Je Chromebook beschikt (natuurlijk…) over een uitgebreid bestandsbeheerprogramma. We gaan eens kijken wat je daar zoal mee kunt. Inclusief zippen en unzippen.

Een Chromebook is primair bedoeld voor online gerelateerd werk. Het verklaart alvast waarom de interne opslagruimte van deze apparaten anno 2021 tamelijk beperkt is. 64 GB is min of meer gemiddeld; met 128 GB ben je helemaal het heertje. Of dat echt praktisch is, laten we nu even wijselijk in het midden. Feit is dat je gedurende het gebruik van je Chromebook natuurlijk wel degelijk lokaal bewaarde bestande genereert. Google ziet het liefst dat je die zo snel mogelijk naar hun cloudopslag overhevelt. Omdat de gratis beperkte opslag dan snel volloopt zijn er genoeg opties om die gratis ruimte tegen een maandelijkse betaling uit te breiden. 

Wil je documenten liefst toch lokaal opslaan, dan kan dat. Zeker als het gaat om kleinere bestanden kun je nog wel een tijd vooruit met de interne opslag. Ook kun je simpelweg een sd-geheugenkaart inprikken om voor meer ademruimte te zorgen. En last but not least heb je wellicht een nas thuis staan. Dan is er (vrijwel) helemaal geen sprake meer van een opslaglimiet.

Bestanden

De sleutel tot het beheren van je bestanden – lokaal, op een sd-kaart of je nas- is de app Bestanden. Dit is de ‘Verkenner’ van ChromeOS, het besturingssysteem van je Chromebook. Je vindt het op de Plank (het dock dat standaard onderin beeld staat), of in je app-overzicht. Dat laatste bereik je door op de knop met het cirkeltje helemaal links op het dock te klikken, gevolgd door een klik op ^ in het geopende paneel. Is de app eenmaal gestart, dan zie je daarin diverse beschikbare mappen. Bedenk daarbij dat de map Downloads min of meer de standaard-opslagplek is voor zo ongeveer alles. Klik op de map en je ziet daarin – zeker als je je Chromebook alweer een tijdje hebt gebruikt – een lijst bestanden staan. Mooi moment om daar meteen even kritisch naar te kijken. Zeker met de relatief beperkte opslagruimte van veel Chromebooks is het onzin om grote bestanden daar langdurig te parkeren. 

Heb je iets écht niet meer nodig, dan is verwijderen een kwestie van Alt-klikken (of als je een externe muis gebruikt op de rechter muisknop klikken) en dan voor de optie Verwijderen in het geopende contextmenu kiezen. Je kunt ook meerdere bestanden selecteren door a la Windows de Control-toets tijdens het selecteren ingedrukt te houden (of maak gebruik van de Shift-toets om groepen bestanden in één klap te selecteren).

©PXimport

Zippen

Heb je eenmaal een setje bestanden geselecteerd, dan kun je ze ook comprimeren naar een .zip-archief. Alt-klik of klik met de rechter muisknop (die standaard niet op de trackpad van een Chromebook zit!) op een selectie en dan in het geopende contextmenu op Geselecteerde bestanden inpakken. Wacht even tot het zippen voltooid is en je hebt een bestand met de naam Archive.zip. Ietwat onhandig qua naamgeving; om de naam van dit archief naar iets meer herkenbaars te wijzigen Alt-klik (of rechter muisknop-klik) je erop, gevolgd door een klik op Naam wijzigen. Tik iets passends en let daarbij op dat je de bestandsextensie .zip niet verandert! Druk op Enter en klaar. Als deze zip-actie bedoeld was om wat opslagruimte te winnen, vergeet dan niet aansluitend de oorspronkelijke bestanden te wissen.

Naar je nas

Om bestanden naar je nas over te hevelen, moet je eerst de daarop aanwezige gedeelde mappen toegankelijk maken. Klik daarvoor in het venster Bestanden op de knop met de drie verticaal geplaatste puntjes. In het geopende contextmenu klik je vervolgens onder Nieuwe service toevoegen op SMB-fileshare. De kans is aanwezig dat – na even wachten – ChromeOS je NAS automatisch opspoort. Indien niet, tik dan simpelweg het adres van je nas onder URL voor fileshare. Bijvoorbeeld iets als \\192.168.1.133\{gedeelde mapnaam}. Let op de dubbele \ aan het begin. De naam van de gedeelde map weet je als het goed is (of deze achterhaal je door bij de gebruikersinterface van je NAS in te loggen). Tik verder gebruikersnaam en bijbehorend wachtwoord van (een van) je NAS-account(s) in en klik op Toevoegen.

©PXimport

Kopiëren of verplaatsen

De map verschijnt nu in het lijstje in de linker kolom van Bestanden. Klik erop en je kunt er bestanden vanuit bijvoorbeeld de map Downloads naartoe slepen om te kopiëren. Om de selectie te verplaatsen, klik je er met de rechter muisknop of een Alt-klik op, gevolgd door een klik op Knip. Blader naar de nas-map waarin je wilt plakken, klik daar met de rechter muisknop op en kies dan in het geopende contextmenu voor Plak. Klaar. Op dezelfde manier kun je ook een bestanden naar een sd-kaart overhevelen.

