De Sonos Move is de eerste draadloze Sonos-speaker én de eerste met bluetooth-ondersteuning. Veel fans hebben jaren gewacht op zo’n model, en mogen er nu 399 euro voor neertellen. Is de Move dat waard?

Oké, die vraag kunnen we in deze hands-on nog niet beantwoorden. Dat doen we in onze review, die medio deze maand verschijnt. Sonos brengt de Move op 24 september uit voor een adviesprijs van 399 euro. We mochten de speaker op techbeurs IFA al even uitproberen.

Wat direct opvalt is het ontwerp. Met drie kilo is de Move allesbehalve licht en dat merk je als je hem oppakt en meeneemt. Sonos zegt dat je de speaker mee kan nemen naar feestjes en het strand, maar dat lijkt ons vooral leuk als je ‘m dus zo min mogelijk hoeft te dragen – bijvoorbeeld omdat je met de auto bent. De afmetingen van 24 x 16 x 12,6 centimeter zijn ook niet mis, al past de speaker prima op een nachtkastje of tv-dressoir. Dit komt ook vanwege het neutrale, minimalistische uiterlijk dat doet denken aan de Sonos One. Bovenop zit het welbekende aanraakgevoelige paneel om onder andere het volume van je muziek te regelen. De speaker verschijnt vooralsnog alleen in het matzwart – een iets andere kleur dan het meer glanzende zwart van de Sonos One.

©PXimport

Zo werkt de accu

Er zijn meer verschillen. Move heeft een siliconen onderkant die stevig aanvoelt en mat is afgewerkt. Daarnaast zit er onderop geen aansluiting voor de stroomadapter. De Move heeft in plaats daarvan twee nauwelijks zichtbare pin-connectoren aan de achterkant. In de doos zit een rond dockingstation waar je de speaker in plaatst, waarna hij stroom krijgt via de pins. Die houden de Move altijd op honderd procent stroom. Met één beweging (en één hand) haal je de speaker uit het dock en neem je hem mee naar een andere kamer of naar buiten. Achterop zit een onopvallend maar prettig handvat dat stevig aanvoelt. Bij het verplaatsen schakelt de Move automatisch over op de accu, die een capaciteit heeft van 2500 mAh. Sonos belooft tot tien uur batterijduur bij ‘normaal muziekluisteren.’ Of die afspeeltijd realistisch is, kunnen we na twee uur testen nog niet zeggen. De accu is overigens eenvoudig te verwisselen. Sonos zegt dat hij negenhonderd cycli meegaat en dat je hem daarna kan vervangen door een nieuw exemplaar. Hoe duur een nieuwe batterij wordt, weet de fabrikant nog niet.

©PXimport

Sonos Move is buiten-proof

Dat je de Move kan verplaatsen is bijzonder, want voorgaande Sonos-speakers werken alleen via het stopcontact. Omdat je het nieuwste model overal kan neerzetten, moest Sonos allerlei aanpassingen doen waar het nog geen ervaring mee had. Want buiten is het niet altijd schoon, droog en kamertemperatuur. Goed om te weten is dat de Move water- en stofdicht is, dus een regenbui is geen probleem en als hij vies is, houd je hem even onder de kraan. Maak hem daarna droog en hij is weer als nieuw. Sonos pronkt ook met de stevigheid van de speaker. Hoewel de fabrikant het niet aanraadt, kan je de Move van ongeveer vijftig centimeter laten vallen zonder dat dit schade oplevert. Daarnaast moet de speaker werken in temperaturen tussen de min 10 en plus 55 graden, en heeft een afwerking die voorkomt dat uv-straling de kleur van de behuizing aantast. Tijdens onze hands-on konden we een aantal onderdelen testen. We mochten de speaker laten vallen, hem nat maken en er zand overheen gooien. Dit leverde geen problemen op.

