Het lijkt er op dat Panasonic met de TX-55LZW2004 wil tonen hoeveel piekhelderheid je uit het nieuwste OLED-paneel kunt puren. Samen met zijn reputatie voor accurate kleurweergave verwachten we dus top beeld! En niet te vergeten ook top geluid dankzij die indrukwekkende Technics speakerarray.

Wie een tv met veel bling zoekt, is aan het verkeerde adres bij Panasonic. Het Japanse merk gelooft sterk in een sobere uitstraling. Zwart is de hoofdtoon, het design gebruikt strakke lijnen. Zelfs de luidsprekerbalk onderaan het toestel is zo onopvallend mogelijk afgewerkt met een donkere, geperforeerde metalen afdekking. Achteraan aan de zijkant en bovenaan vallen de extra luidsprekers op, vooral omdat ze het toestel een relatief dik profiel geven. De ronde voetplaat is een contrapunt voor die strakke lijnvoering, en tegelijk een hint dat het toestel op een draaivoet staat.

Alle aansluitingen wijzen opzij of naar onder, dus je kan de tv ook zonder problemen strak aan de muur hangen. Er zijn twee HDMI 2.0-aansluitingen en twee HDMI 2.1-aansluitingen (40 Gbps bandbreedte) die geschikt zijn voor 4K120 en HDMI VRR en AMD Freesync (48 tot 120 Hz). De input-lag van 6,5 ms in 2K120 en 10,4 ms in 4K60 is een topresultaat. De tv is ook uitgerust met ARC/eARC en ALLM. Hou er wel rekening mee dat je 4K120 en Dolby Vision niet kunt combineren.

De uitrusting bevat verder drie USB-slots, een composiet video met stereo cinch audio ingang (via verloopstekker) en een optische digitale audio-uitgang. Er is een minijack ingang die je via de menu’s kan omschakelen om dienst te doen als hoofdtelefoonaansluiting of als subwoofer ingang. Ethernet en WiFi zijn er voor de smart tv-functies en er is Bluetooth waarmee je eventueel een draadloze hoofdtelefoon kunt aansluiten of audio van je smartphone naar de tv kunt sturen.

Deze OLED is echt heel helder

Panasonic was de eerste fabrikant die een OLED-paneel uitrustte met een extra laag voor koeling. Die techniek is ondertussen goed ingeburgerd. Maar toch blijven we benieuwd of Panasonic nog beter kan doen met het nieuwste OLED EX-paneel. We schakelen naar de HDR Filmmaker Mode voor een accuraat beeld, en ja hoor, de meter stopt op een 10% venster bij 1.045 nits! Ook op de kleinere vensters zien we net iets meer dan 1.000 nits.

Daarmee laat hij alle andere OLED-tv’s achter zich. Die voorsprong behoudt hij ook op grotere vensters, enkel op het volledig witte testbeeld moet hij met 177 nits een paar concurrenten voor laten gaan. Maar het mag duidelijk zijn, dit is een fantastische prestatie. Ook voor kleurbereik zet de Panasonic met 99% P3 een uitmuntend resultaat neer. Die combinatie zet hem in elk geval bovenaan de lijst OLED-tv’s. Zelfs tegen de QD-OLEDs geeft hij uitstekend weerwerk. Zijn piekhelderheid voor wit is hoger over de hele lijn, dankzij een vrijgevige Average Brightness Limiter. Enkel op een volledig wit veld gaan de QD-OLEDs wat verder en voor zeer heldere, intense kleuren, nemen ze beslist de leiding.

Het enorme kleurvolume van QD-OLED kan zelfs deze Panasonic niet benaderen. De LZW2004 heeft dus alles in huis voor sterke beeldkwaliteit. Het paneel op ons testmodel had geen perfect uniformiteit, er was een lichtroze rand van enkele  centimeters zichtbaar onderaan het scherm, al stoorde die nauwelijks. Enkel in heel heldere beelden kon je het zien. De donkere uniformiteit toonde ook wat afwijkingen, maar die waren nooit zichtbaar in normaal beeldmateriaal.    

Zowel in SDR als HDR is de Filmmaker Mode bijna perfect gekalibreerd. De processor respecteert HDR10-metadata en toont nagenoeg alle witdetail, en heel veel schaduwnuances. De kleurweergave is uitzonderlijk goed, en toch weet Panasonic dat prima te combineren met een intense weergave van lichtaccenten. Activeer ‘Dynamisch HDR-effect’ zodat de processor nog wat kan bijsturen en je krijgt nog iets meer kleur in zeer heldere beelden.

