Wanneer je graag gezonder en actiever wilt leven, dan is een fitnessarmbandje een handige coach om je pols. Al snel denk je aan een dure wearable van Fitbit, maar het kan veel betaalbaarder. De Mi Smart Band 5 van Xiaomi biedt veel van dezelfde functies, maar dan voor een paar tientjes.

Wie zich al eerder heeft verdiept in wearables zal vast de Mi Band al tegen zijn gekomen. De fitnessarmbandjes zijn behoorlijk populair, omdat ze veel van de functies bieden die duurdere sportbandjes van Fitbit, Samsung en Garmin ook aan boord hebben. Denk aan hartslagmeting, slaapanalyse, meldingssynchronisatie, vastleggen van activiteiten, enzovoort. Bovendien hebben de Mi Bands een lange accuduur en een aanraakgevoelig kleurenschermpje. De Mi Band heeft bij betrouwbare webshops een prijskaartje van zo’n 45 euro, maar koopjesjagers kunnen bij Chinese webshops het bandje al voor zo’n dertig euro op de kop tikken. Dat is een flink prijsverschil ten opzichte van de andere merken, die hun sportarmbandjes aanbieden voor ongeveer 150 euro.

Intussen zijn we bij de vijfde generatie van de Mi Smart Band aanbeland en in die tijd heeft Xiaomi niet stilgezeten. Ten opzichte van de vierde generatie van de band is vooral het schermpje een stuk fraaier en is er een oplader die magnetisch vastklikt. Je hoeft niet meer de tracker uit het bandje te klikken om deze vervolgens in de lader te kunnen plaatsen. Een flinke stap vooruit! Ook is er een barometer aanwezig, waardoor het bandje je iets kan vertellen om je omgeving. Verder zijn de verschillen ten opzichte van zijn voorganger klein.

©PXimport

©PXimport

©CIDimport

Kleurenscherm

Het apparaatje is ovaalvormig en aardig compact ook het kleurenschermpje ziet er fraai uit. Concurrenten als Fitbit worden ermee te kakken gezet, de Charge 4 is relatief groot rechthoekig blok zonder kleurenscherm. Xiaomi kan echter wel wat interface-ontwerpers gebruiken, want de fabrikant probeert veel informatie op het scherm te tonen, waardoor het schermpje niet voor iedereen goed afleesbaar is. Zo is het startschermpje in drie subonderdelen onderverdeeld: het aantal stappen en een voorgangsdiagrammetje van de dag, de tijd met datum, dag en accupercentage en het derde onderdeel toont de laatst gemeten hartslag en een diagrammetje van de zone waarin die hartslag zich bevindt. Vond je dit een lange, moeizame zin om te lezen? Ga dan eens na hoeveel informatie dat is voor een 1,1 inch schermpje.

Het touchscreen reageert nauwkeurig en het knopje onder het scherm brengt je altijd een stapje terug in het menu, waardoor de bediening makkelijk verloopt. Je kunt veel informatie opvragen, zoals actuele weersinformatie, hartslaginfo, je stressniveau, doelenvoortgang, notificaties, enzovoort. Tevens kun je ademhalingsoefeningen starten vanaf je pols.

Mi Fit App

Voor verdere bediening en inzicht in de verzamelde gegevens kun je terecht in de Mi Fit-app. Hier vind je overzichtelijke tips, handige grafiekjes en meer. Wat dat betreft heeft Xiaomi flinke stappen gemaakt met de app. Alleen is het soms nog wel even zoeken en vind je hier en daar een spelfout.

Handig is bijvoorbeeld om in te zien hoe je hartslag is tijdens activiteiten en in rust, details over sportieve prestaties en slaapmeting. Vager is het wanneer je de grafieken ziet over het stressniveau of PAI (een soort algemene gezondheidsscore). Xiaomi is een beetje vaag over hoe deze scores zijn opgebouwd en wat ze inhouden. Desondanks krijg je er wel praktische gezondheidstips bij.

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

Mi Smart Band 5 in praktijk

De wearable zit comfortabel, mede dankzij het subtiele formaat en het rubber bandje zorgde tijdens de testperiode niet voor wrijving of huidirritatie, wat sommige andere rubberbandjes (zoals van de Fitbit Charge) bij mij wel doen. Wel is het me vaker overkomen dat het bandje los schiet, omdat deze met een pinnetje wordt vastgezet. Het zal niet zo snel voorkomen dat hij van je pols valt, maar onhandig is het zeker. Omdat het bandje waterdicht is, hoef je je geen zorgen te maken om regen of een douche. Sterker nog, je kunt er gewoon mee zwemmen en ook dit wordt netjes vastgelegd.

De Mi Smart Band 5 beschikt niet over een GPS chip, maar je kunt je route wel vastleggen via de GPS van je smartphone. Nadeel is daarbij dus wel dat je je smartphone bij je moet dragen tijdens je route. Ook zijn er geen mogelijkheden om bijvoorbeeld je muziek te bedienen of mobiel te betalen.

