De Huawei FreeBuds SE zijn draadloze in-ears die voor enkele tientjes te krijgen zijn. Voor dat geld krijg je een overtuigende geluidskwaliteit, maar moet je het wel doen met minder functies, gedoe met de bijbehorende app en een twijfelachtig merk. Of dat de moeite waard is lees je in deze Huawei FreeBuds SE review.

Agh ja, de serienaam “SE” was natuurlijk nog niet overgenomen van Apple door Chinese merken. Apple gebruikt SE voor de betaalbaarste serie iPhones. In dit geval heeft Huawei SE gebruikt voor de productnaam van de betaalbaarste oortjes. En waar de laatste generatie van de iPhone SE een regelrechte afrader is, valt dat zeker niet te zeggen over de Huawei FreeBuds SE in-ears.

Budgetoortjes

De Huawei FreeBuds SE hebben een adviesprijs van vijfitg euro en zijn op het moment van schrijven zelfs al verkrijgbaar voor een tientje minder. Tenminste. Als je de witte uitvoering verkiest boven de babyblauwe. Dat is een zeer toegankelijke prijs vergeleken met de luxueze uitvoeringen van headsets van andere merken als Sony, Apple, Bose en Sennheiser, die voor prijzen boven de 200 euro gaan.

Voor het prijskaartje van veertig à vijftig euro moet je wel concessie maken. Zo beschikken de oortjes niet over ruisonderdrukking (ANC), een transparante modus, draadloos opladen, LDAC-codec of andere slimme functies.

Qua ontwerp doen de Huawei FreeBuds SE niet onder voor andere oortjes. Net als AirPods steekt een plastic steeltje uit het oor, met als kleine verschil dat er minder microfoons in het steeltje zitten (is ook niet nodig zonder ruisonderdrukking of transparante modus). Het gewicht en de pasvorm zijn ideaal om goed in het oor te plaatsen en comfortabel te dragen. Bovendien kun je met verwisselbare tipjes de oortjes op maat afstellen.

Alleen merkte ik in praktijk dat ik de oortjes vaak even goed terug moest duwen in het gehoorkanaal, wat een enorm verschil maakt in de geluidsbeleving. Het wat kleine rubber tipje zorgt ervoor dat de oortjes een beetje af kunnen zakken. Vooral als je de oortjes gebruikt bij activiteiten.

Geluidskwaliteit van Huawei FreeBuds SE

Eén van de concessies is dat de FreeBuds SE geen hoogwaardige codecs gebruikt zoals HD Audio of LDAC, maar SBC of AAC. Een codec bepaalt hoe het geluidssignaal via bluetooth naar de oortjes wordt gestuurd. Desondanks zorgen de oortjes niet voor een slechte geluidsbeleving. Wanneer ze goed geplaatst zijn klinkt het geluid vooral krachtig en opmerkelijk gebalanceerd en gedetailleerd. Het toonbereik is echter niet heel breed, waardoor diep basgeluid wat te dof klinkt. Maar desondanks ben ik onder de indruk van hoe overtuigend het geluid klinkt door de kracht.

Lees ook: Alles wat je wilt weten over bluetooth-codecs

In de bijbehorende app kun je niet terecht om via een equalizer zelf aan de geluidsafstellingsknoppen te zitten. En om eerlijk te zijn, heb je de Huawei FreeBuds SE in bezit. Dan kun je de app beter niet installeren. Dat is nog los van het vele wantrouwen dat er is tegen het merk. De Huawei AI Life app moet op Android op een zeer onveilige manier geïnstalleerd worden via een APK-installatiebestand (waarbij ook nog eens gepoogd wordt Huawei’s eigen applicatiewinkel te installeren), omdat Huawei geen toegang meer heeft tot de Play Store. De app zelf is functioneel zo beperkt dat deze net zo goed niet geïnstalleerd kan worden: je kunt de oortjes updaten en de aanraakbediening anders instellen. En dat is het.

Accuduur van Huawei FreeBuds SE

Wanneer de oortjes opgeladen zijn kun je er zo’n vijf uur mee luisteren. Dat valt iets tegen. Vooral omdat er geen ANC of transparantiemodus beschikbaar is, functies die doorgaans nog meer eisen van de accu. Het oplaaddoosje heeft genoeg capaciteit om beide oortjes vijf keer volledig op te laden en nog een beetje over te houden.

Wanneer je de oortjes gebruikt bij het (video)bellen gaan ze zo’n vier uur mee. Let ook op dat de microfoons ook niet van de hoogste kwaliteit zijn.

Conclusie: Huawei FreeBuds SE kopen?

Zoek je betaalbare no-nonsense in-ears. Koop dan gerust deze Huawei FreeBuds SE. De geluidskwaliteit is voor deze prijs dik in orde en de oortjes zitten comfortabel in het oor. Er zijn wel kleine nadelen: er is geen ANC of transparantie, de app is een afrader en bij beweging komen de oortjes wat los. Zijn dat dealbreakers, dan moet je gewoonweg veel dieper in de buidel tasten.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.