©PXimport

Bluetooth en automatische TruePlay-techniek

Een andere langverwachte vernieuwing is de ingebouwde bluetooth-ondersteuning. De Move werkt met bluetooth 4.2 en je kan tot twaalf apparaten koppelen aan de speaker. Muziek of podcasts afspelen kan vanaf één apparaat tegelijk. De bluetooth-verbinding moet tientallen meters kunnen overbruggen. Binnenkort gaan we testen of dat echt zo is.

Ook nieuw op de Move is automatic TruePlay, een verbeterde versie van de techniek die Sonos sinds 2015 gebruikt op zijn speakers. TruePlay werkt alleen met een iOS-apparaat en vereist dat je met je toestel een rondje door de ruimte loopt, waarna de informatie wordt doorgegeven aan de Sonos-speaker. Die weet waar hij precies staat en past zijn geluid daarop aan. Leuk, maar dat werkt natuurlijk niet met een speaker die je af en toe tot vaak verplaatst. Daarom heeft Sonos allerlei scenario’s getest en de verzamelde data in de Move verwerkt. Pak je hem op dan registreert de bewegingssensor in de speaker dat, net als wanneer je hem neerzet. Vervolgens klinkt het geluid ongeveer dertig seconden iets anders omdat hij de omgeving scant, en daarna kan hij zijn geluid daarop aanpassen. Volgens Sonos maakt het daarom niet uit of je de Move verplaatst van de woonkamer naar de badkamer, door naar een slaapkamer en vervolgens het park of juist je balkon. Tijdens een eerste demo leek dit goed te werken, maar in onze review komen we er uitgebreid op terug.

Dit geldt ook voor de geluidskwaliteit, want dat is lastig oordelen in een grotere testruimte met tientallen andere genodigden en bijbehorende omgevingsgeluiden. Wat opvalt is dat de Move bijzonder luid kan, meer dan luid genoeg om een flinke woonkamer te vullen. Het geluid klinkt goed en dat mag geen verrassing zijn, want Sonos-speakers staan bekend om hun fraaie tonen. Voor de liefhebber: de Move heeft twee D-klasse versterkers, één tweeter die naar beneden is afgesteld en één midwoofer. Dat is voor een speaker in dit prijssegment niet bijzonder, maar specificaties zeggen niet alles.

©PXimport

Opladen en wifi

Heb je de Move meegenomen van het oplaadstation en is hij leeg? Volgens Sonos laad je de speaker binnen twee uur op via het dockingstation. Je mag ervan uitgaan dat die claim klopt, al lees in onze uitgebreide review natuurlijk of het echt zo is. Handig is dat de speaker een usb-c-poort op de achterkant heeft. Is je Move bijna leeg en ben je niet in de buurt van het dockingstation, dan kan je een krachtigere powerbank met usb-c Power Delivery (PD) gebruiken om de accu op te laden. Laden gaat met 12V/3A, 15V/3A of 20V/2,25A.

Standaard werkt de Move via je wifinetwerk, waardoor je gebruik kan maken van de stemassistenten Google Assistent of Amazon Alexa. Die tweede komt in eerste instantie niet in Nederland beschikbaar omdat Alexa onze taal nog niet spreekt. De Move ondersteunt ook Apple Airplay 2. Dankzij zogeheten far field microfoons verstaat de speaker je van meters afstand. Tijdens onze test in een nagebootste, ruime huiskamer werkte de Google Assistent-ondersteuning nauwkeurig en zeer snel.

Je kan de Move via wifi koppelen aan andere Sonos-speakers voor multiroomaudio of stereogeluid. Tijdens onze test werkte dit snel en stabiel.

©PXimport

Voorlopige conclusie Sonos Move

De Sonos Move is een speaker waar een deel van de Sonos-fans (en anderen) al jaren op wachten. Hij belooft goed geluid, ziet er fraai uit en werkt met zowel wifi als bluetooth. Daarnaast ben je niet gebonden aan een stopcontact maar kan je de speaker uren mee naar buiten nemen. Dankzij features als spraakassistenten, usb-c-laden en automatische ruimteherkenning via TruePlay is de Sonos Move helemaal compleet. Het grootste nadeel lijkt voorlopig het gewicht en de afmetingen: dit is een speaker voor in en rond huis en niet een die je even meeneemt naar het strand. Dat zouden we sowieso niet snel durven, want met vierhonderd euro is hij stevig aan de prijs. Binnenkort gaan we de Sonos Move uitgebreid testen, dus houd onze website in de gaten voor de review.