Sensoren

De accuduur van de Mi Smart Band 5 is afhankelijk van de functies die je gebruikt. Standaard staat veel uit, zoals actieve hartslagmeting. Hierdoor kun je een accuduur van wel tien dagen behalen. Maar die hartslagmeting, die wil je zo regelmatig mogelijk. Wat de accuduur verlaagt naar een dag of vijf. Dat ligt ongeveer gelijk met andere activity trackers.

Zelfs als je de hartslagmeting op actief hebt staan, dan wordt je hartslag doorlopend gemeten en krijg je zo een redelijke indruk van je hartslagverloop bij bijvoorbeeld inspanningen en rust. Je merkt echter wel dat bijvoorbeeld een Fitbit de hartslag regelmatiger en nauwkeuriger meet. Soms merkte ik ook eigenaardige pieken en dalen in de meting. Hetzelfde geldt voor de stappenteller, die net iets minder accuraat is.

Conclusie: Xiaomi Mi Smart Band 5 kopen?

De Xiaomi Mi Smart Band 5 is een heel toegankelijk sportarmbandje, dat nauwelijks onder doet voor de duurdere alternatieven van Garmin, Fitbit of Samsung. Het bandje geeft een goede indruk van je prestaties, slaap en andere gezondheidsgegevens en biedt bovendien handige tips om net even wat beter te presteren of juist uit te rusten. Het enige verschil ten opzichte van de duurdere alternatieven is dat de sensoren iets minder nauwkeurig meten.

High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.

We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

©Squanch Games

Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.

Doe maar een grammetje van het gebruikelijke

High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.

Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.

Genoeg te lachen

Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.

©Squanch Games

De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.

Sneller, groter, Higher On Life

Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.

©Squanch Games

De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.

Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.

©Squanch Games

Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.

Een bad trip, technisch gezien

Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.

©Squanch Games

De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en  afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.

Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.

©Squanch Games

Stel deze trip nog even uit

De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.

Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.

High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.

Shadow and Order, de langverwachte nieuwe update voor Destiny 2, is enkele weken voor release met een ruime drie maanden uitgesteld.

Shadow and Order stond eigenlijk gepland voor een release op 3 maart, maar zal nu pas op 9 juni uitkomen. Een grote verrassing voor fans van de game is dat niet, want ondanks dat de releasedatum naderde bleef het stil rondom het spel. Daarbij brengt Bungie, de ontwikkelaar van Destiny 2, op 5 maart ook al de nieuwe multiplayershooter Marathon uit.

Bungie heeft inmiddels dus bevestigd dat Shadow and Order op 9 juni zal verschijnen. "De update wordt aangepast en uitgebreid om forse quality-of-life-verbeteringen door te voeren en zal ook een nieuwe naam krijgen."

Veel meer details werden niet gegeven, maar Bungie laat weten dat er dichterbij de releasedatum meer informatie bekend wordt gemaakt. Eerder werd al gemeld dat de dlc nieuwe 'Weapon Tier Upgrading' zal bevatten, alsmede Pantheon 2.0. Zover bekend wordt dit alles via een gratis update geleverd.

De uitbreiding maakt onderdeel uit van een vorig jaar begonnen, meerjarige verhaal-arc genaamd The Fate Saga. Bungie meldde daarbij dat Destiny 2 elk jaar twee betaalde verhalende updates en twee gratis updates krijgt. Shadow and Order - of hoe de update straks ook gaat heten - zal dus gratis zijn.

Destiny 2 kampt al geruime tijd met dalende spelersaantallen en veel klachten van fans. De hierboven genoemde nieuwe jaarlijkse structuur van de game was een poging van Bungie om fans weer tevreden te stellen, maar vooralsnog lijkt dat niet echt te lukken - en dit uitstel zal ook niet helpen.

Bungie komt binnenkort met Marathon

Zoals gezegd staat er binnenkort wel een nieuwe game van Bungie op stapel, namelijk Marathon. Dat is een player-versus-player extraction-shooter met een sciencefictionthema. In de game besturen spelers een soort futuristische huurmoordenaars die ook wel Runners worden genoemd. Spelers verkennen een verloren kolonie op de planeet Tau Ceti IV en vechten het tijdens het verzamelen van loot tegen elkaar uit. Er kan in teamsverband of alleen gespeeld worden.

De game komt op 5 maart naar PlayStation 5, Xbox Series X en S en Steam. De standaard editie gaat 39,99 euro kosten. Mensen die de game aanschaffen, krijgen het gehele jaar door nieuwe content voorgeschoteld, inclusief nieuwe maps en evenementen. Vanaf 26 februari tot en met 2 maart wordt er daarnaast een open bèta voor de game gehouden. Deze 'server slam' is bedoeld om de servers te testen voordat het spel uitkomt.