4K-beeld op 60 Hz fluitend aan, inclusief HDR (High Dynamic Range).

Ook voor bezitters van een oudere of minder krachtige spelcomputer, zoals de PlayStation 4, de Xbox One of de Nintendo Switch, voegt de nieuwe poort niets toe. Het signaal dat deze apparaten uitsturen is simpelweg niet zwaar genoeg om de bredere snelweg nodig te hebben. Je koopt in dat geval een Ferrari om er vervolgens alleen maar mee in een 30-kilometerzone te rijden. Je betaalt voor capaciteit die ongebruikt blijft, terwijl je dat geld wellicht beter had kunnen investeren in een tv met een beter contrast of hogere helderheid.

Dealbreakers

Er zijn specifieke situaties waarin het blindstaren op HDMI 2.1 je keuze onnodig beperkt of zelfs leidt tot een slechtere aankoop. Dit zijn de harde grenzen:

©DC Studio

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om de juiste keuze te maken, moet je kritisch kijken naar wat er in je tv-meubel staat of komt te staan. De vuistregel is eenvoudig: ben jij iemand die elke frame telt in een online shooter en heb je de hardware om dat te genereren? Dan moet HDMI 2.1 bovenaan je wensenlijst staan; zonder die poort knijp je de prestaties van je dure console af en mis je de soepelheid waarvoor je betaald hebt.

Ben je daarentegen een filmliefhebber die geniet van de hoogste beeldkwaliteit in HDR, of kijk je vooral sport? Richt je dan op het contrast, de helderheid en de kleurweergave van het paneel. Een kwalitatief hoogwaardig paneel met een 'oudere' aansluiting geeft een indrukwekkender plaatje bij films dan een middelmatige tv die toevallig wél een 2.1-aansluiting heeft. Laat je niet gek maken door het idee van toekomstbestendigheid als de beloofde toekomst niet aansluit bij jouw kijkgedrag.

Dus...

HDMI 2.1 is essentieel voor gamers met een PS5, Xbox Series X of krachtige pc die willen spelen in 4K bij 120 Hz. Voor filmkijkers, serie-bingers en tv-kijkers biedt de standaard geen zichtbare beeldverbetering ten opzichte van HDMI 2.0. De extra bandbreedte is puur bedoeld voor zeer hoge framerates die videocontent niet gebruikt. Kies alleen voor HDMI 2.1 als je hardware hebt die deze snelheid daadwerkelijk kan benutten. In alle andere gevallen is de kwaliteit van het beeldscherm zelf veel belangrijker dan het type aansluiting.

Op 26 januari kan de wereld aan de slag met Highguard. Het lijkt erop dat iedereen weet wat Highguard is, terwijl tegelijkertijd ook niemand precies weet wát Highguard nou precies is. In dit artikel zetten we dus uiteen wanneer je de game kunt spelen, en waarom deze titel van Wildlight Entertainment zoveel aandacht krijgt.

Releasedatrum van Highguard

Highguard is vanaf vandaag, 26 januari, rond 19:00 uur Nederlandse tijd beschikbaar op pc, PlayStation 5 en Xbox Series X en S. De exacte releasetijd is nog niet bekend, maar vermoedelijk zal de game rond die tijd op alle platforms beschikbaar worden.

Daarbij is het spel free-to-play, dus je hoeft niets te betalen om Highguard te spelen. Daarbij ondersteunt de game crossplay en cross-save, dus je kunt de game samen met vrienden op andere platforms spelen en je progressie op andere platforms meenemen. Het spel is niet te preloaden, maar vereist op pc in ieder geval 25 GB aan beschikbare opslagruimte.

Met de lancering van het spel zendt ontwikkelaar Wildlight Entertaiment om 19:00 uur Nederlandse tijd ook direct een zogenaamde Launch Showcase uit op YouTube - ook hieronder te bekijken. De studio belooft in deze showcase een ‘deepdive in de gameplay’ van Highguard te tonen, de contentplannen voor het eerste jaar uit de doeken te doen en nog ‘veel meer’. 

Wat is Highguard?

Aan team-based PvP heroshooters als Overwatch is geen gebrek, maar Highguard lijkt zich bij die groep te scharen. Het spel wordt ontwikkeld door Wildlight Entertainment, dat weer bestaat uit oud-ontwikkelaars van onder andere Titanfall en Apex Legends. Mensen die dus meer dan prima shooters in elkaar hebben gedraaid, waardoor de interesse toch ietwat gewekt wordt. 

Ieder team in de game bestaat uit drie zogenaamde Wardens, waarvoor verschillende personages gekozen kunnen worden. In de trailer zien we bijvoorbeeld een ridderachtige personage, die met een speciale vaardigheid elektrische stokken rond kan gooien. Ook is er een groot ijsmonster dat schijnbaar muren kan laten verschijnen, een soort cowboy met beestachtige klauwen en een personage dat met messen kan gooien. Ook heeft ieder personage schijnbaar toegang tot geweren om het vijandelijke team mee te bevechten.

Het doel van een potje is namelijk het vinden van de ‘Shieldbreaker’, een soort groot zwaard waarmee je de basis van de tegenstanders open kan breken en uiteindelijk overnemen. Wanneer dit lukt is het potje gewonnen. In de context van de game krijgt jouw team op die manier de controle over het continent. 

©Wildlight Entertainment

Waarom is er zoveel om Highguard te doen?

Wildlight positioneert de game in hun marketing als een “nieuw soort shooter”, maar veel spelers zijn op basis van de trailer nog niet overtuigd. Highguard doet qua opzet van de potjes wel een paar dingen anders dan hero-shooters als Overwatch en Marvel Rivals, maar zoals Concord in 2024 liet zien is de huidige markt voor dit subgenre binnen shooters redelijk verzadigd. Velen zijn simpelweg nog niet overtuigd dat Highguard daadwerkelijk iets vernieuwends met zich mee weet te brengen.

Dit valt ook te verwijten aan een opvallend gebrek aan marketing van de game. Zo’n anderhalve maand voor release hoorden we voor het eerst van Highguard, toen de trailer werd getoond als afsluiter van The Game Awards. Normaliter is de laatste aankondiging van die show een van de hoogtepunten, maar Highguard wist mensen niet te enthousiasmeren. 

De gesprekken rondom Highguard werden echter nog vreemder, toen opviel dat Wildlight geruime tijd niets meer plaatste op sociale media over de game. Na de initiële aankondiging van de game werd er wekenlang niets meer geplaatst op het X-account van Highguard, tot drie dagen voor launch - toen het bedrijf een countdown startte. Ook dit maakte het lastig om enthousiast te worden voor Highguard. 

©Wildlight Entertainment

In de afgelopen dagen doken er berichten en geruchten op die stelden dat Geoff Keighley - de presentator en oprichter van The Game Awards - Highguard specifiek had uitgekozen als afsluiter van The Game Awards, omdat hij hier wel iets in zag. Op 25 januari plaatste Keighley een gif op X, waarin John Hammond uit Jurassic Park zegt: “Over 48 uur accepteer ik jullie verontschuldigingen”. 

Natuurlijk gunnen we iedere game waar tijd en passie in heeft gezeten het beste, maar het is ook niet te ontkennen dat het verhaal rondom Highguard op zijn minst frappant te noemen is. Nou ja, vanaf 19:00 uur kunnen we het spel zelf onder handen nemen. Verwacht daarom binnenkort impressies op onze socials en ID.nl.