Door Obsession liep ik bijna voor het eerst de bioscoop uit

Mijn ontsnappingsroute was dan ook met voorbedachte rade uitgestippeld. Ik zat pal naast de uitgang en ging expres naar een bioscoop met pauzes zodat ik ongegeneerd weg kon schuifelen, mocht dat nodig zijn. Uiteindelijk is dat niet gebeurd, maar ik heb in de pauze wél mijn oortjes ingedaan en op laag volume de laatste Bonuslevel-aflevering aangeslingerd. Ik hoor je denken: “Wat is er in vredesnaam zó erg dat je in de bioscoop de stem van Jacco nodig hebt?!”

Het antwoord is Obsession, de gloednieuwe horrorfilm van YouTube-contentmaker Curry Barker die een ongekende hit blijkt te zijn in bioscopen van over de hele wereld. Het verhaal is vrij simpel: Bear is verliefd op Nikki, hoe Nikki over hem voelt is onduidelijk, en uit pure hoop gebruikt Bear een zogenaamde One Wish Willow. Daarmee komt één wens van de persoon die het takje breekt uit. Bears wens? Dat Nikki meer van hem houdt dan ook maar iemand in de wereld. Die wens komt uit, wat de film op zijn minst extreem ongemakkelijk, maar voornamelijk doodeng maakt.

Ik weet dat ik een tikkeltje laat van de partij ben met deze film, maar Obsession doet iets geks. De film groeit iedere week maar. In plaats van dalen in de box office hebben we het nu al vier weken over stijgende bezoekersaantallen, en dat voor een film die met een budget van ‘maar’ 750.000 dollar is gemaakt. Ten opzichte van de meeste films die tegenwoordig geproduceerd worden is dat alsof je een broodje bij de Albert Heijn scoort, in plaats van naar een restaurant gaat. Ter referentie: Masters of the Universe had een budget van 200 miljoen dollar, en The Mandalorian and Grogu - een schamel 5,5’je - koste Disney zo’n 165 miljoen pietermannen.

Een belangrijke kanttekening hierbij is uiteraard wel dat deze films van heel veel meer speciale en digitale effecten gebruikmaken dan het tamelijk gegronde Obsession, maar desalniettemin is het gestoord om een kleinschalige horrorfilm van deze blockbusters te zien winnen.

Ergens is het daarentegen ook niet verrassend. Het lage budget zie je immers totaal niet terug in de film, en het concept ervan is verraderlijk toegankelijk. Maar alsnog ook angstaanjagend, onder andere door de regie van Barker - er is een shot tijdens een slaapkamerscène dat me nog steeds niet loslaat - in combinatie met het acteerwerk van Inde Navarrete, die Nikki speelt. Hoewel mijn enige minpuntje aan de film is dat ik haar graag beter had leren kennen voordat ze geobsedeerd raakt met Bear, is het tempo van de film ook perfect voor het opbouwen van de spanning.

Het verraste mij enigszins dat Obsession nog redelijk speelt als een ‘gewone’ horrorfilm, met jumpscares en een effectieve hoeveelheid gore. Mijn indruk was namelijk dat de horror vooral voortkomt uit het feit dat Nikki in essentie ‘gegijzeld’ is door Bear en zijn wens, en hij van die situatie gebruikmaakt. Zij het bewust of onbewust, maar de opzet is al vanaf het begin ongemakkelijk. Dit is het fundament van de horror in de film, die tot uitbarsting komt met jumpscares en klassieke horrorelementen.

Wat Obsession zo eng maakt, is de angstaanjagend realistische laag daaronder. Als je de One Wish Willow wegdenkt draait de film immers om hoe mensen elkaar in relaties lokken en daarvan gebruik maken, maar ook om sommigen het onmogelijk maken om een relatie te verlaten door emotionele manipulatie. Nogmaals alle hulde aan Barker, Navarette en Michael Johnston - Bear - voor hoe dit in beeld is gebracht. Ik wil er nooit meer naar kijken.

Nu is het misschien ook handig om te vermelden dat ik allerminst een horrorfanaat ben. Pas eerder dit jaar speelde ik mijn eerste horrorspel uit - Resident Evil 2, wel ontzettend benieuwd naar Zach Creggers film - en ik heb het om middernacht uitgeschreeuwd tijdens een schrikmoment in Ridley Scotts Alien. Maar Obsession is een andere soort horror, dat meer wegheeft van The Shining dan de gemiddelde horrorfilm waarvoor ik een bioscoopbezoekje niet eens overweeg.

Mijn acties tijdens het kijken van deze film gaan tegen vrijwel al mijn bioscoopprincipes in. Ik moet er normaliter niet aan denken een ander geluid dan de film zelf te horen in een bioscoopzaal, en het liefst zit ik lekker in het midden voor het beste overzicht van het doek. Aan pauzes heb ik ook maling: het mooie aan de bioscoopervaring is juist dat je een paar uur niets anders doet dan naar een film kijken.

Waarom ik dus toch naar Obsession ben gegaan? Geen idee. Waarom ik dan toch ben blijven zitten? Ik houd wel van film, en Obsession is een fantastische film. Al het succes is verdiend, maar eigenlijk hoop ik dat Barker als volgende film een romcom maakt, of zoiets. Toch lijkt het er echter op dat ik voor zijn volgende film weer een ontsnappingsroute uit moet stippelen.