Beeldverwerking

De HCX Pro AI processor zorgt voor uitstekende upscaling, ruisonderdrukking en deinterlacing. Daarbij gaat de processor ook altijd erg voorzichtig te werk, zodat het eindresultaat steeds erg natuurlijk oogt. De LZW2004 levert prima bewegingsscherpte, zoals we gewend zijn van een OLED, en met Intelligent Frame Creation haalt hij erg goed de judder uit filmbeelden. Wie de processor rustig zijn ding wil laten doen, kiest best voor de AI Beeldmode waarbij hij het beeld automatisch aanpast voor sport, films of games, en de lichtsensoren gebruikt om de helderheid en kleurtemperatuur aan te passen.

Wie het beeld liefste zo puur mogelijk bekijkt, kiest voor Filmmaker Mode. Het enige zwakke punt zijn kleurbanden in zachte gradiënten. De ruisonderdrukking krijgt deze niet weggewerkt, terwijl dat bij de meeste concurrenten wel het geval is.

Technics levert pittige audio

De TX-55LZW2004 heeft een aantal opvallende audio-eigenschappen. Om te beginnen is de totale configuratie goed voor 150 Watt vermogen, dat is meer dan we ooit op een andere tv zagen. Hij levert dan ook heel krachtige audio, rustig aan met die volumetoets.

Ten tweede is er de voorwaarts gerichte luidsprekerarray, een opstelling die je normaal gezien enkel op high end-soundbars vindt. Concreet zitten er vooraan 14 drivers! Die kan de tv gebruiken om met behulp van beamforming de klank een bepaalde richting uit te sturen. De menu’s geven daarvoor een handige en duidelijke interface. We konden inderdaad wel horen dat een bepaalde plaats bevoordeeld werd, maar het effect kon niet zo goed overtuigen in films, tenzij dan in dialogen.

‘Geluidsfocus’ en Dolby Atmos zijn overigens niet te combineren. We lieten het dan ook uit staan voor de andere testen. En daar scoorde de Panasonic bijzonder goed. Filmsoundtracks hadden heel veel bas, soms iets te veel, met een ruim surroundeffect en goede hoogte-effecten, dankzij de zijwaarts en opwaarts gerichte drivers.

Ook muziek kwam uitstekend tot zijn recht, we twijfelen er niet aan dat we hem regelmatig zouden gebruiken enkel voor muziek. Je hebt bovendien heel wat mogelijkheden om de klank bij te stellen, inclusief opties zoals ‘Creatie Geluidsveld’ waarmee het geluid bijvoorbeeld een live concert-effect, of filmzaal effect kunt geven.

My Home Screen 7.0

De Panasonic biedt een dubbele tv-tuner én twee CI Plus-slots, daarmee kan je tv kijken en tegelijk een ander kanaal opnemen naar externe USB harde schijf. My Home Screen 7.0 is Panasonics eigen smart tv-systeem. Het is ondertussen het enige systeem dat niet het gehele scherm vult. Het werkt bijzonder vlot en reageert snel, en de balk iconen die onderaan het beeld verschijnt is volledig naar eigen inzicht te organiseren.

Hou er wel rekening mee dat het app-aanbod beperkter is dan bij de concurrenten, al zijn de belangrijkste internationale streamingdiensten wel beschikbaar. Voor lokale content is vooral het volledig gebrek aan Belgische apps zoals Streamz, VTM Go of VRT Max een pijnpunt. Met het  ‘Game Control Board’ krijgen gamers een compact menu onderaan het beeld waar je informatie vindt over frame rate en VRR-toestand, en sommige instellingen kunt aanpassen, zoals de ‘Dark Visibility Enhancer’.

De grote, zilverkleurige afstandsbediening heeft een goede layout, en handige toetsen, maar is geen toonbeeld van vernieuwing. Koppel de ‘My App’ toets aan je favoriete app, dan heb je samen met de vaste toetsen voor Netlfix, Prime Video, Rakuten TV, Disney+ en YouTube al zes apps in een klik beschikbaar.

Conclusie

Wat een prestatie. Panasonic zet met de TX-55LZW2004 de helderste OLED-tv op de markt. De nauwkeurige kleurweergave is een echt Panasonic kenmerk, en die combinatie zorgt voor indrukwekkende beeldkwaliteit. Hij ondersteunt ook nog eens alle HDR-formaten.

Ok, top beeld is gegarandeerd, maar dat is niet alles.Ook aan de audiokant is veel aandacht gegeven, en het resultaat mag gehoord worden. De Technics speakerarray zet een krachtige soundtrack onder je films met meeslepende Dolby Atmos prestaties. Kortom, een echte thuisbioscoop. Ook gamers krijgen veel goeds van Panasonic en My Home Screen 7 levert een vlotte smart tv-omgeving. Flink prijskaartje, dat wel, maar wie referentie beeldkwaliteit wilt, moet daar iets voor over hebben.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.