De Salora AirTable is een opmerkelijke speaker. Eentje die je niet zo vaak ziet. Eigenlijk is het eerder een aardig meubelstuk dan een speaker. En niet alleen omdat hij er uitziet én fungeert als bijzettafel. Want luister naar de AirTable en je komt eigenlijk bedrogen uit: dit grote apparaat mag er dan cool uitzien, erg goed klinken doet hij niet. Een review.

Het Finse Salora zet met de AirTable een vrij gedurfde stap in de audiobranche. Een ietwat vreemde stap ook, want design is nou niet iets waar het merk, dat zich vooral richt op producten in het lagere prijssegment, om bekend staat. Het maakt tv’s, actioncam’s, beamers en andere randapparatuur dat het beste kan worden omschreven als functionele maar eenvoudige elektronica voor de kleine portemonnee.

Bijzettafel

©PXimport

Een stijlvolle bijzettafel met een ingebouwde speaker hoort daar niet direct bij. De AirTable kent drie poten, daarboven zit een vrij grote, ronde speaker die tevens dienstdoet als houten tafelblad. Hij weegt iets minder dan zes kilo en is met afmetingen van 41 x 41 x 64,5 cm best flink te noemen. Daarmee schept hij dus wat verwachtingen: van zo’n relatief groot apparaat mag je aannemen dat ‘ie meer dan voldoende ruimte heeft om tot goed geluid te komen, maar dat is helaas niet het geval. Het model kent vier 12 watt speakers en 2 stuks 20 watt tweeters, maar die komen samen nou niet echt tot een fijn dynamisch geluid. Het klinkt allemaal schel, blikkerig en vooral: goedkoop. Wel kan het apparaat hard. Heel hard. Moet je alleen wel het enorm schelle resultaat op de koop toe nemen. Voor audiopuristen is dit kunststuk een weinig geschikt, dus.

Dan is de vraag: voor wie dan wel? Nou, vermoedelijk een hoop mensen. Mensen die zich niet druk (willen) maken om kwaliteitsaudio, maar graag wel de vruchten van een uitgebreid en veelzijdig meubelstuk willen plukken. Want deze ietwat vreemde gadget fungeert niet alleen als bluetooth-speaker, maar biedt ook tal van andere opties. Zo kun je via 2 usb-aansluitingen je smartphone of tablet opladen (handig!) en kent hij een handsfree modus om draadloos te bellen.

©PXimport

Veelzijdig apparaat

Tel daarbij op dat hij een sterke 6600 mAh accu kent en je hebt feitelijk een compleet apparaat dat eigenlijk ideaal is om naast je bank te zetten. Al is het maar omdat hij, eenmaal opgeladen helemaal geen enkele kabel kent en dus een erg elegant alternatief voor logge speakers lijkt. Juist daarom is het zo jammer dat de geluidskwaliteit te wensen overlaat: je gaat de AirTable niet zo snel gebruiken als belangrijkste audiospeler, eerder als een soort van reserve-optie. Wat dat betreft lijkt een multiroom(set) van bijvoorbeeld Teufel, Sonos of Denon een (veel) betere keuze voor thuis.

©PXimport

Conclusie: de AirTable als bijzettafel?

Overigens fungeert de AirTable ook prima als bijzettafel. Kun je makkelijk je biertje, afstandsbediening en smartphone op kwijt. Maar om daar nu 199,99 euro voor te betalen? Dat is misschien een beetje teveel van het goede.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.