Review: Masters of the Universe mist échte kracht

Er is een trend gaande in moderne media, die mensen op het internet ‘hopecore’ zijn gaan noemen. Films waarbij je de bioscoop uit loopt met een hernieuwd gevoel van hoop voor onze wereld en de mensen daarin, alsof zelfs te midden alle spanningen en problemen in de wereld alles uiteindelijk toch goed komt. Denk hierbij aan James Gunns Superman, Project Hail Mary en Barbie.

Op conceptueel vlak lijkt het erop dat de nieuwe Masters of the Universe-film van Travis Knight - de regisseur van Bumblebee en Kubo and the Two Strings - perfect in dat rijtje past, maar de film zit zichzelf vaak in de weg.

Masters of the Universe volgt Prince Adam of Grayskull, gespeeld door Nicholas Galitzine, die op jonge leeftijd naar onze versie van de aarde wordt gebracht wanneer de kwaadaardige Skeletor het koninkrijk Eternia verwoest en zijn ouders gevangen neemt. Maar al voordat Adam op aarde terechtkomt en vervolgens terugkeert op Eternia, wordt duidelijk dat de jongeman allerminst een vechtersbaas is, wat het centrale thema van de film vormt.

Die kern zit in Boys Don’t Cry, een track van The Cure, die vroeg in de film wordt afgespeeld terwijl Adam wordt geïntroduceerd. Masters of the Universe tracht namelijk iets te zeggen over mannelijkheid, hoe daar naar gekeken wordt, en verkent meerdere perspectieven daarop. In zekere zin kent het hier raakvlakken met Greta Gerwigs Barbie, ook een verfilming gebaseerd op het speelgoed van Mattel.

Waar het echter wringt is in de uitvoering. Wat Superman, Project Hail Mary en Barbie zo goed doen, is het remmen op bepaalde elementen, zij het actie, komedie of natuurkunde, om even te zitten met de personages. Dat ontbreekt in dit verhaal.

Masters of the Universe zet juist nog harder in op de komedie en spendeert een té lange tijd op aarde, waardoor er zelfs in 140 minuten vrijwel geen moment lijkt te zijn om even met de personages te kunnen zitten. Er zijn een paar korte momenten, maar het voelt niet als genoeg om Adams transformatie naar een zelfverzekerde superheld echte impact te geven.

Hetzelfde geldt voor Man-At-Arms Duncan, gespeeld door Idris Elba. In principe heeft hij een interessant verhaal, en eerlijk gezegd is dit ook sterker uitgewerkt dan dat van Adam, door de aanwezigheid van zijn dochter Teela – een rol van Camila Mendes. Het is een simpele arc over de relatie tussen vader en dochter, maar misschien juist daardoor ook beter behapbaar tussen alle elementen van de film.

Dat heeft ook te maken met de komische insteek van Masters of the Universe, die de wat meer malle aspecten van He-Man continu op de hak neemt. Logisch, en geregeld aan ook écht grappig, maar zo nu en dan voelt het bijna alsof het script absoluut niet wil dat je de film te serieus neemt. Begrijp me niet verkeerd, Masters of the Universe hoeft van mij echt geen diepzinnige dramafilm te worden, maar na de derde grap over de naam Fister rolde ik toch met mijn ogen.

In die zin wordt helaas duidelijk dat Masters of the Universe zich niet in het ‘hopecore’-hoekje kan scharen. Dat is eigenlijk ironisch, gezien het centrale thema van de film juist is dat het - ook als man - prima is om je menselijke gevoelens te uiten. Nu verliet ik de bioscoop voornamelijk redelijk vermaakt, niet stuiterend of met een warm gevoel van binnen.

Waar je in het script een vleugje schaamte op kunt pikken, wordt hier echter keihard voor gecompenseerd op visueel gebied. Travis Knight is de man die ons in de opening van Bumblebee een prachtige strijd op Cybertron voorschotelde, en die energieke liefde voor het buitenaardse brengt hij ook naar heel Eternia. Schedelkastelen, donkere troonkamers en Star Wars-achtige marktplaatsen zijn allemaal aanwezig, en veel van de sets zijn merkbaar fysiek gebouwd. Dat maakt de wat minder gepolijste cgi wel extra opmerkelijk, maar ach: er zit zichtbaar liefde in deze wereld.

Er zijn ook genoeg effecten die wél werken als een tierelier: voornamelijk Skeletor. Jared Leto is schijnbaar een creep, dus misschien was de schedelkop in de film wel minder angstaanjagend, maar zijn stem werkt goed. Naast dat hij er fantastisch uitziet, is deze bad guy ook het meest trouw aan die simpele insteek van de cartoons. Hij is slecht, want hij is Skeletor. That’s it, en het maakt van hem een fijne verademing tussen de andere personages.

Ook is het makkelijk om van de actie te genieten. Vechtscènes zijn dynamisch, met een camera die continu rondom de personages en met hun bewegingen meegaat en personages die vaak hun unieke vaardigheden toepassen. Duncan past verschillende wapens uit zijn arsenaal toe, Skeletor verwerkt een beetje magie in zijn stijl en He-Man mept er op los in een kamer vol goons. De gevechten bevatten de cool-factor van een kind die met actiefiguurtjes speelt, zonder ooit het overzicht te verliezen.

Ik keek de film samen met mijn vader, en hoewel hij halverwege nog zijn bedenkingen had, liep hij uiteindelijk vol extase de bioscoop uit. Die actiefiguurtjes-analogie hierboven was dan ook het ding waar hij het meeste mee wegliep, en dat is begrijpelijk. Zijn beeld van He-Man komt daarin het beste uit de verf, en ik kan me ook voorstellen dat anderen die vroeger de poppetjes in handen hadden daar vergelijkbaar over denken.

Wanneer Masters of the Universe het meeste wegheeft van zijn cartooneske oorsprong is de film op zijn meest vermakelijk. Dat erken ik, ondanks de review-pet op mijn knar, direct. Het is simpelweg jammer dat de lagen die Knight aan het verhaal toe heeft gevoegd zo halfbakken tot uiting komen.

Als ik zelf nog een eigen vleugje ‘hopecore’ over de Masters of the Universe-ervaring heen mag gooien: ik zie graag dat deze film en eventuele vervolgen een vergelijkbaar traject doormaken als de Sonic the Hedgehog-films. Een eerste film die zijn plek nog niet geheel weet op te eisen, maar uiteindelijk een stuk sterker in zijn leren rokje staat. Ondanks mijn kritiek zie ik namelijk echt potentie in toekomstige avonturen van deze cast, en wil ik best kijken naar die escapades. In die zin is het toch een beetje alsof ik naar de cartoon van vroeger kijk. Volgens m’n pa, in ieder geval.

Travis Knight heeft met Masters of the Universe zonder twijfel een fijne, vermakelijke blockbuster neergezet. Liefde voor het bronmateriaal spat van het scherm, al dan niet bepaald uit de dialogen, en er zit een duidelijker thema in dan in die andere recente blockbuster, The Mandalorian and Grogu. Draag je He-Man een warm hart toe? Dan ga je geheid genieten. Anderzijds mist het totaalplaatje waarschijnlijk wat power.

Masters of the Universe is nu te zien in de bioscoop.