Wie graag sportief bezig is, of dit juist ambieert, kan de assistentie van de Fitbit Charge 2 goed gebruiken. Niet alleen helpt dit sportarmbandje je prestaties te meten en gezondheidsgegevens zoals je hartslag en slaap te meten, ook word je uitgedaagd om je eigen grenzen te verleggen.

De Fitbit Charge 2 lijkt niet alleen op zijn voorganger (de Fitbit Charge HR), maar ook op de Fitbit Alta HR, die overigens ongeveer hetzelfde prijskaartje heeft. De laatstgenoemde is echter een subtieler bandje om je dagelijkse activiteiten te meten, terwijl de Charge 2 meer bedoeld is voor sporters. Via het bandje kun je zelf activiteiten starten en stoppen, een stopwatch bedienen, hoogteverschillen meten (trappen) en kunnen hardloop- en fietsroutes via GPS worden vastgelegd (waar ik zo nog op terugkom). Het bandje is iets groter, wat wel zo handig is tijdens het sporten en is in tegenstelling tot de Charge HR spatwaterdicht.

Het bandje is gemaakt van rubber, wat na verloop van tijd voor enige huidirritatie kan zorgen. Persoonlijk kan ik dit redelijk voorkomen door het bandje af en toe aan de andere pols te dragen. Maar dit verschilt natuurlijk van persoon tot persoon. Overigens zijn de bandjes ook verwisselbaar.

Overeenkomsten

Maar verder zijn de bandjes in feite hetzelfde. Een hartslagmeter is continu bezig om je hartslag bij te houden, wat de meter van de Fitbit veel waardevoller maakt dan de meeste andere sportwearables, die alleen op oproep of periodiek je hartslagsnelheid meten.

Fitbit heeft veel werk gestoken in z’n apps, die beschikbaar zijn voor iOS, Android en Windows. Alle verzamelde gegevens over slaap, activiteiten, hartslag, verbrande calorieën, aantal gelopen trappen en je gelopen stappen kun je meteen zien. Eventueel kun je dit aanvullen met voeding en gewicht. Via challenges kun je jezelf (en andere Fitbit-gebruikers) uitdagen.

©PXimport

©CIDimport

©CIDimport

Duurloper

Omdat het armbandje dus doorlopend bezig is, ben je niet geneigd hem af te doen. Straks mis je nog stappen, of erger, je stappendoel! Prettig is daarom dat de batterij aardig lang meegaat, in praktijk haal ik er een dag of vijf uit. Dat is iets langer dan de Charge HR, maar de Alta HR hield het zelfs zo’n tien dagen uit. Het is overigens een groot voordeel dat het bandje waterdicht is, je hoeft je daarom niet zoveel zorgen te maken als je zonder er goed bij na te denken onder de douche of in het zwembad springt, en daarmee meteen je dure wearable een verdrinkingsdood biedt. Om zwemactiviteiten te meten is de Charge 2 ongeschikt, maar je kunt het bandje wel altijd omhouden, zonder erover na te hoeven denken.

©CIDimport

GPS

Wie interesse heeft in de Charge 2 vanwege de GPS, moet echter wel opletten. De wearable heeft zelf geen GPS-chip, maar kan gebruikmaken van de GPS-chip in je smartphone om bijvoorbeeld je (hard)loop en fietsroutes in kaart te brengen. Dat is toch wel een beetje teleurstellend, als je sport vervang je je smartphone het liefst met zo’n sportarmbandje, maar in dit geval moet je juist beide bij je dragen. Bovendien, als het bandje gewoon gebruikmaakt van je smartphone voor GPS-locatiegegevens, dan valt niet goed te praten waarom andere (goedkopere) Fitbits dit juist niet kunnen.

Conclusie

Wie de beste fitnesswearable zoekt, kiest voor Fitbit. Vooral dankzij de app en hartslagmeter verkies ik hem boven bijvoorbeeld TomTom, Misfit of Garmin. Toch ben ik een beetje teleurgesteld in de mogelijkheden van de Charge 2 ten opzichte van de kleinere Alta HR en voorganger Charge HR.

Je laptopaccu lijkt altijd leeg te zijn op het moment dat er nergens een stopcontact te bekennen is. Met de juiste software-instellingen pers je echter makkelijk een uur extra uit je apparaat, zonder dat je daarvoor technisch onderlegd hoeft te zijn. Wij leggen uit aan welke knoppen je precies moet draaien voor maximaal resultaat.