Liveservicegames en hero shooters waren in 2016 niet per se nieuw. Destiny ging al twee jaar hard, en hoewel nieuwkomer Overwatch erg goed ontvangen werd, trokken sommigen al snel vergelijkingen met Valve’s inmiddels oude Team Fortress 2. Toch wist de hero shooter van Blizzard een Game of the Year Award voor de neus van onder andere Uncharted 4: A Thief’s End weg te grissen. Het was een glorieus begin van een moeizaam traject.

In de afgelopen tien jaar onderging Overwatch grote veranderingen. Na een groot succes met ruim 50 miljoen totale spelers in de eerste drie jaar kondigde Blizzard in 2019 aan dat er een vervolg zou komen, dat ‘naast het originele Overwatch’ moest bestaan en uitgebreid werd met Player-versus-Environment-content. De 6-tegen-6 Player-versus-Player-gameplay waar Overwatch om bekendstaat, zou blijven bestaan en voorzien worden van dezelfde content in de twee games. Ook zou Overwatch 2 een exclusieve PvE-modus met een verhaallijn en skill-trees krijgen, waarmee ieder personage op zowel grote als subtiele wijze aangepast kon worden.

©Blizzard

Nee, toch niet

Wie Overwatch 2 sinds de early access-verschijning eind 2022 heeft gespeeld, weet dat daar maar bar weinig van is waargemaakt. Overwatch en Overwatch 2 werden ten eerste geen aparte titels: laatstgenoemde heeft de plaats van het origineel simpelweg ingenomen. Die verhaalmodus? Voor 15 euro kreeg je met de 1.0-release van Overwatch 2 in augustus 2023 toegang tot drie missies. Die verkochten niet goed genoeg voor Blizzard – volgens bronnen Bloomberg - waarmee de mogelijkheid van meer PvE-content direct werd begraven.

Het was toen zelfs al bekend dat de PvE-modus grotendeels geschrapt was, gezien de modus volgens regisseur Aaron Keller ‘de focus tijdens het ontwikkelproces van de game belemmerde’. Dat is geen vreemde redenering, maar PvE was wel juist datgene dat Overwatch 2… nou ja, Overwatch 2 maakte. Uiteindelijk was de lancering van de ‘nieuwe’ game vooral een grote update, met drie nieuwe personages, wat extra arena’s en een nieuwe 5v5-opzet in plaats van 6v6. Er stond nu slechts een ‘2’ achter.

©Blizzard

Een alternatieve toekomst

Recent werd aangekondigd dat Overwatch 2 het cijfer van de naam afknipt met het twintigste seizoen en dus weer gewoon Overwatch heet – we zijn dus weer terug bij af. Ik stapte zelf destijds op de Overwatch-trein door juist de belofte van PvE in het vervolg, en heb uiteindelijk pakweg 300 uren tussen beide games verdeeld. Hoewel ik naarmate de tijd vorderde wat uren in de competitieve modus stak, maakte het spelen met vrienden de ervaring écht vermakelijk.

Gezellig kletsen, schreeuwen tegen willekeurige teamgenoten en de mix van tactiek en variatie die de vele personages in Overwatch bieden: dat staat mij bij. Een PvE-modus waarin juist dat samenspel en de speelwijze van de verschillende heroes aan te passen zijn naar jouw speelstijl was een soort heilige graal, die uiteindelijk dus nooit verscheen. Dat is eeuwig zonde. De competitieve e-sportscene van Overwatch is al sinds het begin een belangrijk aspect van de game, dus ergens is het begrijpelijk dat het team dit niet uit het oog wilde verliezen.