SD geheugenkaart

Prik je zo’n (micro) sd-geheugenkaart in je Chromebook, dan is deze direct beschikbaar. Hij verschijnt in de kolom links van Bestanden, helemaal onderaan. Mocht je het willen, dan is de kaart te formatteren. Dat regel je via een alt-klik annex rechter muisklik op de kaartnaam, gevolgd door een klik op Apparaat formatteren. Op je dan maagdelijk lege kaart kun je dan naar hartenlust bestanden bewaren. Omdat geheugenkaartjes erg goedkoop zijn tegenwoordig, breid je hiermee de lokale opslagruimte op je systeem natuurlijk erg efficiënt uit. Vergeet nooit om de geheugenkaart – na gebruik – netjes te verwijderen. Klik daarvoor op het knopje in de vorm van een dakje en streepje rechts van de geheugenkaartnaam. De kaart verdwijnt nu uit het overzicht, waarna je ‘m fysiek kunt verwijderen.

©PXimport

Je laptopaccu lijkt altijd leeg te zijn op het moment dat er nergens een stopcontact te bekennen is. Met de juiste software-instellingen pers je echter makkelijk een uur extra uit je apparaat, zonder dat je daarvoor technisch onderlegd hoeft te zijn. Wij leggen uit aan welke knoppen je precies moet draaien voor maximaal resultaat.

Er is weinig irritanter dan een laptop die in de spaarstand schiet of uitvalt terwijl je in de trein net de laatste hand legt aan een belangrijk document. Veel gebruikers denken bij een snel leeglopende batterij direct dat de hardware versleten is en kijken alweer naar een nieuwe laptop. Vaak is de accu zelf echter nog prima in orde, maar gaat het besturingssysteem slordig om met de beschikbare energie. Fabrieksinstellingen zijn namelijk vaak gericht op maximale prestaties en helderheid, niet op uithoudingsvermogen. In dit artikel leer je hoe je de regie terugpakt en de energievreters in toom houdt, zodat je met een gerust hart de dag doorkomt.

Waar die energie eigenlijk naartoe lekt

Om te begrijpen hoe je accucapaciteit bespaart, moet je eerst weten waar de energie aan opgaat. De twee grootste verbruikers in een laptop zijn vrijwel altijd het beeldscherm en de processor. Het scherm vreet stroom om pixels te verlichten; hoe feller het scherm, hoe sneller de teller tikt. Daarnaast speelt de verversingssnelheid een rol. Veel moderne schermen verversen het beeld 120 keer per seconde (120 Hz). Dat kijkt heel rustig, maar kost aanzienlijk meer rekenkracht dan de standaard 60 Hz.

Onder de motorkap is de processor continu bezig met het verwerken van taken. Een veelvoorkomende misvatting is dat je handmatig alle programma's moet afsluiten om stroom te besparen. Dat is maar ten dele waar, want moderne systemen zijn heel goed in het bevriezen van apps die je niet gebruikt. Wat wél energie kost, zijn achtergrondprocessen die actief blijven synchroniseren, zoals cloudopslagdiensten of mailprogramma's die elke minuut checken op nieuwe berichten. Ook randapparatuur die stroom trekt via de usb-poort, zelfs als je deze niet actief gebruikt, snoept procenten van je lading af.

Besparen tijdens eenvoudige taken

De energiebesparende modus is je beste vriend wanneer je taken uitvoert die weinig rekenkracht vereisen. Denk hierbij aan tekstverwerken, e-mailen, webbrowsen of het invullen van spreadsheets. In deze scenario's heb je de volledige kracht van je processor en videokaart simpelweg niet nodig. Door in Windows of macOS te kiezen voor de energiebesparende modus, klokt de processor zichzelf terug. Hij werkt dan letterlijk iets langzamer, maar voor administratieve taken merk je daar in de praktijk niets van. De letters verschijnen nog steeds direct op je scherm zodra je ze typt.

Daarnaast is dit het moment om eens kritisch naar je schermhelderheid te kijken. Binnenshuis is een helderheid van 50 tot 60 procent vaak meer dan voldoende om comfortabel te kunnen werken. Werk je vooral 's avonds? Dan kan het zelfs nog lager. Ook het uitschakelen van toetsenbordverlichting levert in deze context pure winst op. Het zijn kleine percentages per uur, maar op een hele werkdag maakt dit het verschil tussen wel of niet de oplader moeten pakken.

©PXimport

Prestaties boven accuduur

Er zijn momenten waarop je de batterijbesparingsinstellingen beter uit kunt laten, of zelfs agressief moet vermijden. Zodra je aan de slag gaat met zware grafische taken, zoals videobewerking, 3D-rendering of serieuze gaming, werkt een besparingsmodus averechts. De software knijpt de toevoer van stroom naar de componenten af, wat resulteert in een haperend beeld, trage exporttijden en een frustrerende gebruikservaring.