Er is weinig irritanter dan een laptop die in de spaarstand schiet of uitvalt terwijl je in de trein net de laatste hand legt aan een belangrijk document. Veel gebruikers denken bij een snel leeglopende batterij direct dat de hardware versleten is en kijken alweer naar een nieuwe laptop. Vaak is de accu zelf echter nog prima in orde, maar gaat het besturingssysteem slordig om met de beschikbare energie. Fabrieksinstellingen zijn namelijk vaak gericht op maximale prestaties en helderheid, niet op uithoudingsvermogen. In dit artikel leer je hoe je de regie terugpakt en de energievreters in toom houdt, zodat je met een gerust hart de dag doorkomt.

Waar die energie eigenlijk naartoe lekt

Om te begrijpen hoe je accucapaciteit bespaart, moet je eerst weten waar de energie aan opgaat. De twee grootste verbruikers in een laptop zijn vrijwel altijd het beeldscherm en de processor. Het scherm vreet stroom om pixels te verlichten; hoe feller het scherm, hoe sneller de teller tikt. Daarnaast speelt de verversingssnelheid een rol. Veel moderne schermen verversen het beeld 120 keer per seconde (120 Hz). Dat kijkt heel rustig, maar kost aanzienlijk meer rekenkracht dan de standaard 60 Hz.

Onder de motorkap is de processor continu bezig met het verwerken van taken. Een veelvoorkomende misvatting is dat je handmatig alle programma's moet afsluiten om stroom te besparen. Dat is maar ten dele waar, want moderne systemen zijn heel goed in het bevriezen van apps die je niet gebruikt. Wat wél energie kost, zijn achtergrondprocessen die actief blijven synchroniseren, zoals cloudopslagdiensten of mailprogramma's die elke minuut checken op nieuwe berichten. Ook randapparatuur die stroom trekt via de usb-poort, zelfs als je deze niet actief gebruikt, snoept procenten van je lading af.

Besparen tijdens eenvoudige taken

De energiebesparende modus is je beste vriend wanneer je taken uitvoert die weinig rekenkracht vereisen. Denk hierbij aan tekstverwerken, e-mailen, webbrowsen of het invullen van spreadsheets. In deze scenario's heb je de volledige kracht van je processor en videokaart simpelweg niet nodig. Door in Windows of macOS te kiezen voor de energiebesparende modus, klokt de processor zichzelf terug. Hij werkt dan letterlijk iets langzamer, maar voor administratieve taken merk je daar in de praktijk niets van. De letters verschijnen nog steeds direct op je scherm zodra je ze typt.

Daarnaast is dit het moment om eens kritisch naar je schermhelderheid te kijken. Binnenshuis is een helderheid van 50 tot 60 procent vaak meer dan voldoende om comfortabel te kunnen werken. Werk je vooral 's avonds? Dan kan het zelfs nog lager. Ook het uitschakelen van toetsenbordverlichting levert in deze context pure winst op. Het zijn kleine percentages per uur, maar op een hele werkdag maakt dit het verschil tussen wel of niet de oplader moeten pakken.

©PXimport

Prestaties boven accuduur

Er zijn momenten waarop je de batterijbesparingsinstellingen beter uit kunt laten, of zelfs agressief moet vermijden. Zodra je aan de slag gaat met zware grafische taken, zoals videobewerking, 3D-rendering of serieuze gaming, werkt een besparingsmodus averechts. De software knijpt de toevoer van stroom naar de componenten af, wat resulteert in een haperend beeld, trage exporttijden en een frustrerende gebruikservaring.

In deze gevallen heeft de hardware ademruimte nodig om te kunnen presteren. Als je probeert te gamen op een besparingsstand, zal het systeem de prestaties van de grafische chip zo ver terugschroeven dat het spel onspeelbaar wordt. Bovendien duurt het renderen van een video in spaarstand veel langer, waardoor het scherm en de schijf langer actief moeten blijven, wat onderaan de streep soms zelfs méér energie kost dan een korte piekbelasting op vol vermogen. Hier geldt: efficiëntie door snelheid is soms zuiniger dan traagheid.

