Wanneer je blik tijdens het televisiekijken steeds op die kluwen kabels onder het kastje valt en snoeren sowieso irritatiefactor 1 zijn in je verder zo serene interieur, dan wordt het tijd om in actie te komen. Een middagje kabels en snoeren wegwerken zorgt voor een veel rustiger huis en is daarom enorm satisfying.

In de goot

De kabelgoot bestaat niet voor niks, maak er dan ook gebruik van. Zo’n goot is vooral handig in een huurhuis of een bestaand huis waar het frezen van sleuven voor kabels niet mag of te veel gedoe oplevert.

Kijk voor aankoop van de kabelgoot goed naar de dikte van de snoeren die erachter verstopt moeten worden. En gaat een snoer de hoek om? Dan neemt hij ook meer plek in beslag. Voor lange stukken of ingewikkelde constructies bestaan ook hoekstukken, vergeet deze ook niet mee te nemen bij de bouwmarkt. De meeste kabelgoten hebben verder een plakstrip die verrassend sterk is: eenmaal aangedrukt zijn ze nog maar lastig te verplaatsen. Bereid dit klusje daarom goed voor en doe het als het even kan met zijn tweetjes.

©Andrey gonchar - stock.adobe.com

Snoerloos

Hoe minder snoeren, hoe minder irritaties. Zoek je nieuwe apparaten en accessoires in het vervolg daarom uit op de mogelijkheid snoerloos te gaan. Of als het echt niet kan, een apparaat waar het snoer goed in verstopt kan worden. Dit kan al enorm fijn zijn in een keuken waar de waterkoker, espressomachine, toaster en blender - plus snoeren - bijna het hele aanrecht in beslag nemen. De mooie keukenapparaten van Smeg hebben bijvoorbeeld de mogelijkheid om het stroomsnoer onder het apparaat te wikkelen zodat hij niet storend is.

Ook steeds meer snoerloze lampen komen op de markt, en dat is handig als je regelmatig je interieur verandert en er niet overal stopcontacten zijn. Je laadt ze op met een usb-kabel of maakt gebruik van zonne-energie. Maar ook voor televisie kijken heb je geen kabel nodig. Handig, want die aansluiting zit altijd precies aan de verkeerde kant van de kamer en je bent zo veel flexibeler in het zoeken naar de perfecte plek. Voor tv-kijken zonder coaxkabel heb je met name snelle wifi en een sterk signaal nodig. En natuurlijk een smart tv of Google chromecast.

Even lezen: dit zijn volgens consumenten de beste smart tv’s.

©IKEA

Kabels organiseren

Zorgen de kabels onder je bureau bijna voor kortsluiting in je hoofd, dan is het goed om dit eens beter te gaan organiseren. Sommige kabels liggen er misschien werkloos bij of ze zitten zodanig in de knoop dat het ook niet meer echt veilig is. In een kabelbox komen alle stekkers samen en heeft in sommige gevallen een oplaadstation voor je telefoon. Als er veel stekkers op je bureau samenkomen een mooie en slimme oplossing. Kijk maar eens naar deze kabelorganizers: deze groene organiser annex oplaadstation, deze smaakvolle in bamboe en deze neutrale witte opbergbox.

Wanneer je een beetje handig bent, kun je zo’n organizer ook zelf maken door de snoeren te verzamelen in een mand. Kies dan wel voor materiaal waar je gaten uit kunt knippen of snijden.

Vastbinden maar

Niet uit zicht, maar wel ietsje netter: bind de snoeren bij de televisie, in de meterkast of je werkplek samen met kabelbinders, tiewraps, een stuk tape of wat touw. Handig en mooi zijn deze kleurige snoerenbinders met klittenband, kabelclips of kabelklemmen. Zo houd je de boel bij elkaar en zorg je er vooral ook voor dat je niet achter een snoer blijft hangen of dat er andere onveilige situaties ontstaan.

Dol op kleur? Kies dan een stekkerdoos in oudroze of stijlvol groen. De stekkerdozen van Avolt hebben ook twee usb-poorten zodat je je telefoon kunt opladen, plus een geïntegreerde magneet, waardoor je ‘m zo aan de poot van je bureau zou kunnen klikken.

©binik - stock.adobe.com

Sleuven frezen

De allermooiste manier om snoeren weg te werken is door ze echt onzichtbaar te laten zijn en te laten verdwijnen in de muur. Ga je verbouwen of krijg je een nieuw huis? Dan is dit hét moment om definitief afscheid te nemen van al die snoeren. Maak daarom een goed lichtplan zodat je precies weet waar de lampen boven de eettafel komen te hangen en bezuinig zeker niet op het aantal stopcontacten. Hangt je televisie aan de muur? Denk dan ook aan een stopcontact achter de tv, dan ben je dat snoer ook meteen kwijt.

Ga je zelf aan de slag met frezen? Controleer met een leidingzoeker of -detector dan altijd van tevoren of er geen leidingen lopen op de plek waar jij een sleuf voor de kabels wilt maken. Anders raak je van de regen in de drup. De klus zorgt voor flink wat stof in huis en na het frezen moet de boel ook weer dichtgemaakt en afgewerkt worden. Vergis je dus niet in de hoeveelheid werk.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.