In deze gevallen heeft de hardware ademruimte nodig om te kunnen presteren. Als je probeert te gamen op een besparingsstand, zal het systeem de prestaties van de grafische chip zo ver terugschroeven dat het spel onspeelbaar wordt. Bovendien duurt het renderen van een video in spaarstand veel langer, waardoor het scherm en de schijf langer actief moeten blijven, wat onderaan de streep soms zelfs méér energie kost dan een korte piekbelasting op vol vermogen. Hier geldt: efficiëntie door snelheid is soms zuiniger dan traagheid.

Situaties waarin instellingen het niet meer redden

Hoewel je met software veel kunt optimaliseren, zijn er harde grenzen waarbij geen enkele instelling je meer gaat redden. Je moet realistisch zijn over de fysieke staat van je apparaat.

Ten eerste is er de chemische degradatie. Als de maximale capaciteit van je accu (ook wel battery health geheten) onder de 70 procent is gezakt, kun je instellen wat je wilt, maar de rek is er fysiek uit. De batterijcellen kunnen de lading simpelweg niet meer vasthouden. Ten tweede is oververhitting een doodsteek voor je accuduur. Als de ventilatoren van je laptop continu staan te loeien omdat de koelkanalen vol stof zitten, kost dat enorm veel energie. Warmte is in feite verspilde energie. Tot slot helpt software niet als je zware externe apparaten zonder eigen voeding aansluit. Een externe harde schijf die zijn stroom via de laptop krijgt, trekt de accu leeg alsof het een rietje in een pakje sap is, ongeacht je schermhelderheid.

Creëer je eigen energieprofiel

Om echt grip te krijgen op je verbruik, moet je de instellingen afstemmen op jouw specifieke gedrag. Begin met de slaapstand-instellingen. Veel mensen laten hun laptop openstaan als ze even koffie gaan halen, waarbij het scherm zomaar tien minuten op volle sterkte blijft branden. Stel in dat het scherm al na twee of drie minuten inactiviteit uitgaat. Dat is de makkelijkste winst die je kunt boeken.

Kijk ook naar je randapparatuur. Gebruik je een externe monitor? Zorg dan dat je laptop zo is ingesteld dat het interne scherm volledig uitschakelt, en niet 'zwart maar aan' blijft staan. Gebruik je veel bluetooth-apparaten? Schakel bluetooth uit als je ze niet gebruikt; het constant scannen naar verbindingen kost stroom. Voor gebruikers met een oledscherm is er nog een extra truc: gebruik een donkere modus. Bij oledschermen verbruiken zwarte pixels namelijk helemaal geen energie, in tegenstelling tot traditionele lcd-schermen waar de achtergrondverlichting altijd aan staat.

Balans tussen snelheid en stopcontact

Het verlengen van je accuduur is uiteindelijk een balansspel tussen comfort en noodzaak. De grootste winst behaal je door de schermhelderheid te temperen en de slaapstand agressiever in te stellen, zodat je geen energie verspilt in de pauzes. Wees niet bang om de energiebesparingsmodus standaard aan te zetten voor alledaags werk; de moderne processors zijn krachtig genoeg om dat zonder haperingen op te vangen. Pas als je merkt dat je laptop traag reageert bij zwaardere taken, is het tijd om de teugels weer iets te laten vieren. Zo bepaal jij hoelang de werkdag duurt, en niet je batterij.

Een medley gebaseerd op soundtracks uit Super Mario-games van het Jazzorkest 8-Bit Big Band heeft afgelopen zondagnacht een Grammy gewonnen.

De medley ‘Super Mario Praise Break’ won een Grammy Award voor beste arrangement (instrumentaal of a capella). In de medley zijn nummers als Gusty Garden Galaxy uit Super Mario Galaxy en Bomb-Omb Battlefield uit Super Mario 64 te horen.

De 9-Bit Big Band is afkomstig uit New York en heeft al eens eerder een Grammy gewonnen voor gamemuziek. In 2022 won het orkest een Grammy voor het nummer Meta’s Knight’s Revenge uit de SNES-game Kirby Superstar.

De Grammy Awards

De Grammy Awards worden al sinds 1959 georganiseerd en worden gezien als een van de belangrijkste prijzen voor muziek ter wereld. Ze worden vaak vergeleken met de Oscars, die worden uitgereikt aan films. Dit jaar won Bad Bunny de prijs van album van het jaar, en ging Billie Eilish er vandoor met een Grammy voor nummer van het jaar. Overigens won Austin Wintory een Grammy in de categorie beste gamesoundtrack voor de soundtrack van Sword of the Sea.

De Super Mario-reeks van Nintendo valt op diverse spelcomputers van het bedrijf te spelen, waaronder de Nintendo Switch 2 en Nintendo Switch. Onder de meest recente grote hoofddelen vallen Super Mario Wonder en Super Mario Odyssey.