Situaties waarin instellingen het niet meer redden

Hoewel je met software veel kunt optimaliseren, zijn er harde grenzen waarbij geen enkele instelling je meer gaat redden. Je moet realistisch zijn over de fysieke staat van je apparaat.

Ten eerste is er de chemische degradatie. Als de maximale capaciteit van je accu (ook wel battery health geheten) onder de 70 procent is gezakt, kun je instellen wat je wilt, maar de rek is er fysiek uit. De batterijcellen kunnen de lading simpelweg niet meer vasthouden. Ten tweede is oververhitting een doodsteek voor je accuduur. Als de ventilatoren van je laptop continu staan te loeien omdat de koelkanalen vol stof zitten, kost dat enorm veel energie. Warmte is in feite verspilde energie. Tot slot helpt software niet als je zware externe apparaten zonder eigen voeding aansluit. Een externe harde schijf die zijn stroom via de laptop krijgt, trekt de accu leeg alsof het een rietje in een pakje sap is, ongeacht je schermhelderheid.

Creëer je eigen energieprofiel

Om echt grip te krijgen op je verbruik, moet je de instellingen afstemmen op jouw specifieke gedrag. Begin met de slaapstand-instellingen. Veel mensen laten hun laptop openstaan als ze even koffie gaan halen, waarbij het scherm zomaar tien minuten op volle sterkte blijft branden. Stel in dat het scherm al na twee of drie minuten inactiviteit uitgaat. Dat is de makkelijkste winst die je kunt boeken.

Kijk ook naar je randapparatuur. Gebruik je een externe monitor? Zorg dan dat je laptop zo is ingesteld dat het interne scherm volledig uitschakelt, en niet 'zwart maar aan' blijft staan. Gebruik je veel bluetooth-apparaten? Schakel bluetooth uit als je ze niet gebruikt; het constant scannen naar verbindingen kost stroom. Voor gebruikers met een oledscherm is er nog een extra truc: gebruik een donkere modus. Bij oledschermen verbruiken zwarte pixels namelijk helemaal geen energie, in tegenstelling tot traditionele lcd-schermen waar de achtergrondverlichting altijd aan staat.

Balans tussen snelheid en stopcontact

Het verlengen van je accuduur is uiteindelijk een balansspel tussen comfort en noodzaak. De grootste winst behaal je door de schermhelderheid te temperen en de slaapstand agressiever in te stellen, zodat je geen energie verspilt in de pauzes. Wees niet bang om de energiebesparingsmodus standaard aan te zetten voor alledaags werk; de moderne processors zijn krachtig genoeg om dat zonder haperingen op te vangen. Pas als je merkt dat je laptop traag reageert bij zwaardere taken, is het tijd om de teugels weer iets te laten vieren. Zo bepaal jij hoelang de werkdag duurt, en niet je batterij.

Een medley gebaseerd op soundtracks uit Super Mario-games van het Jazzorkest 8-Bit Big Band heeft afgelopen zondagnacht een Grammy gewonnen.

De medley ‘Super Mario Praise Break’ won een Grammy Award voor beste arrangement (instrumentaal of a capella). In de medley zijn nummers als Gusty Garden Galaxy uit Super Mario Galaxy en Bomb-Omb Battlefield uit Super Mario 64 te horen.

De 9-Bit Big Band is afkomstig uit New York en heeft al eens eerder een Grammy gewonnen voor gamemuziek. In 2022 won het orkest een Grammy voor het nummer Meta’s Knight’s Revenge uit de SNES-game Kirby Superstar.

De Grammy Awards

De Grammy Awards worden al sinds 1959 georganiseerd en worden gezien als een van de belangrijkste prijzen voor muziek ter wereld. Ze worden vaak vergeleken met de Oscars, die worden uitgereikt aan films. Dit jaar won Bad Bunny de prijs van album van het jaar, en ging Billie Eilish er vandoor met een Grammy voor nummer van het jaar. Overigens won Austin Wintory een Grammy in de categorie beste gamesoundtrack voor de soundtrack van Sword of the Sea.

De Super Mario-reeks van Nintendo valt op diverse spelcomputers van het bedrijf te spelen, waaronder de Nintendo Switch 2 en Nintendo Switch. Onder de meest recente grote hoofddelen vallen Super Mario Wonder en Super Mario Odyssey.