©Blizzard

Maar juist in de laatste jaren zien we een interessante verschuiving naar PvE, of in ieder geval multiplayer-ervaringen die niet geheel om competitie draaien. Denk aan Helldivers 2 van een paar jaar terug, waarin vrienden en willekeurige spelers het opnemen tegen legioenen aan vijanden – en zelfs wereldwijd samen naar een doel werken. Of de explosie aan zogenaamde ‘friendslop’ games als Peak en Lethal Company, die geheel draaien om het samen uitvoeren van taken als een berg beklimmen of het verzamelen van schroot. Een game als Arc Raiders bevat daarbij ook PvP-elementen, maar staat ook bij omdat meerdere spelers samen kunnen komen om een gigantische robot te verslaan. Video’s waarbij spelers plots oude vrienden tegenkomen in de game tonen aan waarom PvE momenteel zó ontzettend leuk kan zijn.

De realiteit

Het is achteraf makkelijk te zeggen, maar de originele visie voor Overwatch 2 had best een prominente rol in het huidige gamelandschap kunnen bekleden. Met de aankondiging werden uitgebreide skilltrees getoond voor de verschillende personages waar Overwatch om bekendstaat.

©Blizzard

Een van Mei’s speciale vaardigheden is bijvoorbeeld het veranderen in een ijspegel, om zo health terug te verdienen en een paar seconden onverwoestbaar te zijn. Met een van de skills die getoond werd veranderde deze ijspegel in een ijsbal, waarmee ze op spectaculaire wijze door groepen vijanden kan kegelen. De PvE-modus had de potentie om een soort zandbak voor dergelijke ideeën en ingrijpende veranderingen voor het klassieke Overwatch te worden. Een speelsere mix van skills en samenwerking om juist die avonturen uit bijvoorbeeld een Helldivers 2 te nabootsen. De tactische teamgameplay had dan ook niet hoeven verdwijnen, het zou juist vet geweest zijn om met vrienden verschillende skills af te stemmen en los te laten op de robots van Null Sector.

Dat is nog zoiets: de lore en verhaallijn van Overwatch zijn ontzettend interessant, en had meer in de schijnwerpers kunnen staan met de PvE-insteek. Nog voordat ik de games überhaupt had aangeraakt, verslond ik de prachtig geanimeerde filmpjes van Blizzard en verhalen die ze voor de personages uitbrachten.

Wat ik dan ook zie van de nieuwe update wringt met mijn gevoel. Ja, het lijkt erop dat Blizzard een inhaalslag maakt en sneller met nieuwe personages komt om de game fris te houden. Het wekt de indruk dat we weer terug zijn bij het ‘oude’ Overwatch, en dat de ontwikkelaar nog altijd een sterke hero shooter wil behouden nu concurrenten als Marvel Rivals het speelveld hebben betreden. Toch kan ik het niet laten om te fantaseren over hoe Overwatch meer had kunnen zijn dan een hero shooter.

De realiteit is dat het Overwatch-team geen goede balans wist te vinden tussen het bijhouden van de PvP- en competitieve scene van Overwatch en de ontwikkeling van de PvE. Zonde, want zeker in het huidige multiplayerklimaat, waar mensen steeds meer achterover lijken te hangen om met elkaar te spelen in plaats van tegen elkaar, had het originele Overwatch 2 perfect gepast.

Samen met onze vrienden van bol geven we wekelijks een nieuwe game weg, en deze week is dat natuurlijk Mario Tennis Fever.

Fever verscheen namelijk deze week voor de Nintendo Switch 2 en is volgens onze Simon een uitstekende Mario-sportgame. Met z'n Fever Rackets - die speciale slagen vol onvoorspelbare effecten mogelijk maken - goede basisgameplay en flink wat content weet Fever boven de afgelopen delen uit te stijgen:

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Winnen

Wat moet je doen om te winnen? Ga naar de website van bol, vind de productcode in de url (bestaande uit zestien cijfers) en vul die hieronder in het invulformulier in! Vergeet ook niet je naam en emailadres in te vullen, dan sturen we je zo snel mogelijk een code om de game fysiek op bol.com te bestellen!

Werkt het formulier niet? Klik dan hier.