Fietsen is een heerlijke manier om samen met je kleintje de wereld te verkennen. Een betrouwbaar fietsstoeltje is daarbij onmisbaar, maar welke kies je? We helpen je op weg naar veilig en comfortabel fietsplezier!

Voorop of achterop: waar zit je kind?

Waar je het fietsstoeltje plaatst, hangt af van de leeftijd en het gewicht van je kind. Voor de allerkleinsten, vanaf 9 maanden oud tot ongeveer 3 jaar (of tot 15 kilo), is een stoeltje aan de voorkant de beste optie. Dit geeft je de mogelijkheid om je kind goed in de gaten te houden en samen te genieten van de rit. Een handige positie om eens te wijzen op een mooie vogel of te vertellen over het fietsen en de verkeersregels. Voor de iets grotere kinderen, van ongeveer 3 tot 6 jaar oud (of 15 tot 22 kilo), is een achterzitje meer geschikt. Deze stoeltjes bieden meer ruimte en zijn ontworpen om het extra gewicht veilig te dragen. Ze zijn ook vaak uitgerust met extra functies zoals verstelbare voetsteunen en rugleuningen, en sommige modellen hebben zelfs een slaapstand.

Veiligheid voorop bij fietsstoeltjes

Bij het kiezen van een fietsstoeltje is veiligheid natuurlijk de belangrijkste overweging. Zoek daarom naar stoeltjes die voldoen aan de Europese veiligheidsnorm EN 14344. Deze norm garandeert dat het stoeltje voldoet aan strenge veiligheidseisen. Andere veiligheidskenmerken om op te letten zijn een stevige gordel met kindveilige sluiting, voetsteunen met riempjes en geïntegreerde spaakafscherming. Deze functies zorgen ervoor dat je kind veilig en stevig in het stoeltje zit, zelfs als je over hobbelige wegen rijdt of plotseling moet stoppen. Het is ook belangrijk om te controleren of het stoeltje goed op je fiets past. Een slecht passend stoeltje kan gevaarlijk wiebelen of bewegen tijdens het rijden. Zorg er daarom voor dat het stoeltje stevig vastzit en dat het niet beweegt als je het aanraakt.

©David Pereiras

Comfort en gemak tijdens het fietsen

Naast veiligheid is comfort ook een belangrijke factor. Het stoeltje moet lekker zitten en daarnaast voldoende ruimte bieden voor groei. Kijk ook naar opties zoals verstelbare voetsteunen en rugleuningen (we noemden ze al eerder), en een windscherm om je kind te beschermen tegen wind, regen en zon. Gemak is een andere belangrijke overweging. Het stoeltje moet gemakkelijk te monteren en te verwijderen zijn, en het moet stevig op de fiets passen zonder te wiebelen of te bewegen tijdens het rijden. Let ook op hoe gemakkelijk het is om je kind in en uit het stoeltje te krijgen, en hoe gemakkelijk het is om de gordel vast en los te maken.

Ook interessant: Hoe kies je de ideale fietstas?

©Andrey Bandurenko

Onze aanbevelingen voor fietsstoeltjes

1) Thule Yepp Nexxt Maxi Fietsstoeltje

Dit is een lichtgewicht en universeel verend fietsstoeltje dat aan het frame van de fiets wordt bevestigd. Het is ontworpen voor kinderen vanaf 9 maanden oud tot 6 jaar (of tot een gewicht van 22 kilo). Het stoeltje heeft een vijfpuntsgordel en verstelbare voetsteunen voor het comfort en de veiligheid van het kind. Het is ook uitgerust met schokabsorberend materiaal voor een soepele rit.

2) Bobike One Mini Fietsstoeltje

Dit is een compact en stijlvol fietsstoeltje dat aan de voorkant van de fiets wordt bevestigd. Het is geschikt voor kinderen vanaf 9 maanden oud tot ongeveer 3 jaar (of tot een gewicht van 15 kilo). Het stoeltje heeft een comfortabele zitpositie en is uitgerust met een verstelbare driepuntsgordel. Het stoeltje is ook eenvoudig te monteren.

3) Qibbel Air Fietsstoeltje

Dit is een innovatief fietsstoeltje dat aan de achterkant van de fiets wordt bevestigd. Het is ontworpen voor kinderen vanaf 9 maanden oud tot 6 jaar (of tot een gewicht van 22 kilo). Het stoeltje is gemaakt van lichtgewicht materialen en heeft een uniek design. Het heeft ook een vijfpuntsgordel en verstelbare voetsteunen.

4) Urban Iki Bio Achterzitje

Dit achterzitje is gedeeltelijk gemaakt van bioplastic, wat bijdraagt aan een groenere wereld. Het is geschikt voor kinderen vanaf 9 maanden oud tot 6 jaar (9 tot 22 kilo) en is voorzien van een vijfpuntsgordel en verstelbare voetsteunen. Het zitje heeft een Japans golfpatroon aan de buitenkant en wordt geleverd met een comfortabel zitkussen dat bestand is tegen regen.

5) Thule Yepp 2 Mini Fietsstoeltje

Dit fietsstoeltje past aan de voorzijde van de fiets en zorgt voor comfort en stijl voor dagelijkse ritten. Het is geschikt voor kinderen vanaf 9 maanden oud tot 3 jaar (of tot een gewicht van 15 kilo). Het stoeltje heeft een zacht en schokabsorberend zitje met een op maat gemaakte vijfpuntsgordel en een verstelbare voetensteun. Het is eenvoudig te installeren en voldoet aan de strengste internationale veiligheidsnormen.

Neem de tijd

Het kiezen van het juiste fietsstoeltje is een belangrijke taak. Door rekening te houden met factoren zoals veiligheid, comfort en gemak, kies je een stoeltje dat zowel voor jou als je kind een plezierige fietsrit biedt. En vergeet niet: de veiligheid van je kind staat voorop, neem dus de tijd om de juiste keuze te maken. Zo geniet je samen op de fiets, veilig en comfortabel, van de wereld om je heen.

Ook geïnteresseerd in fietscomputers? Kijk dan onze video!

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.